## PAGE 189 ဂူလန်း ပါဠိတော်၁ ေရေးနှင့် ဒၚပြာ ကျင့်စိုး သင် ်းနံပါတ် (၁) မာသာရပ ၁။ ဗောဓိသတ္တော မဟောသဓကုမာရော အမရံ ၱာမ ကညံ ဂဟေတွာ အာဂစ္ဆန္တော ငကသ္မိံ ဌာနေ ဗဒရရုက္ခံ ဒိသွာ တဿ မူလပိုသိဒိ။ ၂။ အမရာ ဒေဝီ ဖလသမ္မံ ဗဒရရုက္ခံ ဒိသွာ အာဟ-“သာ? အဘိရုဟိတွာ ဗဒရဖလံ ဩမိတွာ ခါဒါဟိ၊ မယှမ္ပိ ဒေဟိ”တိ။ ၃။ ဘဒ္ဒေ! အဟံ ကိလာမိ၊ အဘိရုဟိတုံ ပုံ သက္ကောမိ၊ တွေဝ အဘိဂျဟာ”တိ။ ,, ၄။ အမရာ ဒေဝိ တဿ ဝစနံ သုတွာ အဘိရုယှ သာရ ပိုသိဒိတွာ ဖလံ သြ။ ၅။ ဗောဓိသတ္တာ အာဟ−“ဘဒ္ဒ! ဖလံ ၀ယံ ဒ”တိ။ ၆။ “ဥတုလံ ခါဒိဿသိ, ဥဒါဟု သိတပ္ပလံ?”။ " ၇။ “ဘ! ဥဏှလှ ပ အက္သာ”။ " ဂ။ အပရာ ဒပ် ဖလာ ဘူမိယံ ဒီပိတွာ ဘာယ-“သာ? ခါဒါ”။ " ## PAGE 190 ၉။ ဗောဓိသတ္တော ဖလာနိ ဂဟေတွာ ဓမေန္တော ခါဒိတွာ - ပုန ၁-–ဘဒ္ဒေ! သီတလံ မေ. ဒေဟီ”တိ။ ၁၀။ အမရာ ဒေဝီ ဗဒရပ္ဖလာနိ တိဏဘူမိယာ ဥပရိ ခိပိတွာ အာဟ- “သာမိ! ခါဒါ”တိ။ ၁၁။ ဗောဓိသတ္တော တံ ဂဟေတွာ ခါဒိ။ လေ့ကျင့်ခန်း (က) ၁။ မောင်ဌေးသည် မောင်အေးကို ခေါ်၍ ကျောင်းတိုက်သို့ လာ၏။ ၂။ သူသည် တစ်နေရာ၌ အသီးနှင့် ပြည့်စုံသော သရက်ပင်ကို မြင်၍ ပြောသည်မှာ-“မောင်အေး ! မင်း သရက်ပင် တက်ပြီး သရက်သီး ခဲစားပါလား၊ ငါ့လဲပေးပါ”။ ၃။ “ငါ မတက်နိုင်ဘူး, မင်းသာ တက်ပါ”ဟု မောင်အေးက ပြောသည်။ ၄။ မောင်ဌေးသည် သရက်ပင်ကို တက်၍ သစ်ကိုင်းကြား၌ ထိုင်လျက် သရက်သီးကို ဆွတ်ပြီးလျှင် ခဲစားလေသည်။ ၅။ “မောင်ဌေး! ငါ့အားသရက်သီးကို ပေးပါဦး”ဟု မောင်အေးက တောင်းသည်။ ၆။ မောင်ဌေးသည် သရက်သီးကို ဆွတ်၍ ချပြီးလျှင် “ခဲစားပါ မောင်အေး”ဟု ပြောလေသည်။ ## PAGE 191 ၇။ မောင်အေးသည် သရက်သီးကို ယူ၍ ခဲစားလေသည်။ ၈။ ထို့နောက် မောင်ဌေးသည် သရက်ပင်မှ ဆင်း၍ နှစ်ယောက်လုံး အိမ်သို့ ပြန်သွားကြလေသည်။ [အမ္ဗ-သရက်၊ ဥဘောပိ-နှစ်ယောက်လုံး၊ တတော ပရံ-ထို့နောက်]။ သင်ခန်း နံပါတ် (၂) ဂါမခါရက ဝတ္ထု ၁။ မောင်ဘ မောင်ဝ နာမကာ ဂါမဒါရကာ ဝိဟာရံ အာဂစ္ဆန္တာ ဧကံ မဓုရပ္လံ စိဉ္စာရုက္ခံ ဒိသွာ အာရုဟိ’သု။ ၂။ ဗုဒ္ဓရက္ခိတော နာမ သာမဏေရော နိဝါရေတိ-“မာ အာရုဟထ၊ မာ အာရုဟထာ”တိ။ ၃။ တေ ဧဝံ နိဝါရိယမာနာပိ အာရုဟန္တိ ယေဝ၊ မောင်ဝ ပန –အမှေသု 66 အာရဟန္တေသု ကိ ံ ဘဝိဿတိ”တိပိ ဘဏတိ။ ကြည်ရှု ဂါမဒါရကော-ရွာသားကလေး (ရွာထဲက အကောင်ကလေး)၊ မဓုရှဖလံ- ချိုသော အသီးရှိသော၊ စိဉ္ဇာ-မန်ကျည်း၊ နိဝါရေတိ-တားမြစ်၏၊ အာရုဟန္တိ ယေဝ-တက်မြဲတက်ကြသည်သာ။