## PAGE 150

ကြကုန်၏၊ ကလျာဏော။ကောင်းသော၊ ကိတ္တိသဒ္ဓေါ=ချီးမွမ်းပြောဆိုအပ်သော
သတင်းစကားသံသည်။ပ။ အသမ္မုဋ္ဌော=မတွေဝေဘဲ။ပ။
၁၉။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ အကုသလံ=အကုသိုလ်ကို ၊ ပဇဟထပယ်စွန့်
ကြကုန်လော။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ အကုသလံ=ကို၊ ဝါ=သည်။ ပဇဟိတုံ=ပယ်စွန့်ခြင်း
ငှာ၊သက္ကာ=တတ်စွမ်းနိုင်၏။ပယ်စွန့်လျှင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ပယ်စွန့်လို့ရသည်
ဟူလို] ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဣဒံ အကုသလံ=ဤအကုသိုလ်ကို၊ ပဇဟိတုံ=ငှာ၊
သက္ကာ=တတ်စွမ်းနိုင်သည်။ နော စ အဘဝိဿ=အကယ်၍ မဖြစ်ငြားအံ့၊
အကုသလံ ဘိက္ခဝေ ပဇဟထာတိ=ရဟန်းတို့ အကုသိုလ်ကို ပယ်စွန့်ကြဟူ၍၊
ဧဝံ=ဤသို့၊ အဟံ=ငါသည်။ န ဝဒေယျံ-မဟောရာပါ၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ယသ္မာ
=အကြင့်ကြောင့်။ စခေါ်=အမှန်တကယ်ပင်၊ အကုသလံ=ကို၊ ပဇဟိတုံ=ငှာ၊
သက္ကား၏။ တသ္မာ-ထို့ကြောင့်၊ အကုသလံ ဘိက္ခဝေ ပဟေထာတိ=ကြဟူ၍၊
ဧဝံ=သို့၊ အဟံ-သည်။ ဝဒါမိ=ဟောပါ၏။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ စ=ထိုမျှမကသေး၊
ဣဒံ အကုသလံ=သည်၊ ပဟိနံ=ပယ်အပ်ပြီးသည်။ (သမာနံ=ဖြစ်လသော်)
အဟိတာယ=စီးပွားမဲ့ အလို့ငှာလည်းကောင်း၊ ဒုက္ခာယ=ဆင်းရဲခြင်းငှာလည်း
ကောင်း၊ သံဝတ္တေယျ=ဖြစ်လေရာငြားအံ့။ပ။ ဟိတာယ=စီးပွားအလို့ငှာလည်း
ကောင်း၊ သုခါယ=ချမ်းသာခြင်းငှာလည်းကောင်း၊ သံဝတ္တတိ=ဖြစ်၏၊
ဘာဝေထ=ဖြစ်ပွားစေကုန်လော။ပ။ ဘာဝေတုံ= ဖြစ်ပွားစေခြင်းငှာ။ပ။ ဣဒံ
ကုသလံ=ဤကုသိုလ်ကို၊ ဝါ=သည်၊ ဘာဝေတုံ=ငှာ၊ သက္ကာ=သည်၊ နောစ
အဘဝိဿ=အံ့၊ ကုသလံ ဘိက္ခဝေ ဘာဝေထာတိ=ရဟန်းတို့ကုသိုလ်ကို
ဖြစ်ပွားစေကြဟူ၍၊ ဧဝံ=သို့၊ အဟံ=သည်၊ နဝဒေယျံ-ပါးပ။ ဘိက္ခဝေ-တို့၊
စ=ထိုမျှမကသေး၊ ဣဒံ ကုသလံ=သည်၊ ဘာဝိတံ=ဖြစ်ပွားစေအပ်ပြီးသည်၊
(သမာနံ=သော်)။ပ။
HOK
၂ဝ။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဒွေ=နှစ်မျိုးကုန်သော၊ ဣမေ ဓမ္မာဤတရား
သဘောတို့သည်။ သဒ္ဓမ္မဿ=သူတော်ကောင်းတရားဟူသော သာသနာတော်၏၊
သမ္မောသာယ=မေ့ပျောက်ပျက်စီးခြင်းငှာ၊ အန္တရဓာနာယ=ကွယ်ပခြင်းငှာ၊ သံ
ဝတ္တန္တိ =ဖြစ်ကုန်၏၊ ဒွေ=နှစ်မျိုးတို့ဟူသည်၊ ကတမေ=တို့နည်း၊ ဒုက္ခိက္ခိတ္တံ -
(ရှေ့နောက်အစဉ်လွဲမှား) မကောင်းသဖြင့် စိတ်၌မှတ်သားထားအပ်သော၊
ပဒဗျဉ္ဇနံစ=ပုဒ်ဗျည်းဟူသောပါဠိလည်းကောင်း၊ ဝါ=အနက်ကို ထင်ရှား ဖော်ပြ
တတ်သော ပါဠိပုဒ်လည်းကောင်း၊ ဒု=မကောင်းသဖြင့်+ နိက္ခိတ္တ=မှတ်သား
ထားအပ်သော+ဗျဉ္ဇန=အနက်ကို ထင်ရှားဖော်ပြတတ်သော+ပဒ-ပုဒ်၊ ပါဠိ

## PAGE 151

ဒုန္နီတော=(ရှေ့နောက်အစဉ်လွဲမှား)မကောင်းသဖြင့် စိတ်၌ ဆောင်ကပ် မှတ်
ထားအပ်သော၊ အတ္ထောစ=အနက် အဓိပ္ပါယ်လည်းကောင်းတည်း။ (အဋ္ဌ
ကထာဟူသော အကျယ်ဖွင့်ပြချက် အနက် အဓိပ္ပါယ်လည်းကောင်းတည်း)
ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဒုက္ခိက္ခိတ္တဿ-သော၊ ပဒဗျဉ္ဇနုဿ=၏။ အတ္ထောပိ=အနက်
အဓိပ္ပါယ်သည်လည်း၊ ဝါ=ကိုလည်း၊ ဒုန္ဒယော=ခက်ခဲစွာ ထုတ်ဆောင် ဖွင့်
ဆိုအပ်သည်၊ ဝါ=ထုတ်ဆောင်၍ မဖွင့်ဆိုနိုင်တော့သည်၊ 'ဟောတိ=ဖြစ်၏၊
[ပါဠိတော်ပုဒ်များကို ရှေ့နောက်ပြောင်းပြန်ပြန်ကာ အစဉ်လွဲမှားစွာ နှုတ်တက်
ကျက်မှတ်ထားသောကြောင့် ပါဠိတော်၏ ဆိုလိုရင်း အနက် အဓိပ္ပါယ် (အဋ္ဌ
ကထာ)ကို ခက်ခဲစွာဖွင့်ဆိုရ၏၊ သို့မဟုတ် လုံးဝသော်လည်း မဖွင့်ဆိုနိုင်
တော့ဟူလို။ ဤအဋ္ဌကထာ၊ နှာ-၂၄နှင့် ၃၄၂တို့နှင့်အညီ ဒုယ၌ နီဓာတ်သည်
နီဟရဏ အနက်ဟောတည်း၊ ဒုက္ခေန နေတဗ္ဗော နိဟရိတွာ ကထေတဗ္ဗောတိ
ဒုန္စယော။ တနည်း-နေတဗ္ဗော နီဟရိတွာ ကထေတုံ သတ္တုဏေယျောတိ
နယော၊ န နယော ဒုန္ဒယော-ဟု ဝိဂြိုဟ်ပြု။ ကစ္စည်းသဒ္ဒါကြီး၌ကား နိဓာတ်
ကို သိခြင်းအနက် ဖွင့်ကြ၏]ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဒွေ=ကုန်သော၊ ဣမေ ဓမ္မာ
=တို့သည်။ပ။
၂၁။ ဌိတိယာ=တည်တံ့ခြင်းငှာ၊ အသမ္မောသာယ=မမေ့ပျောက်ခြင်းငှာ၊
အနန္တ ရဓာနာယ=မကွယ်ပခြင်းငှာ။ပ။ သုနိက္ခိတ္တံ=ကောင်းမွန်မှန်ကန်စွာ စိတ်၌
မှတ်သားထားအပ်သော၊ ပဒဗုဒ္ဓနံစ=လည်းကောင်း၊ သုနီတော=ကောင်းမွန်
မှန်ကန်စွာ စိတ်၌ဆောင်ကပ် မှတ်ထားအပ်သော၊ အတ္ထောစ=လည်းကောင်း
တည်း။ပ။ သုနယော=လွယ်ကူစွာ ထုတ်ဆောင်ဖွင့်ဆိုအပ်သည်၊ ဟောတိ=
၏။ပ။ဒုတိယော=နှစ်ခုမြောက်သော၊ အဓိကရဏဝဂ္ဂေါ=အဓိကရဏဝဂ်တည်း။
၃ ဗာလဝဂ်
၂၂။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဗာလာ=မိုက်သောသူတို့သည်၊ ဣမေ ဒွေ=ဤ
နှစ်ဦးတို့တည်း ။ပ။ ယော=အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အစ္စယံ=အပြစ်ကို၊ အစ္စယ
တော=အပြစ်ဟူ၍၊ န ပဿတိ-မမြင်၊ (သောစ=ထိုပုဂ္ဂိုလ်လည်းကောင်း)
ယော=အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အစ္စယံ=ကို၊ ဒေသေန္တဿ-ဖွင့်ဟဝန်ခံ တောင်းပန်
သောသူအား(ဖွင့်ဟဝန်ခံကာ ဒဏ်ထမ်းလျက် တောင်းပန်ကန်တော့သူအား)
ယထာဓမ္မံ=ဟုတ်မှန်သော သဘောအားလျော်စွာ၊ နပ္ပဋိဂ္ဂဏှာတိ=လက်မခံး
ဝါ=သည်းမခံ ခွင့်မလွှတ်၊ (သော စ=ထိုပုဂ္ဂိုလ်လည်းကောင်းတည်း) ဘိက္ခဝေ

## PAGE 152

=တို့၊ ဗာလာတို့သည်၊ ဣမေ ဒွေ=တည်း။ ဣတိ=ဤသို့၊ (အဝေါစ)
ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ပဏ္ဍိတာ=ပညာရှိ သူတော်ကောင်းတို့သည် ။ပ။ ပဿတိ=
မြင်၏။ပ။ ပဋိဂ္ဂဏှာတိ=လက်ခံ၏။ ဝါ=သည်းခံခွင့်လွှတ်၏။ပ။
၂၃။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဣမေ ဒွေ-ဤနှစ်ဦးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်။
တထာဂတံ=မြတ်စွာဘုရားကို၊ အဗ္ဘာစိက္ခန္တိ=လွှမ်းဖိ၍ ပြောဆိုကြကုန်၏။
ဝါမဟုတ်မမှန်ပြောဆိုကြကုန်၏။ပ။ ဒုဋ္ဌော=ဒေါသသည် ဖျက်ဆီးအပ်သော၊
ဒေါသန္တ ရော=စိတ်အတွင်း၌ သက်ရောက်ကိန်းအောင်းသော ဒေါသရှိသော၊
ဝါ=ဒေါသနှင့်ယှဉ်သော စိတ်ရှိသော၊ (ပုဂ္ဂလော ဝါ=ပုဂ္ဂိုလ်လည်းကောင်း)
[အန္တ ရေ အဖွဲ့န္တ ရေ ပတိတော ဒေါသော ယဿာတိ ဒေါသန္တ ရော၊ ဒေါသေန
ဝါ သမ္ပယုတ္တံ အန္တရံ စိတ္တံ ယဿာတိ ဒေါသန္တ ရော။ ရှေ့နည်း၌ အန္တ ရသဒ္ဒါ
အန္တ ရအနက်ကိုလည်းကောင်း၊ နောက်နည်း၌ စိတ်အနက်ကိုလည်းကောင်း
ဟော၏] ဒုဂ္ဂဟိတေန=မကောင်းသဖြင့် မှတ်ယူထားအပ်သော အယူအဆဖြင့်၊
သဒ္ဓေါ-(ဉာဏ်မပါဘဲ) လွန်ကဲသော ကြည်ညိုခြင်းရှိသော၊ (ပုဂ္ဂလော ဝါ=
လည်းကောင်းတည်း) [ဆံပင် မွေးညင်းတော်မှစ၍ မြတ်စွာဘုရား၏ ကိုယ်ခန္ဓာ
တခုလုံး လောကုတ္တရာချည်းသာဖြစ်၏။ မြတ်စွာဘုရား၏ မစင်ကျင်ကြီးသည်
မွှေးကြိုင်လှ၏ (ကထာဝတ္ထု၊ ၄ဝ၈)စသည်ဖြင့် အချို့သောသူတို့သည် အသိ
ဉာဏ်မပါဘဲ အလွန်အကဲကြည်ညိုမှုဖြင့် ယုတ္တိကင်းမဲ့စွာ ပြောကြကုန်၏]
၂၄၊၃ဝ။ ယော=အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ တထာဂတေန=သည်၊ အဘာသိတံ
[ဧကကနိပါတ်စာပိုဒ်-၃၂-ကြည့်] ဒီပေတိ=ပြောပြ၏၊ (သောစ= ထို
ပုဂ္ဂိုလ်လည်းကောင်း)။ပ။ နာမ္ဘာစိက္ခန္တိ=လွှမ်းဖိ၍ မပြောကုန်၊ ဝါ=မဟုတ်မမှန်
မပြောကုန်။ပ။ နေယျတ္တံ=(အခြားပါဠိတော်မှ) ဆောင်ယူ၍ သိစေအပ်သော
အနက်အဓိပ္ပါယ်ရှိသော၊ သုတ္တန္တိ=သုတ္တန်ကို၊ နိုတတ္ထော=တိုက်ရိုက်ပြဆို
အပ်သော အနက်အဓိပ္ပါယ်ရှိသော၊ သုတ္တန္တောတိ=သုတ္တန်ဟူ၍၊ ဒီပေတိ ၏ပ
ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ပဋိစ္ဆန္နကမ္မန္တဿ၊ဖုံးကွယ်ထားအပ်သော မကောင်းမှုရှိသောသူမှာ၊
[ကမ္မမေဝ ကမ္မန္တော၊ အန္တသဒ္ဒါအနက်မရှိ၊ ပဋိစ္ဆန္နော ကမ္မန္တော ယေနာတိ
ပဋိစ္ဆန္နကမ္မန္တော] နိရယောဝါ=ငရဲဘုံ, ငရဲသား ခန္ဓာလည်းကောင်း၊ တိရစ္ဆာန
ယောနိ ဝါ=တိရစ္ဆာန်ခန္ဓာလည်းကောင်း၊ [ဘုံဌာန မရှိ] ဣတိ=ဤသို့၊ ဒိန္နံ
=နှစ်မျိုးကုန်သော၊ ဂတိနံ=လားရောက်အပ်သော ဘုံခန္ဓာတို့တွင်၊ အညတရာ=
တမျိုးမျိုးသော၊ ဂတိ=လားရောက်အပ်သော ဘုံခန္ဒာကို၊ ပါဋိကင်္ခါ=အလို
ရှိအပ်၏။