## PAGE 627

လူမိုက်ဖြစ်သော ။ပ။ ဒုကနိပါတ် စာပိုဒ် (၁၃၅)ကြည့်ဆို] ပသဝတိ- မိမိ
သန္တာန်၌ဖြစ်စေ၏၊ ဝါ=ရရှိ၏။ ကတမေဟိ=အဘယ်မည်ကုန်သော၊ တိဟိ=
ကုန်သော၊ (ဓမ္မေဟိ=တရားတို့နှင့်၊ သမန္နာဂတော=သော၊ ဗာလော။ပ။ ပရိ
ဟရတိ=ပြုစုစောင့်ရှောက်သနည်း ။ပ။ သာနုဝန္နော စ=သည်လည်းကောင်း၊
ဟောတိ=ဖြစ်သနည်း။ပ။ ပသဝတိ=မိမိသန္တာန်၌ဖြစ်စေသနည်း) အကုသလေန
=သော၊ ကာယကမ္မန=နှင့်လည်းကောင်း။ပ။ မနောကမ္မန နှင့်လည်းကောင်း။
(သမန္နာဂတော=သော၊ ဗာလော။ပ။ ပရိဟရတိ=ပြုစုစောင့်ရှောက်၏။ပ။
ဟောတိ-ဖြစ်၏။ပ။ ပသဝတိ-မိမိသန္တာန်၌ဖြစ်စေ၏) ဘိက္ခဝေ=တို့၊ တီဟိ=
ကုန်သော၊ ဣမေဟိ ဓမ္မေဟိ=ဤတရားတို့နှင့်၊ သမန္နာဂတော=သော၊ ဗာလော
=သော ပ။ ပသဝတိ-၏၊ ဝါ=ရရှိ၏ ပ။ အဋ္ဌမံ။
၁၅၅ (စာပိုဒ်)။ ၉-ဝန္ဒနာသုတ် ။ ။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဝန္ဒနာ=ရှိခိုးခြင်း
တို့သည်။ ဣမာ တိသော=ဤသုံးမျိုးတို့တည်း။ပ။ ကာယေန=ကိုယ်ဖြင့်၊
ဝါ=ကာယဒွါရဖြင့်၊ (ဝန္ဒနာ=ရှိခိုးခြင်းလည်းကောင်း) ဝါစာယ=နှုတ်ဖြင့်၊ ဝါ
=ဝစီဒွါရဖြင့်၊ (ဝန္ဒနာ=လည်းကောင်း) မနသာ=စိတ်ဖြင့်၊ ဝါ=မနောဒွါရဖြင့်၊
(ဝန္ဒနာ=လည်းကောင်းတည်း)။ နဝမံ။
၁၀-ပုဗ္ဗဏှသုတ်
၁၅၆။ ဘိက္ခဝေးတို့ ယေ သတ္တာ-အကြင်သတ္တဝါတို့သည်၊ ပုဗ္ဗဏှ
သမယံ=နံနက်အခါ၌၊ ကာယေန=ကိုယ်ဖြင့်၊ ဝါ=ကာယဒွါရဖြင့်၊ သုစရိတံ=
သုစရိတ်ကုသိုလ်ကို၊ ဝါ=ကောင်းစွာကျင့်အပ်သော ကုသိုလ်ကာယကံသုံးပါးကို၊
စရန္တိ=ကျင့်ကြကုန်၏၊ ဝါစာယ=နှုတ်ဖြင့်၊ ဝါ=ဝစီဒွါရဖြင့်၊ သုစရိတံ= သု
စရိတ် ကုသိုလ်ကို၊ ဝါ=ကောင်းစွာကျင့်အပ်သောကုသိုလ်ဝစီကံလေးပါးကို၊
စရန္တိ=၏၊ မနှသာ=စိတ်ဖြင့်၊ ဝါ=မနောဒွါရဖြင့်၊ သုစရိတံ=ကို၊ ဝါ=ကောင်း
စွာ ကျင့်အပ်သော ကုသိုလ်မနောကံသုံးပါးကို၊ စရန္တီ-၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊
တေသံ သတ္တာနံ= (သုစရိတ်ကုသိုလ်ကိုကျင့်သော) ထိုသတ္တဝါတို့၏၊ ဝါ-တို့
မှာ၊ သုပုဗ္ဗဏှာ=ကောင်းသောနံနက်ခင်းသည်၊ ဟောတိ=၏)။ပ။ မဇ္ဈန္တိက
သမယံ=နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်၌ ပ။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ တေသံ သတ္တာနံ=တို့၏၊
ဝါ=တို့မှာ၊ သုမဇ္ဈန္တိကော=ကောင်းသော နေ့လယ်ပိုင်းအချိန်သည်၊ (ဟောတိ)။ပ။
သာယနှသမယံ=ညနေချမ်းအချိန်၌ ။ပ။ သုသာယာ=ကောင်းသောညနေ
ခင်းသည်၊ (ဟောတိ) ဣတိ (အဝေါစ=မိန့်တော်မူပြီ) ဒသမံ။

## PAGE 628

[ဂါထာ] (ပူရိတသုစရိတဓမ္မဒိဝသေ=ဖြည့်ကျင့်အပ်သော သုစရိတ်
တရားရှိရာ နေ့အခါ၌၊ အဿ=ထိုသုစရိတ်တရားတို့ကို ဖြည့်ကျင့်သောပုဂ္ဂိုလ်၏၊
ဝါ=မှာ၊ သဒါ=အမြဲခပ်သိမ်း) သုနက္ခတ္တံ=ကောင်းသောနက္ခတ်မည်သည်၊
(ဟောတိ=ဖြစ်တော့၏) သုမင်္ဂလံ=ကောင်းသောမင်္ဂလာမည်သည်လည်းကောင်း၊
သုပ္ပဘာတံ=ကောင်းသောမိုးသောက် အလင်းရောက်ချိန်သည်လည်းကောင်း၊
သုဟုဋ္ဌိတံ=ကောင်းစွာအိပ်ရာမှထခြင်းသည်လည်းကောင်း၊ သုခဏော=ကောင်း
သော ခဏသည်လည်းကောင်း၊ ဝါ=ကောင်းသော လက်ဖျစ်ဆယ်တွက်
အခိုက်အတန့်သည်လည်းကောင်း၊ သမုဟုတ္တော စ=ကောင်းသောမုဟုတ်
အချိန်ပိုင်းသည် လည်းကောင်း၊ (သဒါ=အမြဲခပ်သိမ်း၊ ဟောတိ=ဖြစ်တော့၏)
(တဒါ=သုစရိတ် တရားတို့ကိုဖြည့်ကျင့်ရာ ထိုနေ့အခါ၌၊ အဿ=ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏)
ဗြဟ္မစာရိသု =မြတ်သောအကျင့်ကို ကျင့်သော သူတော်ကောင်းတို့၌၊ဝါ=တို့အား၊
(ဒိန္န ဒါနံ=ပေးလှူအပ်သော အလှူသည်) သုယိဋ္ဌိ=ကောင်းစွာပေးလှူ ပူဇော်အပ်
သည်မည်သည် (ဟောတိ=ဖြစ်၏)။
ဤ၌ ပူရိတသုစရိတဓမ္မဒိဝသေပုဒ်ကား အဋ္ဌကထာပါဌ်တို့ကို ချုံး၍
ထည့်ထားအပ်သော ပါဌသေသတည်း၊ အဿ,သဒါ,ဟောတိ, တဒါ, ဒိန္နဒါနံ
ပုဒ်တို့ကား အဋ္ဌကထာမှတိုက်ရိုက်ယူထားအပ်သော ပါဌသေသတို့တည်း]။
(တံ ဒိဝသံ-ထိုနေ့၌၊ အဿ=ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏) ကာယကမ္မံ=ကာယကံသည်၊
ပဒက္ခိဏံ=ကြီးပွားတိုးတက်သော ကာယကံသည်၊ (ဟောတိ=ဖြစ်၏) ဝါစာကမ္မံ
=ဝစိကံသည်၊ ပဒက္ခိဏံ=ကြီးပွားတိုးတက်သော ဝစီကံသည်၊ (ဟောတိ=၏)
မနောကမ္မံ=မနောကံသည်၊ ပဒက္ခိဏံ=ကြီးပွားတိုးတက်သော မနောကံသည်၊
(ဟောတိ) ပဒက္ခိဏေ (ပဒက္ခိဏေသု)=ကြီးပွားတိုးတက်ကုန်သော၊ တေ
(တေသု)=ထိုကာယကံစသည်တို့၌၊ ပဏိဓိ=မိမိကိုယ်နှုတ်စိတ်တို့ကို ထားခြင်း
သည်၊ (ဟောတိ=၏) တေ=ထိုပုဂ္ဂိုလ်တို့သည်၊ ပဒက္ခိဏာနိ=ကြီးပွားတိုးတက်
သော ကာယကံ စသည်တို့ကို၊ ကတွာန=ပြုလုပ်ကြပြီး၍၊ ပဒက္ခိဏေ=ကြီးပွား
တိုးတက်ကုန်သော၊ အတ္ထိ=အကျိုးတို့ကို၊ လဘန္တိ=ရကြကုန်၏၊ [ပဏိဓိ
တေ ပဒက္ခိဏေ ၌ အဋ္ဌကထာမဖွင့်၊ “တေသု ပဒက္ခိဏေသု”ဟု ဗဟုဝုစ်
ဆိုလိုလျက် ဧကဝုစ်ပြောင်းထားသည်ဟုကြံပါ]
တေ(တုမှေ)=ထိုအသင်သူတော်ကောင်းတို့သည်၊ (ပဒက္ခိဏ ကာယကံ
စသည်ကိုပြုကြသော ထိုအသင်သူတော်ကောင်းတို့သည်) အတ္ထလဒ္ဓါ=ရအပ်ပြီး
သော အကျိုးစီးပွားရှိကုန်လျက်၊ သုခိတာ=ချမ်းသာသုခသို့ ရောက်ကုန်လျက်၊

## PAGE 629

ဝိရုဠာ=စီပင်ပြန့်ပွားကြကုန်လျက်၊ သဗ္ဗေဟိ=အားလုံးကုန်သော၊ ဉာတိဘိ=
ဆွေမျိုးတို့နှင့်၊ သာ=အတူတကွ၊ အရောဂါ=ရောဂါမရှိကြကုန်သည်၊ သုခိတာ
=ကောင်းစွာဖြစ်ပွားသော သုခရှိကြကုန်သည်၊ [သုခံ သဉ္ဇာတံ ယေသန္တိ
သုခိတာ] ဟောထ=ဖြစ်ကြပါစေကုန်သတည်း၊ [ဟောန္တုဟု ပါဌ်ရှိလျှင်
“တုမှေထည့်ဆိုဖွယ်မလို၊ “တေ-ထိုသူတော်ကောင်းတို့သည်”ဟုဆိုပါ] ဣတိ
=ဤသို့၊ (အဝေါစ=မိန့်တော်မူပြီ) ပဉ္စမော=ငါးခုမြောက်သော၊ မင်္ဂလဝဂ္ဂေါ
=မင်္ဂလဝဂ်တည်း။ပ။
တတိယော=သုံးခုမြောက်သော၊ ပဏ္ဏာသကော=သုတ်ငါးဆယ်အပေါင်း
အစုသည်၊ သမုတ္တော-ပြီးပြီး
(၁၆) ၆"အစေလကဝဂ်
၁၅၇-၁၆၃။ ဘိက္ခဝေ=ရဟန်းတို့၊ ပဋိပဒါ=အကျင့်တို့သည်၊ ဣမာ
တိသောဤသုံးမျိုးတို့တည်း၊ တိဿာ=သုံးမျိုးတို့ဟူသည်၊ ကတမာ=
အဘယ်တို့နည်းဟူမူ၊ အာဂါဠှာ=ကြမ်းတမ်းသော၊ (လောဘအစွမ်းဖြင့် မြဲမြံ
ဖမ်းချုပ် ကြမ်းကြုတ်သော)ဝါ=ကာမသုခ၌ သက်ဝင်နစ်မြုပ်သော၊ ပဋိပဒါ=
အကျင့်လည်းကောင်း၊ နိဇ္ဈာမာ=ခန္ဓာကိုယ်ကို လွန်စွာလောင်မြိုက် အပူတိုက်
တတ်သော၊ ပဋိပဒါ-လည်းကောင်း၊ မဇ္ဈိမာ=(အာဂါဠာနှင့် နိဇ္ဈာမာတို့၏)
အလယ်အလတ်၌ဖြစ်သော၊ ပဋိပဒါ=လည်းကောင်းတည်း။
ဘိက္ခဝေ=တို့၊ အာဂါဠာ=သော၊ ပဋိပဒါ=အကျင့်ဟူသည်၊ ကတမာစ
=အဘယ်နည်း၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဣဓ=ဤလောက၌၊ ဧကစ္စော=အချို့သော
သူသည်၊ ကာမေသု=တို့၌၊ ဒေါသော=သည်၊ [ စာပိုဒ်(၁၁၄)ကြည့်] ပ။
အာပဇ္ဇတိ=၏၊ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ အယံ=ဤအကျင့်ကို၊ (ဤသို့အပြစ်မရှိဟု
ယူဆ၍ အလိုရှိတိုင်း ကာမချမ်းသာ ခံစားခြင်းအကျင့်ကို) အာဂါရွာ-သော၊
ပဋိပဒါ=အကျင့်ဟူ၍၊ ဝုစ္စတိ=ဆိုအပ်၏။ပ။ ဘိက္ခဝေ=တို့၊ ဣဓ=ဤလောက၌၊
ဧကန္နော-အချို့ပုဂ္ဂိုလ်သည်၊ အစေလကော=အဝတ်မဝတ်သည်၊ (အဝတ်
မဝတ်ခြင်း အကျင့်ကို ဆောက်တည်ခြင်းအားဖြင့် ဗလာကိုယ်ချည်း အဝတ်
မစည်းဘဲ နေသည်) မုတ္တာစာရော စွန့်လွှတ်အပ်ပြီးသော ယဉ်ကျေးသော
အလေ့အကျင့်ရှိသည်၊ (မတ်တတ်ရပ်လျက် ကျင်ကြီးကျင်ငယ်စွန့်ခြင်း, စားစရာ