## PAGE 342

မဖြစ်တော့သည်သာ၊ [နော စ ယံ တတ္ထ ဥယှတီတိ ယံ ပန တတ္ထ ဍယှတိ၊
စ ယံ အန္တမသော တိဏသန္တာရောပိ၊ သဗ္ဗ တဿ အနုပကရဏမေဝ ဟောတိ- ဟူသော ဇာတ်အဋ္ဌကထာ(တ၊ ၄၄၇)အဖွင့်အတိုင်း နောသည် ဥယုတိ၏ ပဋိသေဓ မဟုတ်ဟုမှတ်]
ဧဝံ=ဤအတူ၊ လောကော=သတ္တလောကကို၊ ဇရာယ=ဇရာမီးသည် လည်းကောင်း၊ မရဏေနစ=လည်းကောင်း၊ အာဒိတ္တော=၏၊ဤသုတ်၌ ဇရာစသောမီးသုံးမျိုးကိုသာ ခေါင်းတပ်၍ ဟောထား၏၊ ရာဂစသော မီး ၁၁-မျိုးလုံး ပါဝင်နိုင်သည်ပင်]ဒါနေန=လှူဒါန်းပေးကမ်းကြောင်း ဒါန စေတနာဖြင့်၊ (လောကာ=တဆယ့်တသီး မီးလောင်အပ်သော သတ္တလောကမှ) နီဟရေထေဝ(နီဟရေထ ဧ၀)=လှူဖွယ်ပစ္စည်းကို ဆွဲထုတ်ယူငင်သင့်သည်သာ၊
ဒိန္န=(နည်းများမဟူ)ပေးလှူအပ်သော ပစ္စည်းဥစ္စာသည်သာ၊ သုနီဟတံ= ကောင်းစွာ ဆွဲထုတ်ယူငင်အပ်သည် မည်သည်၊ ဟောတိ-၏ပ။ ဒုတိယံ။
၃-အညတရဗြာဟ္မဏသုတ်

၅၄။ အထ ခေါ=၌၊ အညတရော=တယောက်သော၊ ဗြာဟ္မဏော- ပုဏ္ဏားသည်။ပ။ ဧကမန္တံ=၌၊ နိသိန္နော=ထိုင်နေပြီးသော၊ သော ဗြာဟ္မဏော- သည်၊ ဘဂဝန္တံ=ကို၊ ဧတံ=ဤစကားကို၊ အဝေါစ=လျှောက်ထားပြီး (ကိန္တိ=အဘယ်သို့၊ အဝေါစ=လျှောက်ထားသနည်းဟူမှု)ဘောဂေါတမ= အရှင်ဂေါတမ၊"သန္ဒိဋ္ဌိကော=ဉာဏ်ဖြင့် ကိုယ်တိုင်သိမြင်နိုင်သော၊ ဓမ္မော= မဂ်တရား၊ သန္ဒိဋ္ဌိကော=သော၊ ဓမ္မော=မဂ်တရား၊"ဣတိ=ဤသို့၊ ဝုစ္စတိ= ဆိုအပ်၏၊ ဘော ဂေါတမ=မ၊ ကိတ္တာဝတာ-အဘယ်မျှလောက်အတိုင်းအရှည် ရှိသော အကျင့်ဖြင့်၊ ဝါ=အဘယ်မျှလောက်ကျင့်ခြင်းဖြင့်၊ သန္ဒိဋ္ဌိကော=သော၊
အကာလိကော=အကျိုးပေးခွင့်-----ခါမရှိသော၊ [စာပိုဒ် ၄၀-ကြည့်]
ဧဟိပဿိကော=-----ပြတိုက်သော၊ သြပနေယျကော=စေသင့်သော၊ ဝိညူဟိ= တို့သည်၊ ပစ္စတ္တံ-၌၊ ဝါ=လျှင်၊ ဝေဒိတဗ္ဗော=သိမြင်ခံစားထိုက်သော၊ ဓမ္မော= မဂ်တရားသည်၊ ဟောတိ နခေါ=ထင်ရှားဖြစ်ပါသနည်း။ဣတိ=ဤသို့ (အဝေါစ=လျှောက်ပြီ) ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊ရတ္တော=တပ်မက်သောသူသည်၊ ရာဂေန=ရာဂသည်၊
အဘိဘူတော=လွှမ်းမိုးနှိပ်စက်အပ်သည်၊ ပရိယာဒိန္နစိတ္တော=ထက်ဝန်းကျင်မှ ယူငင်အပ်သော စိတ်ရှိသည်၊ ဝါ=မှားယွင်းစွာ သုံးသပ်အပ်သောစိတ်ရှိသည်၊

## PAGE 343

(ဟုတွာ-ဖြစ်၍)အတ္တဗျာဓာယပိ=မိမိကိုယ်ကို ဆင်းရဲစေခြင်းငှာလည်း၊
စေတေတိ=ကြံစည်အားထုတ်၏၊ ပရဗျာဓာယပိ သူတစ်ပါးကို ဆင်းရဲစေခြင်း ငှာလည်း၊ စေတေတိ=၏၊ ဥဘယဗျာဓာယပိ=နှစ်ဦးလုံးဆင်းရဲစေခြင်းငှါလည်း၊
စေတေတိ=၏ ၊စေတသိကံ=စိတ်၌ဖြစ်သော၊ ဒုက္ခ=ဒုက္ခဖြစ်သော၊ ဒေါမနဿမ္ပိ= နှလုံးမသာယာမှု ဒေါမနဿဝေဒနာကိုလည်း၊ ပဋိသံဝေဒေတိ= ခံစားရ၏၊
ရာဂေ=ရာဂကို၊ ပဟီနေ=ပယ်အပ်ပြီးသော်၊ အတ္တဗျာဓာယပိ= လည်း၊
နေဝ စေတေတိ=မကြံစည် အားမထုတ်၊ ပရဗျာဓာယပိ=လည်း၊ နု စေတေတိ= မကြံစည် အားမထုတ်။ပ။ဒေါမနဿံ=ကို၊ နှ ပဋိသံဝေဒေတိ- မခံစားရ၊
ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊ ရတ္တော=သည်။ [ပေယျာလ ဖော်ဆိုမည်]ရာဂေန=သည်၊
အဘိဘူတော=သည်၊ ပရိယာဒိစိတ္တော=သည်၊ (ဟုတွာ)ကာယေန=ဖြင့်၊
ဒုစ္စရိတံ=ကို၊ [ဒုကနိပါတ်စာပိုဒ် ၁-သုတ်ကြည့် စရတိ=ကျင့်၏။ပ။ရာဂေ=ကို၊
ပဟီနေ=သော်၊ ကာယေန=ဖြင့်၊ ဒုစ္စရိတံ=ကို၊ နေဝ စရတိ=မကျင့်တော့။ပ။
ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊ ရတ္တော-သည်။ ရာဂေန အဘိဘူတော ပရိယာ ဒိန္နစိတ္တော (ဟုတွာ) အတ္တတ္တမ္ပိ-မိမိ၏အကျိုးကိုလည်း၊ (မိမိ၏ မျက်မှောက် ဘဝ၌ ဖြစ်သော အကျိုး, တမလွန်ဘဝ၌ ဖြစ်သောအကျိုး, လောကီ လောကုတ္တရာ ရောနှောသောအကျိုးကိုလည်း) ယထာဘူတံ=ဟုတ်မှန်စွာ၊
နပ္ပဇာနာတိ=မသိ၊ ပရတ္ထမ္ပိ=သူတစ်ပါးအကျိုးကိုလည်း၊ (သူတစ်ပါး၏ မျက်မှောက်……ကိုလည်း)။ပ။ဥဘယတ္ထမ္ပိ=နှစ်ဦးလုံး၏အကျိုးကိုလည်း၊
(နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်……လည်း)၊ပ။ပဇာနာတိ=သိ၏။ပ။ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊
ဧဝမ္ပိ= ဤသို့ရာဂကို ပယ်သတ်ခြင်းအကျင့်ဖြင့်လည်း၊ သန္ဒိဋ္ဌိကော=သော၊
အကာလိကော=သော ။ပ။ ဝိညူဟိ=တို့သည်၊ ပစ္စတ္တံ=၌၊ ဝါ=လျှင်၊
ဝေဒိတဗ္ဗော=သော၊ ဓမ္မော=မဂ်တရားသည်၊ ဟောတိ=ထင်ရှားဖြစ်၏၊
ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊ ဒုဋ္ဌော=ဒေါသသည် ဖျက်ဆီးအပ်သောသူသည်၊ ဝါ= ဒေါသကြီးသောသူသည်၊ ဒေါသေန= ဒေါသသည်။ပ။ဧဝမ္ပိ=ဤသို့ဒေါသကို ပယ်သတ်ခြင်းအကျင့်ဖြင့်လည်း။ပ။ မူဠော မောဟကြီးသောသူသည်၊ ဝါ= မောဟကြီးသောသူသည်။ပ။ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊ ဧဝမ္ပိ=ဤသို့မောဟကို ပယ်သတ်ခြင်းဖြင့်လည်း။ပ။ဟောတိ=၏၊ ဣတိ- ဤသို့၊(အဝေါစ= မိန့်တော်မူပြီ) [အဘိက္ကန္တ စသည်ကို ဒုကစာပိုဒ်(၁၆)ကြည့်] ပရိဗ္ဗာဇကသုတ်၌- ဗြာဟ္မဏ ပရိဗ္ဗာဇကော=ပုဏ္ဏားဇာတ်ရှိသော ပရိဗိုဇ်သည်။ပ။ =
## PAGE 344

၅-နိဗ္ဗုတသုတ်

၅၆။ အထ ခေါ=၌၊ ဇာဏုသောဏိ= ဇာဏုသောဏိမည်သော၊
[ဒုကစာပိုဒ်(၁၇)ကြည့်] ဗြာဟ္မဏော=သည်။ပ။ဘော ဂေါတမ၊
"သန္ဒိဋ္ဌိကံ=သော၊ နိဗ္ဗာနံ=နိဗ္ဗာန်၊ သန္ဒိဋ္ဌိကံ=သော၊ နိဗ္ဗာနံ=နိဗ္ဗာန်"ဣတိ=သို့၊
ဝုစ္စတိ=၏၊ ဘော ဂေါတမ၊ ကိတ္တာဝတာ=ဖြင့်၊ သန္ဒိဋ္ဌိကံ=သော၊
အကာလိကံ=ဆိုင်းငံ့မျှော်လင့်၊အချိန်ကြာမြင့်မှ ဉာဏ်ဖြင့်ဆိုက်ရောက် မျက်မှောက်ပြုထိုက်သည်မဟုတ်သော၊ ဝါ= သစ္စာလေးဖြာ သိမြင်ရာအခါ၌ပင် ဉာဏ်ဖြင့်ဆိုက်ရောက် မျက်မှောက်ပြုထိုက်သော၊နိဗ္ဗာန်ကိုယူရမည်ဖြစ်၍ နိဗ္ဗာန်နှင့် လျော်အောင် အနက်ဖွင့်ရသည်]ဧဟိပဿိကံ=သော၊ သြပနေယိုကံ= မဂ်ဉာဏ်ဖြင့် ချဉ်းကပ်ထိုက်သော၊ ဝိညူဟိ=တို့သည်၊ ပစ္စတ္တံ=၌၊ ဝါ=လျှင်၊
ဝေဒိတဗ္ဗော=သော၊ နိဗ္ဗာနံ-နိဗ္ဗာန်သည်၊ ဟောတိ=ဉာဏ်၌ပေါ်ထင် မြင်လာပါသနည်း၊ ဣတိ (အဝေါစ=လျှောက်)။ပ။
ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊ ယတော=အကြင်အခါ၌၊ အယံ=ဤပုဂ္ဂိုလ်သည်၊
အနဝသေသံ=အကြွင်းအကျန် မရှိအောင်၊ ရာဂက္ခယံ=ရာဂကုန်ရာ အရဟတ္တ ဖိုလ်ချမ်းသာကို၊ ပဋိသံဝေဒေတိ=ခံစား၏၊ အနဝသေသံ=အောင်၊ ဒေါသက္ခယံ- ဒေါသကုန်ရာ အရဟတ္တဖိုလ်ချမ်းသာကို။ပ။မောဟက္ခယံ=ကို။ပဋိသံဝေဒေတိ= ၏၊ ဗြာဟ္မဏ=ပုဏ္ဏား၊(တတော=ထိုအခါ၌)ဧဝံ=ဤသို့ ရာဂ, ဒေါသ,မောဟ ကုန်ရာ အရဟတ္တဖိုလ်ချမ်းသာကို ခံစားခြင်းဖြင့်၊ သန္ဒိဋ္ဌိကံ=သော၊ ။ပ။
ဝေဒိတဗ္ဗော=သော၊ နိဗ္ဗာနံ=သည်၊ ဟောတိ=၏၊ ဣတိ(အဝေါစ)ရာဂေ ပဟီနေ စသော ဝါကျတို့ဖြင့် ရာဂ, ဒေါသ, မောဟတို့ကို ပယ်သတ်ခြင်းဖြင့် မဂ်ဉာဏ်၌ နိဗ္ဗာန်အာရုံထင်လာပုံကိုပြ၍ ယတော ခေါ စသောဝါကျတို့ဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ်ချမ်းသာကို ခံစားခြင်းဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ်၌ နိဗ္ဗာန်အာရုံ ထင်လာပုံကိုပြသည်ဟု အဓိပ္ပါယ်စဉ်းစားမိ၏၊ အနဝသေသံဟု ဟောတော်မူ ခြင်းကြောင့် အောက်ဖိုလ်ကိုမယူဘဲ အရဟတ္တဖိုလ်ကိုသာယူသည်]
၆-ပလောကသုတ်

၅၇။ အထ ခေါ=၌၊ အညတရော=သော၊ ဗြာဟ္မဏမဟာသာလော= များသောဥစ္စာရှိသော ပုဏ္ဏားသည်။ပ။သော ဗြာဟ္မဏမဟာသာလော= ထိုများသောဥစ္စာရှိသော ပုဏ္ဏားသည်။ပ။ဘော ဂေါတမ၊ ပုဗ္ဗကာနံ= ရှေး၌ဖြစ်ကုန်သော၊ ဗုဒ္ဓါနံ-အရွယ်အားဖြင့် ကြီးကုန်သော၊ မဟလ္လကာနံ=