## PAGE 588 ဘတ္တပရိဘောဂေါ သွာတနော] ဘတ္တေန=ဆွမ်းဖြင့်၊ နိမန္တေတိ=ပင့်ဖိတ်၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ အာကင်္ခမာနော=(လက်ခံခြင်းငှာ) အလိုရှိသော၊ ဘိက္ခု=ရဟန်း သည်၊ အဓိဝါသေတိ=လက်ခံ၏၊ သော= ထိုရဟန်းသည်၊ တဿာ ရတ္တိယာ= ထိုညဉ့်၏၊ အစ္စယေန=ကုန်လွန်ရာအခါ၌၊ ပုဗ္ဗဏှသမယံ=နံနက်ပိုင်းအချိန်၌၊ နိဝါသေတွာ=သင်းပိုင်ကိုကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဝတ်၍၊ ပတ္တစီဝရံ-သပိတ်သင်္ကန်းကို၊ အာဒါယ=ယူ၍၊ ဝါ=ကိုင်ဆောင်ခြုံရုံ၍၊ ယေန=အကြင်အရပ်၌၊ ကဿ ဂဟပတိဿ ဝါ=ထိုအိမ်ရှင်၏လည်းကောင်း၊ တဿ ဂဟပတိပုတ္တဿ ဝါ=ထိုအိမ်ရှင်သား၏ လည်းကောင်း၊ နိဝေသနံ=အိမ်သည်၊ (အတ္ထိ=ရှိ၏) တေန=ထိုအရပ်၌၊ ဝါ=ထိုအရပ်သို့၊ ဥပသင်္ကမိ=ကြွသွား၏၊ ဥပသင်္ကမိတွာ= ကြွသွားပြီး၍၊ ပညတ္တေ=ခင်းထားအပ်သော၊ အာသနေ=နေရာ၌၊ နိသီဒတိ= ထိုင်နေ၏။ တမေနံ-ထိုရဟန်းကို၊ သော ဂဟပတိ ဝါ=ထိုအိမ်ရှင်သည်လည်း ကောင်း၊ သော ဂဟပတိပုတ္တော ဝါ…ထိုအိမ်ရှင်သားသည် လည်းကောင်း၊ ပဏီတေန=မွန်မြတ်သော၊ ခါဒနီယေန္ခဲဖွယ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဘောဇနီ ယေန=ဘောဇဉ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ သဟတ္ထာ=မိမိလက်ဖြင့်၊ ဝါ=ကိုယ်တိုင်၊ သန္တ ပ္ပတိ=ကောင်းစွာရောင့်ရဲနှစ်သက်စေ၏။ ဝါ=စားလိုသမျှ အဝကျွေး လိုက်၏၊ သမ္ပဝါရေတိ=(တော်ပါပြီဟု) ကောင်းစွာငြင်းပယ်စေ၏၊ ဝါ= တော်ပါပြီဟု ငြင်းပယ်ရလောက်အောင် ကောင်းစွာ ကျွေးလိုက်၏။ အဿ- ထိုရဟန်း၏၊ ဝါ=မှာ၊ ဧဝံ=ဤသို့သော စိတ်အကြံသည်၊ ဟောတိ=ဖြစ်၏၊ (ကိန္တိ=အဘယ်စိတ်အကြံသည်၊ ဟောတိ= ဖြစ်သနည်းဟူမူ) [‘မျာယံ”ဟု ပါဌ်ရှိနေ၏။ “သာဓု ဝတ မာယန္တိ သာဓု ဝတ မံ အယံ”ဟူသော အဋ္ဌ ကထာအတိုင်း “တမေနံ’ ကဲ့သို့ သန္တပ္ပတိပုဒ်၏ ကံအဖြစ်ဖြင့် “ကံ”ဟု ဒုတိယန္တ ဖြင့် ရှိသင့်၏။] သာဓု ဝတ=ကောင်းပါပေစွတကား၊ မံ=ငါ့ကို၊အယံ ဂဟပတိ ဝါ=ဤအိမ်ရှင်သည်လည်းကောင်း၊ အယံ ဂဟပတိပုတ္တောဝါ=ဤ အိမ်ရှင်၏သားသည်လည်းကောင်း ။ပ၊ သန္တ ပ္ပတိ=ကောင်းစွာ ရောင့်ရဲနှစ်သက် စေလိုက်ပါပေ၏။ သမ္မဝါရေတိ=တော်ပါပြီဟု ကောင်းစွာငြင်းပယ် စေလိုက် ပါပေ၏။ ဝါ=တော်ပါပြီဟု ငြင်းပယ်ရလောက်အောင် ကောင်းစွာ ကျွေးလိုက် ပါပေ၏။ ဣတိ-ဤသို့သော စိတ်အကြံသည်၊ (ဟောတိ=၏) မျာယံ ဟူသော ပါဌ်အတိုင်း အနက်ပေးလိုလျှင် “မေ=ငါ၏၊ အယံ ဂဟပတိ ဝါ= လည်းကောင်း”ဟုဆိုလေ] ## PAGE 589 အဿ=ထိုရဟန်းမှာ၊ ဧဝမ္ပိ=ဤသို့သော စိတ်အကြံသည်လည်း၊ ဟောတိ-၏၊ (ကိန္တိ=အဘယ်စိတ်အကြံသည်လည်း၊ ဟောတိ=ဟူမူ) မံ=ငါ့ကို၊ အယံ ဂဟပတိ ဝါ=သည်လည်းကောင်း ယ။ အာယတိမ္ပိ=နောင်အခါ၌လည်း၊ ဧဝရူပေန=ဤသို့ သဘောရှိသော ။ပ။ သန္တပ္ပေယျ=ကောင်းစွာရောင့်ရဲနှစ်သက် စေပါမူကား၊ သမ္ပဝါရေယျ=တော်ပါပြီဟု ကောင်းစွာ ငြင်းပယ်စေပါမူကား၊ အဟော ဝတ=ကြော်ကောင်းလေစွာ့၊ ဣတိ=ဤသို့သောစိတ်အကြံသည်၊ (ဟော တိ-၏)သော=ထိုရဟန်းသည်၊ တံ ပိဏ္ဍပါတံ=ထိုဆွမ်းကို၊ ဘုဉ္စတိ–၌စပ်ပါ] ဂထိတော=တဏှာသည် ချုပ်နှောင်အပ်လျက်၊ ဝါ=တဏှာ၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ခံရလျက်၊ မုစ္ဆိတော=တဏှာဖြင့် တွေဝေမေ့မြောနေလျက်၊ အဖျောပန္နော=တဏှာ သည် အလွန်အကဲ ဖိစီးလွှမ်းမိုးအပ်လျက်၊ ဝါ=တဏှာဖြင့် မျိုချ၍ အညွန့်တုံး အဆုံးသတ်လျက်၊ ကုသိုလ်တရား မဖြစ်ပွားနိုင်တော့ဘဲ ဂွတ်ကနဲ မျိုချလိုက် သကဲ့သို့ တဏှာဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လျက်ဟူလို။ ဒုကနိပါတ်စာပိုဒ် (၄၉) လည်းကြည့်] အနာဒီနဝဒဿာဝိ (ပစ္စဝေက္ခဏာ မဆင်ခြင်ဘဲ စားခြင်း၌) အပြစ်ကို မမြင်ဘဲ၊ အနိဿရဏပညာ=(အာဟာရ၌ တပ်မက်သော) ဆန္ဒရာဂမှ ထွက်မြောက်ကြောင်းပညာမရှိဘဲ၊ ပရိဘုဉ္ဇတိ-စား၏။ သော=ထိုရဟန်းသည်၊ တတ္ထ=ထိုရွာနိဂုံး၌၊ ကာမဝိတက္ကမ္ပိ=ကာမ ဝိတက်ကိုလည်း၊ ဝါ-ဝတ္ထုကာမတို့ကို အာရုံပြု၍ဖြစ်သော အကြံအစည်ကိုလည်း၊ ဝါ=ကာမရာဂနှင့်ယှဉ်သော အကြံအစည်ကိုလည်း၊ ဝိတက္ကေတိ=ကြံစည်၏၊ ဗျာပါဒ၀ိတက္ကမ္ပိ=ဗျာပါဒ၀ိတက်ကိုလည်း၊ ဝါ=ဒေါသနှင့်ယှဉ်သော အကြံအစည် ကိုလည်း၊ ဝိတက္ကတိ=၏၊ ဝိဟိံသာဝိတက္ကမ္ပိ=ဝိဟိံသာဝိတက်ကိုလည်း၊ ဝါ =သတ္တဝါတို့ကို ညှဉ်းဆဲကြောင်း ဒေါသစသော အကုသိုလ်နှင့် ယှဉ်သော အကြံအစည်ကိုလည်း၊ ဝိတက္ကတိ=၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဧဝရူပဿဤသို့ သဘောရှိသော၊ ဘိက္ခုနော=ရဟန်းအား၊ ဒိ-ပေးလှူကြောင်း ဒါနစေတနာသည်၊ နှမဟပ္ဖလံ=များသော အကျိုးမရှိ၊ ဣတိ-ဤသို့၊ အဟံ=ငါသည်။ ဝဒါမိ- မိန့်ဆို၏၊ တံ=ထိုသို့အကျိုးမများခြင်းသည်၊ ကိဿ ာတု=အဘယ်အကြောင်း ကြောင့်နည်းဟူမူ၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဟိ=အကြင့်ကြောင့်၊ ဘိက္ခု=သည်၊ ပမတ္တော =မေ့လျော့လျက်၊ ဝိဟရတိ=နေ၏၊ (ဣတိ-ထို့ကြောင့်တည်း)။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ပန=ထိုမှတပါး၊ ဣဓ=၌။ပ။ သမ္ပဝါရေတိ=၏၊ တဿ=ထိုရဟန်းမှာ၊ ဧဝံ-ဤသို့သောစိတ်အကြံသည်၊ န ဟောတိ=မဖြစ်၊ (ကိန္တိ=အဘယ်စိတ်အကြံသည်၊ နဟောတိ=မဖြစ်သနည်းဟူမူ) သာဓု ဝတ= ## PAGE 590 ကောင်းပါပေစွတကား။ မံ=ငါ့ကို၊ အယံ ဂဟပတိ ဝါ=လည်းကောင်း။ပ။ သမ္မဝါရေတိ=၏၊ ဣတိ-ဤသို့သောစိတ်အကြံသည်၊ (န ဟောတိ=မဖြစ်) အဿ=ထိုရဟန်းမှာ၊ ဧဝမ္ပိ=ဤသို့သောစိတ်အကြံသည်လည်း၊ နဟောတိ=မဖြစ်၊ (ကိန္တိ=သည်လည်း၊ နဟောတိ=ဟူမူ)။ပ။ အဂထိတော=တဏှာသည် မချုပ် နှောင်အပ်ဘဲ၊ အမုစ္ဆိတော=တဏှာဖြင့် တွေဝေမေ့မြော မနေဘဲ၊ အနှဖျော့ပာ့ =တဏှာသည် အလွန်အကဲ မဖိစီးအပ်ဘဲ၊ ဝါ=တဏှာဖြင့် မျိုချ၍ အညွန့်တုံး အဆုံးမသတ်ဘဲ၊ အာဒီနဝဒဿာဝီ=အပြစ်ကိုမြင်လျက်၊ နိဿရဏပညာ= ဆန္ဒရာဂမှ ထွက်မြောက်ကြောင်း ပညာရှိလျက်၊ ပရိဘုဉ္ဇတိ-ဘုဉ်းပေး၏၊ သော=ထိုရဟန်းသည်၊ တတ္ထ=ထိုရွာနိဂုံး၌၊ နေက္ခမ္မဝိတက္ကမ္ပိ=နေက္ခမ္မဝိတက် ကိုလည်း။ ဝါ=အကုသိုလ်မှ ထွက်မြောက်သော ကုသိုလ်နှင့်ယှဉ်သော အကြံ ကိုလည်း ။ပ။ အဗျာပါဒဝိတက္ကမ္ပိ=လည်း၊ ဝါ=ဒေါသ၏ ဆန့်ကျင်ဘက် မေတ္တာနှင့်ယှဉ်သောအကြံကိုလည်း။ပ။ အဝိဟိံသာဝိတက္ကမ္ပိ=လည်း၊ ဝါ=သတ္တဝါ တို့ကိုညှဉ်းဆဲမှု ဒေါသစသော အကုသိုလ်၏ ဆန့်ကျင်ဘက် ကရုဏာနှင့် ယှဉ်သော အကြံကိုလည်း၊ ဝိတက္ကေတိ-၏။ပ။ အပမတ္တော=မမေ့လျော့ဘဲ၊ ဝိဟရတိ=၏၊ ဣတိ(အဝေါစ) ပဌမံ။ ၂-ဘဏ္ဍနသုတ် ၁၂၅၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ယသံ ဒိသာယံ=အကြင်အရပ် မျက်နှာ၌၊ ဘိက္ခု=ရဟန်းတို့သည်၊ ဘဏ္ဍနဇာတာ=ဖြစ်သော ခိုက်ရန်ပွားကြောင်း ကြိမ်း မောင်း ခြိမ်းခြောက်ခြင်း စသည်ရှိကုန်လျက်၊ ဒုကနိပါတ်စာပိုဒ် (၄၄)လည်း ကြည့်] ကလဟဇာတာ=ဖြစ်သော ခိုက်ရန်ပွားမှုရှိကုန်လျက်၊ ဝိဝါဒါပန္နော= ဆန့်ကျင်ဘက်ပြောဆိုခြင်းသို့ ရောက်ကုန်လျက်၊ အညမညံ=အချင်းချင်း၊ မုခသတ္တိဟိ=နှုတ်ခွန်းစကားဟူသော လှံတို့ဖြင့်၊ ဝိတုဒန္တာ=ထိုးကုန်လျက်၊ ဝိဟရန္တိ =နေကြကုန်အံ့၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ မေ=ငါ့အား၊ ဧသာ ဒိသာ-ဤအရပ် မျက်နှာသည်၊ မနသိကာတုမ္ဗိ=သွားဘို့နှလုံးသွင်းစိတ်ကူးခြင်းငှာသော်မှပင်၊ ဖာသု=ချမ်းသာရာဌာနသည်၊ န ဟောတိ=မဖြစ်၊ ဂဠုံ=သွားခြင်းငှာကား၊ ပဂေဝ=ရှေးဦးမဆွ အစကပင်၊ (ဖာသု-သည်၊ န ဟောတိ=မဖြစ်)။ ဧတ္ထ= ဤခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားနေကြရာ၌၊ (အဟံ=ငါသည်) နိဋ္ဌိ=ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းသို့၊ ဂစ္ဆာမိ=ရောက်၏၊ အဒ္ဓါ=အမှန်တကယ်ပင် တေ အာယသ္မန္တော=ထိုအရှင်တို့ သည်၊ တယော-သုံးမျိုးကုန်သော၊ ဓမ္မေ=တရားတို့ကို၊ ပဇဟိသု=ပယ်စွန့်နေ