## PAGE 402 အမာတာပုတ္တိကာနှိ=အချင်းချင်း ကူညီစောင့်ရှောက်နိုင်သော အမိနှင့်သား မရှိရာဖြစ်ကုန်သော၊ ဝါ=အမိနှင့်သား အချင်းချင်းအကူအညီ မပေးနိုင် လောက်အောင် ကြီးမားဆိုးရွားလှကုန်သော၊ ဘယာနီတိ=ဘေးတို ့ဟူ၍၊ အဿုတဝါ=အကြားအမြင် သုတမရှိသော၊ဧကကနိပါတ် စာပိုဒ် ၅၁ကြည့်] ပုထုဇ္ဇနော=ပုထုဇဉ်ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ ဘာသတိ=ပြောဆို၏၊ တီဏိ=သုံးမျိုးတို့ ဟူသည်၊ ကတမာနိ=အဘယ်တို့နည်း၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ယံ(ယသ္မိံ သမယေ) အကြင် အခါ၌၊ မဟာအဂ္ဂိဍာဟော=ကြီးမားသော မီးစွဲလောင်ခြင်းသည်၊ ဝုဋ္ဌာတိ= အုံကြွဖြစ်လာ၏၊ သော သမယော=ထိုအခါသည်၊(ကြီးစွာသော မီးစွဲလောင်မှ အုံကြွဖြစ်လာရာ ထိုအခါသည်) ဟောတိ=ဖြစ်တတ်၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ မဟာအဂ္ဂိဍာဟေ-သည်၊ ဝုဋ္ဌိတေ=အုံကြွဖြစ်လာလသော်၊ တေန=ထိုမီးကြီးသည်၊ ဂါမာပိ=ရွာတို့ကိုလည်း၊ဍယှန္တိ=လောင်အပ်ကုန်၏၊ နိဂမာပိ=နိဂုံးတို့ကိုလည်း၊ ဍယန္တိ=၏၊ နဂရာပိ=မြို့တို့ကိုလည်း၊ ဍယှန္တိ=၏၊ ဂါမေသုပိ=ရွာတို့ကိုလည်း၊ ဥယုမာနေသု=လောင်အပ်ကုန်လသော်း နိဂမေသုပိ=နိဂုံးတို့ကိုလည်း။ပ။ တတ္ထ= ထိုမီးစွဲလောင်ရာ မြို့ရွာနိဂုံး၌၊ ဝါ=ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိုမီးဘေးကြောင့်၊ မာတာပိ=မိခင်သည်လည်း၊ ပုတ္တံ=သားသမီးကိုး(ပတုံ=တွေ့မြင်ခြင်းငှါ၊ ဝါ=တွေ့မြင်နိုင်ခွင့်ကို) နပ္ပဋိလဘတိ=မရ၊ ပုတ္တောပိ=သားသမီးသည်လည်း၊ မာတရံ=မိခင်ကို၊ (ပဿိတုံ=ငှါ၊ ဝါ=ကို)နပ္ပဋိလဘတိ=မရ၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ပဌမံ=ရှေးဦးစွာသော၊ ဣဒံ=ဤကြီးမားသော မီးဘေးကို၊ အမာတာပုတ္တိကံ- အချင်းချင်း ကူညီစောင့်ရှောက်နိုင်သော အမိနှင့်သား မရှိရာဖြစ်သော၊ ဝါ= အမိနှင့်သား အချင်းချင်း အကူအညီ မပေးနိုင်လောက်အောင် ကြီးမား ဆိုးရွားသော၊ ဘယန္တိ-ဘေးဟူ၍။ပ။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ပုန စပရံ=နောက်ထပ်အခြားသော ဘေးတမျိုးကား၊ ယံ(ယသ္မိံ သမယေ)-၌၊ မဟာမေဃော=ကြီးစွာသောမိုးသည်၊ ဝုဋာတိ= တက်လာ၏၊သော သမယော=မိုးကြီးတက်လာရာ ထိုအခါသည်၊ ဟောတိ= ၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ မဟာမေဃေသည်၊ ဝုဋ္ဌိတေ=တက်လာလသော်၊ မဟာဥဒကဝါဟကော=(မြစ်ကမ်းပြည့်မျှ)ကြီးမားလှသော ရေအယဉ်သည်၊ သဉ္စာယတိ=ဖြစ်လာ၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ မဟာဥဒကဝါဟကေ=သည်၊ သဉ္စာယန္တေ =ဖြစ်လသော်၊ တေန=ထိုကြီးစွာသော ရေအယဉ်သည်၊ ဂါမာပိ=ရွာတို ့ကိုလည်း၊ ဝုယှန္တိ=မျှောအပ်ကုန်၏၊ ဝါ=ရိုက်ခတ်သယ်ဆောင် သွားအပ်ကုန်၏။ပ။ဝယုမာနေသု=မျှောအပ်ကုန်လသော်။ပ။တတ္ထ ထိုရေမျှောရာ ဌာန၌၊ ဝါ=ထိုရေဘေးကြီးကြောင့် ပ၊ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဒုတိယံ=နှစ်ခုမြောက်သော၊ ## PAGE 403 ဣဒံ=ဤဘေးကြီးကိုပ။ယံ(ယသ္မိံ သမယေ)၌၊ အဋဝိသင်္ဘောပေါ `=တောပုန်း ဓားပြ ထကြွသောင်းကျန်းခြင်းကြောင့်ဖြစ်သော၊ ဘယံ=ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည်၊ ဟောတိ=ဖြစ်၏။စက္ကသမာရဠာJ =ဣရိယာပုထ်စက်, ယာဉ်ရထားစက်ကို တက်စီးကြကုန်လျက်၊ ဇာနပဒါ=ဇနပုဒ်နယ်ပယ်နေ လူတို ့သည်၊ ပရိယာ ယန္တိ=ဝန်းကျင်ပတ်လည် ထိုဤရပ်ခြား ပြေးသွားကြရကုန်၏၊ သော သမယော=(တောပုန်းဓားပြတို့ကြောင့် ကြောက်လန့်လျက် ထွက်ပြေး ကြရာ)ထိုအခါသည်၊ ဟောတိ=ဖြစ်တတ်၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ အဋဝိသင်္ဘောပေ= သော၊ ဘယေ=ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည်၊ သတိ-ဖြစ်လသော်၊ စက္ကသမာရုဠေသု- ကုန်လျက်၊ ဇာနပဒေသု=တို့သည်၊ ပရိယာယန္တေသု=ဝန်းကျင်ပတ်လည် ထိုဤရပ်ခြား ပြေးသွားကြကုန်လသော်၊ တတ္ထ=ထိုပြေးသွားကြရာအရပ်၌၊ ဝါ=ထိုတောပုန်းဓားပြဘေးကြောင့်။ပ။ဘိက္ခဝေ=တို့၊ တတိယံ=သုံးခုမြောက် သော၊ ဣဒံ-ဤတောပုန်းဓားပြဘေးကို။ပ။ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဣမာနိ တိ- ဤဘေးသုံးမျိုးတို ့ကို။ပ။ " ဘိက္ခဝေ=တို့၊ တီဏိ=သုံးမျိုးကုန်သော၊ သမာတာပုတ္တိကာနိယေဝ= အချင်းချင်း ကူညီစောင့်ရှောက်နိုင်သော အမိနှင့်သားရှိသည်သာဖြစ်ကုန်သော၊ ဝါးအမိနှင့်သားအချင်းချင်း အကူအညီ ပေးနိုင်လောက်သေးသည်သာ ဖြစ်ကုန်သော၊ တာနိ ဣမာနိ ဘယာနိ= ထိုဘေးတို့ကို၊ အမာတာပုတ္တိကာနိ= ကုန်သော၊ဘယာနီတိ=ဘေးတို့ဟူ၍။ပ။နဂရေသု တို့ကိုလည်း၊ဥယုမာနေသု=သော်၊ ၁။အဋဝိသင်္ဘောပေါ။ ။အဋ္ဌဝိယာ=တော၏၊ ဝါ=တောပုန်းဓားပြ၏၊ သင်္ဘောပေါ=ထကြွသောင်းကျန်းခြင်း။ ဤ၌မူ ထကြွ သောင်းကျန်းခြင်း ကြောင့်ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့ခြင်း တိုင်အောင် ကာရဏူပစာရအားဖြင့်ယူပါ။ ၂။စက္ကသမာရုဋ္ဌာ။ ။စက္က=စက်ဘီးကို+သမာရဠ=တက်စီးသူ။ ဤ၌ “စက္က”အရ ရပ်ခြင်းသွားခြင်းစသော ဣရိယာပုတ်တည်းဟူသော ဘီး (ဣရိယာပထစက္က)ကိုလည်းကောင်း, ရထားလှည်းစသော ဘီးတပ်ယာဉ် (ယာနစက္က)ကိုလည်းကောင်းယူရ၏။ ဘေးအန္တ ရာယ်နှင့် တွေ့ကြုံသောအခါ ထိုယာဉ်ရှိသူတို့က ယာဉ်ပေါ်၌ ပစ္စည်းဥစ္စာကိုတင်၍ ထိုယာဉ်ဖြင့် ထွက်ပြေးကြ၏။ယာဉ်မရှိသူတို့ကမူ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ ရပ်ခြင်းသွားခြင်းစသော ဣရိယာပုထ်ဟူသော ဘီးကိုသာ အားကိုးလျက် ပစ္စည်းများကို ထမ်းပိုးဖြင့်ထမ်း၍ လည်းကောင်း၊ ဦးခေါင်းဖြင့်ရွက်၍လည်းကောင်း ထွက်ပြေးကြ၏။ ထိုယာနစက္က, ဣရိယာပထစက္ကူကို တက်စီးသူများကို “စက္ကသမာရဋ္ဌ”ဟု ခေါ်၏။ ## PAGE 404 ယံ(ယသ္မိံ သမယေ)၌၊ ကဒါစိ ကရဟစိ=တခါတရံ တခါတရံ၌၊ မာတာပိ=လည်း၊ ပုတ္တံ=ကို၊(ပဿိတုံ) ပဋိလဘတိ-ရနိုင်သေး၏ ။ပ။ပဋိလဘတိ=၏၊ သော သမယော=(သားအမိနှစ်ဦး တွေ့မြင်ခွင့် ရနိုင် လောက်ရာ)ထိုအခါသည်၊ ဟောတိ-ရှိပါသေး၏။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ပဌမံ=သော၊ သမာတာပုတ္တိကံယေ၀ သည်သာဖြစ်သော၊ ဣဒံ ဘယံ=ဤဘေးကို။ပ။ ဘိက္ခဝေ-တို့၊ တီဏိ= ကုန်သော၊ သမာတာပုတ္တိကာနိယေဝ=ကုန်သော ဣမာနိ ဘယာနိ= ဤဘေးတို့ကို။ပဘာသတိ-၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဣမာနိ တီဏိ= (ယခုဟောတော်မူမည့်)ဤသုံးမျိုးတို့သည်ကား၊ အမာတာ ပုတ္တိကာနိ=ကုန်သော၊ ဘယာနိ=ဘေးတို ့တည်း။ပ။ဇရာဘယံ=ဇရာ ဘေးလည်းကောင်း၊ ဝါ=အိုခြင်းကိုစွဲ၍ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဗျာဓိဘယံ=ဗျာဓိဘေးလည်းကောင်း၊ ဝါ=မကျမ်းမမာ နှာခြင်းကိုစွဲ၍ဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်းကောင်း၊ မရဏဘယံ=မရဏဘေးလည်းကောင်း၊ ဝါ=သေ ခြင်းကိုစွဲ၍ဖြစ်သောကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်းကောင်း၊ ဣတိ=ဤသည်တို့တည်း။ ! ဘိက္ခဝေ=တို့၊ မာတာ=မိခင်သည်၊ ဇီရမာနံ=အိုမင်းကြီးရင့်နေသော၊ ပုတ္တံ=သားကို၊အဟံ=ငါသည်သာ၊ ဇီရာမိ=(သား၏ ကိုယ်စား)အိုချင်ပါ၏ မေ=ငါ၏၊ ပုတ္တော=သားသည်၊ မာဇီရီတိ=မအိုပါစေသတည်း ..ဟူ၍၊ ဧဝံ=ဤသို့တောင့်တ၍၊(ပရိတ္တာတုံ=အိုဘေးမှ ကယ်တင်စောင့်ရှောက်ခြင်းငှါ၊ ဝါ-------နိုင်ခွင့်ကို)န လဘတိမရ၊ ဝါ ပန=သို့မဟုတ်၊ ပုတ္တော=သားသည်၊ ဇီရမာနံ=သော၊ မာတရံ=မိခင်ကို၊ အဟံ=ငါသည်သာ၊ ဇီရာမိ=(မိခင်၏ ကိုယ်စား)အိုချင်ပါ၏။ မေ=ငါ၏၊ မာတာ=သည်၊ မာဇီရီတိ=ဟူ၍၊ ဧဝံ=၍ (ပရိတ္တာဘုံ) နှလဘတိ= မရ ။ပ။ ဗျာဓိယမာနံ= မကျမ်းမမာနာနေသေား ပုတ္တံ=သားကို၊ အဟံ=သည်၊ ဗျာဓိယာမိ ° နာချင်ပါ၏။ပမာ ဗျာဓိယီတိ= မနာပါစေသတည်းဟူ၍၊ ဧဝံ=၍၊(ပရိတ္တာတုံ=နာဘေးမှ ကယ်တင်စောင့်ရှောက် ခြင်းငှါ၊ ဝါ=ခွင့်ကို)န လဘတိ=မရ။ပ။မီယမာနံ=သေနေသော။ပ။မီယာမိ= သေချင်ပါ၏။ မာ မီယီတိ=မသေပါစေသတည်းဟူ၍။ဧဝံ=၍၊(ပရိတ္တာတုံ) ၁။ဗျာဓိယာမိပုဒ် ရုပ်ပြီး။ ။ဗျာဓိ ဘဝတိ(မကျမ်းမမာ နာခြင်းဆင်းရဲ ဖြစ်၏)ဟူသော အနက်၌(ဓာတုရူပေနာမသ္မာ ဏယော စ-ဟူသော ကစ္စည်းသုတ်ဖြင့်)ဗျာဓိဟူသော နာမ်ပုဒ်နောင် ဏယပစ္စည်းသက်၍(သို့မဟုတ်- ဓာတုတ္ထ နာမသ္မိ-ဟူသော မောဂ္ဂလာန် ၅-ခါဒိကဏ္ဍ၊ ၁၂-သုတ်ဖြင့် ဣပစ္စည်းသက်၊ ထိုဣကို ပြု၊ ဧကိုလည်း အယပြု၍) ဗျာဓိယ-ဟု နာမဓာတ် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် မာနပစ္စည်း, မိဝိဘတ်တို့ဖြင့်“ဗျာဓိယမာနံ ဗျာဓိယာမိ”ဟုရုပ်ပြီးပုံ ကြံသင့်သည်။