## PAGE 22

ရွာတွင်း ဆွမ်းခံကြွခါနီး၌ ရွတ်ဆိုရန်
ပိဏ္ဍပါတ်ဓုတင်
အတိရေကလာဘံ ပဋိက္ခိပါမိ။
ပိဏ္ဍပါတိကင်္ဂ သမာဒိယာမိ။
သပဒါနဓုတင်
လောလုပ္ပစာရံ ပဋိက္ခိပါမိ။
သပဒါနစာရိကင်္ဂ သမာဒိယာမိ။
၁။ ဥတ္တိဋ္ဌ နပ္ပမဇ္ဇေယျ၊ ဓမ္မံ သုစရိတံ စရေ။
ဓမ္မစာရီ သုခံ သေတိ၊ အသ္မိံ လောကေ ပရမှိ စ။
၂။
(ခု - ၁၊ ၃၈၊ ဓမ္မပဒ)
ယထာပိ ဘမရော ပုပ္ဖ၊ ဝဏ္ဏဂန္ဓ'မဟေဌယံ။
ပလေတိ ရသ'မာဒါယ၊ ဧဝံ ဂါမေ မုနီ စရေ။
(ခု - ၁၊ ၂၀၊ ဓမ္မပဒ)
၃။ ယထာ ကဏ္ဍကဋ္ဌာနမှိ၊ စရေယျ အနုပါဟနော။
သတိ ဥပဋ္ဌပေတွာန၊ ဧဝံ ဂါမေ မုနီ စရေ။
(ထေရဂါထာဋ္ဌ-ဒု-၃၅၀, ပါရာပရိယတ္ထေရဝတ္ထု)
ဥတ္တိဋ္ဌိ- မြို့သူရွာသား, အိမ်တံခါးဝယ်, ရပ်နားမျှော်မှန်း, ခံယူ
အပ်သောဆွမ်း၌၊ နပ္ပမဇ္ဈေယျ-အိမ်စဉ်မပြတ်,တန့်နားရပ်လျက်, ခံအပ်
ဓလေ့,မမေ့မလျော့,မပေါ့ဆရာ၊ ဝါ-ဆွမ်းခံဖျက်ကာ, ဆွမ်းကောင်းရှာ
လျက်, သဒ္ဒါအားပျော့, မမေ့မလျော့,မပေါ့ဆရာ၊ သုစရိတံ-ဗုဒ္ဓမြတ်စွာ,
## PAGE 23

အရိယာတို့, လွန်စွာလေးမြတ်, ကောင်းစွာပြုကျင့်အပ်သော၊ ဓမ္မံ-
မအပ်ဘောဇဉ်, ပယ်ရှောင်ကြဉ်လျက်, အိမ်စဉ်လှည့်ပတ်, ဆွမ်းခံကျင့်
ဝတ်ကို၊ စရေ-ဘုရားအဆူဆူ, ကျင့်ရိုးမူမို့ ကြည်ဖြူကောင်းစွာ, ပြု
ကျင့်ရာ၏၊ ဓမ္မစာရီ-အိမ်စဉ်လှည့်ပတ်, ဆွမ်းခံဝတ်ကို,မပြတ်ကြည်
ဖြူ, ကျင့်နေသူသည်၊ အသ္မိံ လောကေ-မျက်မှောက်ကြုံရ, ဤလောက
၌လည်းကောင်း၊ ပရမှိ စ -မျက်ကွယ်ဖြစ်ရ, တစ်ပါးသောဘဝ၌လည်း
ကောင်း၊ သုခံ-လျောင်းထိုင်ရပ်သွား, လေးပါးလုံးမှာ, ချမ်းသာစွာ၊ သေ
တိ- ဝမ်းသာရွှင်ပျ နေထိုင်ရလေတော့၏။
၂။
(ဓမ္မပဒပန်းကုံး - ၂၂၅)
ဘမရော-ပန်းမှာနားလျက်, ပန်းဝတ်ရက်ကို, စွဲမက်စားသုံး,
ပျားပိတုန်းသည်၊ ပုပ္ဖ-ပွင့်လန်းတင့်ဆန်း, မိမိနားရာပန်းကိုလည်း
ကောင်း၊ ဝဏ္ဏဂန္ဓပိ-လှပသင်းပျံ့, ဆင်းယနံ့ကိုလည်းကောင်း၊ အဟေ
ဌယံ-နဂိုရှိရင်း,ချို့ယိုယွင်းအောင်,မညှဉ်းဆဲ မပျက်စီးစေဘဲ၊ ရသံ-မိမိ
နှစ်သက်, ပန်းဝန်ရက်ကို၊ အာဒါယ-သောက်စားအချို့၊ အချို့ကိုမူ,
ရအောင်ယူ၍၊ ပလေတိ ယထာ-အုံပြုကြိုးပမ်း,ကိုယ့်စခန်းသို့ ဖြောင့်
တန်းလျင်လျား, ပျံသန်းသွားသကဲ့သို့၊ ဧဝံ-ဤအတူ၊ မုနိ-သိဉာဏ်
ပြည့်ဖြိုး,ရဟန်းမျိုးသည်၊ ဂါမေ-မိမိမှီရာ, မြို့ကျေးရွာ၌၊ စရေ-လှူဒါန်း
ဒကာ, စေတနာနှင့်, ဥစ္စာလျော့ပါး, မပျက်ပြားအောင်, ခံဆောင်ယူကာ
ကျင့်သုံးရာ၏။
၃။
(ဓမ္မပဒပန်းကုံး - ၇၆)
ပုရိသော-ယောက်ျားသည်၊ ကေနစိဒေဝ ပယောဇနေန-တစ်စုံ
တခုသော ဆေးဝါးမန္တရားမန္တာန်ဖြင့်၊ ကဏ္ဍကဌာနမှိ-ဆူးတို့ဖြင့် ပြည့်
သောအရပ်၌၊ အနုပါဟနော-ဖိနပ်မစီးဘဲ၊ စရေယျ ယထာ-သွားနိုင်သ
## PAGE 24

ကဲ့သို့၊ ဧဝံ တထာ-ထို့အတူ၊ ဂါမေ-ကိလေသာတည်း ဟူသော ဆူးတို့
ဖြင့်ပြည့်သော ဆွမ်းခံရွာ၌၊ မုနိ-ရဟန်းသည်၊ သတိ- သတိပညာ
အဆင်အခြင်ကို၊ ဥပဋ္ဌပေတွာ-ဖြစ်စေ၍၊ စရေ စာရေယျ-သွားရာ၏။
(မိုးထိမူ၊ စာချက်၊ ထေရဂါထာဋ္ဌ-နိသျ၊ စ-တွဲ-၂၀၆)
၁။ ဆွမ်းခံအကျင့် မမေ့သင့်၊ ဆွမ်းခံအကျင့် ကောင်းကောင်းကျင့်။
ဆွမ်းခံကျင့်မှ ချမ်းသာရ၊ ယခုဘဝ နောင်ဘဝ။
၂။ ပျားလို ပန်းကို ဆင်းနံ့ကို၊ ဘာဆိုဘာမျှ မညှင်းဆဲ။
ဝတ်ရည်ယူ၍ ပျံကာဖဲ၊ ထို့အတူရွာထဲ ရဟန်းကျင့်မြဲ။
၃။ ဖိနပ်မပါ ဆူးရှိရာ၊ သတိထားကာ သွားသည့်နှယ်။
ရှင်, ရဟန်းလဲ မြို့ရွာထဲ၊ သတိမြဲစွာ သွားရမယ်။
အေးချမ်းသာယာဆရာတော်