## PAGE 193 မွေး ပေး လှူ ကြသည် ။ ညအခါ ရပ်ကွက်တွင်း သို့ လှ ည့်၍ ပရိတ် ဓမ္မစကြာ ရွတ် ဖတ် ကြသည် ။ သီတင်း စောစော ဝါ ကြီး လ အရုဏ် ကျွတ် လျှင် ကပ် တစ် ကြ၏ မြို့ ။ လုံးရှိ စည် ဝတ် တော် အသင်း ခရု သင်း တိုင်း အ က တီး မဟာမုနိ အ မှုတ် များ ဘုရားကြီးအား ဖြင့် လည်းကောင်း - နံနက် ၊ သိုင်း အရုဏ်ဆွမ်း ကျိုင်း စ ကပ် သော သွားကြ မင်း ခမ်း သည်မှာ မင်း နား ကြည်နူးစရာ ဖြင့် လည်းကောင်း ကောင်း လှ တစ် ၏ ။ သီတင်း မျှော် တစ် ဝါ ခေါ် လ ကျွတ် ကြီး စီတန်း ပြီးနောက် ၍ ရပ်ကွက် ဤကား တိုင်း လမ်း အခြေခံ မ တိုင်း ပဋိ ပတ္တိ ကထိန်ပွဲ သာသနာ လမ်းများ ခေါ် ကိုယ် က ကျင့် တစ် တရား လမ်း လုံး ကို အောက်ခြေ ခြိ မ့် ခြိ မ့် ညံ ထိ စိ လေတော့ မ့် ဝင် အောင် ၏ ။ တီထွင် ခဲ့သော မင်းတုန်းမင်း ကြီး၏ ကျေးဇူးတော် ပင် မဟုတ် လော ။ ပတ်ဝန်းကျင် အာရုံ ကောင်း ရန် ဖန်တီး ပေးခြင်း ဖြင့် ကုသိုလ် ပြု လွယ် လာ ရ ပေသည် ။ ဘုရား ဝါတွင်း စေ တီ ၌ အရုဏ် တွင် ဥပုသ် တော် ဇရပ် ကပ် ပွဲ ၌ လုပ်ထုံး စုဝေး ကြ မှာ ၍ မြို့ရွာ ဝါ လ တိုင်း ကျွတ် က လျှင် အတုယူ ဆိုင်ရာ ဖို့ ကောင်း တန်ခိုးကြီး လှ ၏ ။ ရာဇ ဂုရု ဆရာတော်ကြီး တော ထွက် ခန်း ရတနာပုံ မန္တ လေး ခေတ် တွင် မင်း မိဖုရား တို့ ကိုယ်တိုင် အပြိုင်အဆိုင် ထောက်ပံ့ လှူဒါန်း ကြ ၍ ပရိယတ္တိ သာသနာ ကား ဆို ဖွယ်ရာ မရှိ ၊ အထူး စည်ပင် လှသည် ။ အချို့ ကျောင်းတိုက် များတွင် ထောက်ပံ့ငွေ ဖြင့် ဆွမ်း ကွမ်း ချက်ပြုတ် ရသော ကပ္ပိယ ကာ ရ က ( ဝိနည်း နှင့် ညီညွတ် အောင် စီမံ ရ သူ ) များကို ပါ ခန့် ထား ပေး၏ ။ ဝိနည်း ဒေသနာတော် ကို အသက် လောက် မြတ်နိုး စောင့် ရှောက် သည့် ရဟန်းတော်များ လည်း ပေါများ လှ သေးသည် ။ သီး လုံး ဆရာတော်၏ တ ပ ည့် များဖြစ်ကြသော ရွှေ ကျင် ဆရာတော် ၊ မဟာ ဗိုလ် ဆရာတော် ၊ ရှမ်းကလေး ကျွန်း ဆရာတော် ၊ ကျောင်းတော် ရာ ဆရာတော် ၊ မဟာ ဝိ သုဒ္ဓါ ရာ မ ဆရာတော် စ သူတို့မှာ သီး လုံး ဆရာတော်၏ ပဋိ ပတ် အ မွေ ကို မြတ်နိုး တ နာ လွန်စွာ တန်ဖိုး သိ သော ဆရာတော်များ ဖြစ်ကြ၏ ။ မင်း မိဖုရား တို့ ဆောက် လှူ သော မိုး ပါး ထိ နီး ရွှေ ကျောင်းတော် ကြီးများ မှ ဖဲ ခွာ ၍ မကြာခဏ တော ရ ဝင် တော် မူ ကြသည် ။ ‘ ဂန္ထ ပ လိ ဗော ဓ ” ခေါ် ပရိယတ် သံ ယော ဇဉ် ကြိုး ကြီး ခိုင်မာ ရ သည့် အ ထဲ “ အာဝါသ ပ လိ ဗော ဓ ' ခေါ် သိန်းကျော် တန် ကျောင်းတိုက် ကြီးများ တစ် တိုက်ပြီး တစ် တိုက် အလှူခံ နေကြ ရ၏ ။ ဥဒါန်း တင် လောက်အောင် သီလ ဖြူစင် တော် မူ ကြ သလောက် ပရိယတ္တိ အ ရာ တွင်လည်း ပြောင်မြောက် တော် မူ ခဲ့ ကြ ပါ ပေ ၏ ။ ပဋိ ပတ္တိ ထိုခေတ်က သာသနာ ဝင် ကြီးကျယ် တွင် ကား မော်ကွန်း သော သံဃာ့ ထိုး အ ရံ လောက်အောင် ကြီး၏ ဦး စီး ပါရမီ နာယက ပေး ရာဇ တော် ဂုရု မူ ကြ ဘွဲ့ ဟန် တံဆိပ် မရှိ ၊ တော် ရ နာမည်ကျော် ဆရာတော်ကြီး တစ်ပါး သည် သံဃာ လေး ငါးရာ ရှိ သံဃာ့ အ ရံ ကြီးကို စွ န့် ပယ် ၍ ကပ္ပိယ တစ် ဦး ကို သာ အဖော် ခေါ် လျက် တော ထွက်တော်မူ ခဲ့ ၏ ။ ပရိသတ် နှင့် နေရသည် ကို လွန်စွာ ငြီး ငွေ့ တော်မူ၏ ။ ကမ္မဋ္ဌာန်း ကျမ်း ကြီး ကိုလည်း ပြုစု တော် မူ ထား၍ “ နေက္ခမ္မဇ္ဈာ သ ယ ” ( တော ထွက် လို စိတ် ပြင်း ပြ မှု ) လည်း များ တော်မူ၏ ။ သူ ရေးသော ကျမ်း နဝမ အကြိမ် ## PAGE 194 ကို ကြည့် ၍ “ ဤ ကျမ်း မျိုး ပြု သည့် ပုဂ္ဂိုလ် ကား ဧကန် တရား ပေါက် သည့် ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရမည် ” အ ထင် ဖြင့် အောက် ပြည် အောက် ရွာမှ ထို ကမ္မ ဌာန်း ကျမ်း ပေ ထုပ် ကြီးကို ထမ်း ၍ လာရောက် စုံစမ်း သည့် ရဟန်း များ ပင် ရှိခဲ့ဖူးသည် ။ ကမ္မဋ္ဌာန်း ကျမ်း ဆိုသော်လည်း ဝိသုဒ္ဓိမဂ် အတိုင်း ပင် ဖြစ်၏ ။ အဆိုပါ စာ တတ် ဆရာတော်ကြီး သ ဖြင့် ရေးသား ပုံ သည် ထိ မိ လှသည် ဆိတ် ငြိမ် ။ အေးချမ်း သည့် … တောရကျောင်း ငယ် ၌ ဝါဆို ဦး က ပင် ရောက် လာ၍ ရောက် စ နေ့မှ စ လျက် အပြင်းအထန် ကျင့် ကြံ တော်မူ၏ ။ ပရိသတ် များကို နောင်တ အုပ်ချုပ် ဖြစ် တော် ၍ မူ စာ သည် တတ် ။ တစ်နေ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တခြား အဖြစ် သမာဓိ နှစ်ပေါင်းများစွာ အား ကောင်း ကုန် လာ ၏ လွန်ခဲ့ ။ သမာဓိ ရသည် ကောင်း ကို ပင် သလောက် ပီတိ , သုခ နှင့် ပ ဿဒ္ဓိ ( ငြိမ်း အေး မှု ) စ သော အရသာ တို့လည်း တိုး ၍ တိုး ၍ လာတော့ ထိုအခါ ၏ ။ တစ်စုံတစ်ယောက် သောသူ က “ မင်း ဒီ အလုပ်ကို မလုပ် နှင့် ၊ လုပ်လျှင် ဓား နှင့် ခုတ် သတ် မည် ” ဆို ငြား အံ့ ။ အ သက်သာ အ သေ ခံ မည် ၊ တရား မ ရှု မှတ် ဘဲ မ နေ ။ ကိုယ်တွေ့ ချမ်းသာ ဖြစ်၍ နောက်မဆုတ် တော့ ပြီ ၊ အခြား သူတို့ က တိုက်တွန်း ရန် ပင် မ လို တော့ ။ “ တကယ် လုပ်လျှင် အလွယ် က လေးပါ က လား ” ဟု တစ်ပတ်အတွင်း မှာပင် တရား တော်၏ သန္ဒိဋ္ဌိ က ဂုဏ် ကို တွေ့ရ ၍ ထို တရား အရသာကို မိမိ ရင် ဝယ် အမြဲ သိမ်းပိုက် ထား လိုသော သြ ပ နေ ယျ က ဂုဏ် လည်း အလိုလို ပေါ်ထွက်လာ တော့သည် ။ ထိုအခါ နိုင် ခြေ ရှိသည်ကို ရိပ် မိ သော စစ်ဗိုလ် သည် ရှေ့သို့ သာ အား သွန် ချီတက် ၍ ရန်သူ့ တပ် ကို နင်း ဖြို သကဲ့သို့ သဒ္ဓါ ၊ ဝီရိယ ၊ သတိ ၊ သမာဓိ ၊ ပညာ ခေါ် ဗိုလ်ချုပ် ငါး ဦး တို့သည် လည်း သူ့ စစ်ကြောင်း နှင့် သူ ရှေ့သို့ သာ ဦး တည် ချီတက် ၍ အကုသိုလ် ရန် တပ်များကို နှိပ် နင်း လေ တော့သည် ။ ဗိုလ် ငါး ဦး တို့ အဆုတ် အ တက် အ ထိုး အ ခံ ပုံမှန် အပေးအယူ မျှ နေ လျှင် ရန်သူကို အ ဆက် အစပ် အလွယ်တကူ အပေးအယူ ဖြင့် ပင် မရှိလျှင် အနိုင်ယူ မူ ကား နိုင်တော့ ရန်သူ့ နယ် သည် လွန် ။ ဆုတ် ၍ ကျွံ သူ ဆုတ် သွားသော ၊ တက် ဗိုလ်ချုပ် သူ တက် မှာ ၊ ရန်သူ့ လက် ခုပ် တွင် ကျ ရောက်သွား ရ၏ ။ ကျန် လေး တပ် လည်း က စ ဉ့် က လျား ပျက်သွား နိုင် လေသည် ထို ဥပမာ ။ တိုင်း ပင် ဆရာတော်ကြီး သည် တရား ရှု မှတ် ၍ တစ်လ ကျော်လျှင် ပင် ကိုယ်တွေ့ များ ကြောင့် ရံ ခါ ယုံကြည်ချက် များ လိုအပ်သည် ထက်ပင် တိုးပွားလာ ၏ ။ ရံ ခါ နယ် နေ့ ချင်း ကျွံ ၍ ည ကျွံ ချင်း ၍ တရားထူး သွားသည် ရတော့မည် ကို သတိ မပြု မိ ကဲ့သို့ ။ ကပ္ပိယ မအိပ် အား မ နေ တစ်နေကုန် ကြိုးစား ၏ တရား ။ တပ်မှူး ဖိ ၍ ဟော ဗိုလ်ချုပ် သည့် အချို့ အခါ ဟောသည် ။ မိမိ စေတနာထား သလောက် တ ပ ည့် က လိုက်နာ ပုံ မပေါ် သောအခါ မိမိ သာ လျှင် မော ၍ ဒေါ မ န ဿ ဖြစ် ရ ပြန်သည် ။ ရံ ခါ နေပြည်တော် ပြန်၍ ဝိဇ္ဇာ စရဏ ဘက်စုံ သာသနာ သာသနာ ကြီး ဖြစ်အောင် နှင့် စပ် သော လုပ်ဆောင်မည် ကုသိုလ် ရေး ဟုလည်း စိတ်ကူး စီမံကိန်း ကြီးများ ဖြစ်၍ ဆွဲ နေ အရပ် မိ ၏ ။ ထဲတွင် တန်ဖိုး ရှိသော်လည်း ကမ္မဋ္ဌာန်း ကျောင်း အတွက် မူ ကြီးစွာသော ရန် သူ ကြီး ဖြစ်၏ ။ ဝိပဿနာ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 195 ညစ် ညူး ကြောင်း ဖြစ်၏ ။ သဒ္ဓါ ဗိုလ် နယ် ကျွံ ခြင်း ပင် တည်း ။ “ တရား ကို နာ နာ ဖိ မှတ် ၊ မခံနိုင် လျှင် ပါး ရာ က ပေါက် ထွက် လိမ့် မည် ” ဆို သကဲ့သို့ ယောဂီ တိုင်း အားနည်းချက် ရှိရာ က ပေါက် ၍ ထွက် မြဲ ဖြစ်၏ ။ ဒေါသ စရိုက် ရှိသူ ဖြစ် အံ့ ၊ တရား ထိုင် သောအခါ ပို၍ ဒေါသ ကြီး လာ တတ် ၏ ။ ဆေး စား စ တွင် ရောဂါ ကြွ သကဲ့သို့ တည်း ။ ရောဂါ ပြို အောင် မ ဖိ နိုင် က ထို နေရာမှ တပ် လန် ရ လေ တော့သည် ။ တော ထွက် မိတာ မှား လော ဆရာတော်ဘုရားကြီး သည် ဝါ လယ် လောက် ရောက်သောအခါ “ တော ထွက် မိတာ နောက်ကျ လေ ခြင်း ” အစား “ တော ထွက် မိတာ မှား ပြီ ” ဟု ဖြေ မ ဆည် နိုင်အောင် ဖြစ် ရ ပြန်သည် ။ ရောက် စ က ဆိတ် ငြိမ် အေးချမ်း ၍ ပျော်စရာ ကောင်းလှသည် ဆိုသော တော ရ ကျောင်း က လေးသည် လူသူမနီး ပျင်း စရာ ကြီး ဖြစ်နေ၏ ။ နေ့ တာ ည တာ ရှည် ၍ ဝါကျွတ် ခဲ သည်ဟု အောက်မေ့ တော်မူ၏ ။ မချိ မ ဆ န့် ပျင်း ရိ နေ၏ ။ တရား ရှု ပွား ရန် သတိမရ ၊ နေ ခေါ်သော ကာ မတ္တ ဒုတိယ ၊ စား ကာ မတ္တ ဖြစ်နေသည် ။ မာရ်နတ် တပ်မ ကြီး ဆယ် တပ် တွင် “ အ ရ တိ ” တပ်မ ကြီး ပင် တည်း ။ ဝါ လယ် လောက် တွင် နေပြည်တော်မှ တ ပ ည့် ကြီး အချို့ တောရကျောင်း လေး သို့ လိုက် လာ ၏ ။ အစစအရာရာ သပ္ပာ ယ ( အဆင်ပြေ မှု ) ဖြစ်မဖြစ် သိ လို ၍ ဖြစ်သည် ။ ကို အချိန် ကား တောရကျောင်း လေးမှ ပြေး ထွက် ချင် လောက်အောင် ပျင်း ရိ သော အချိန် ဖြစ်၏ ။ နေ ပြန် ပြည်တော်ပြန် ရ သော် အ များ ကြွ ပြော ရန် စ လည်း မှတ် ဝါ ကြီး မ ဖြစ်၍ ကျွတ် နေ သေး တော့မည် ၍ ခက် နေသည် ။ ဆရာတော်ကြီး ။ တစ် ဝါ သည် တစ် ချီ တောင် မျှ မ အော စဉ် င့် နိုင် ရေ မ ၍ ရ အ ပျင်း နယ်ချဲ့ ကာ သစ်ပင် အောက်တွင် တုတ် ချောင်းကလေးကို ကိုင် ကာ မြေ ကြီး ၌ ရေး ခြစ် နေ လေ၏ ။ ရဟန်းတော်များ သည် မြေ ၌ မ ရေး ခြစ် ကောင်း ။ အလွန် ဝိနည်း သိက္ခာ လေးစား လှ သော နေပြည်တော်မှ ဆရာတော်ကြီး ရောက်လာ ကား ထို သည့် ဝိနည်း တ ပ ဥပဒေကို ည့် ကြီးမှာ ပင် ထို မေ့ အဖြစ်အပျက်ကို လျော့ ကာ မချိ မ မြင်တွေ့ ဆ န့် ပျင်း ရလျှင် ရိ တော် မဆုတ် မူ နေ၏ သာ ၊ မ တိုး သာ ရှိနေ လေ၏ ။ နိုင် သ ဖြင့် “ အ ဝါကျွတ် ရ တိ ” ခေါ် သည် အလုပ်ခွင် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၌ ပျင်း နေပြည်တော်သို့ ရိ မှု မာရ်နတ် ၏ ပြန် ဒုတိယ ကြွ တပ်မ တော် မူ ကြီးကို လေ၏ ။ နေပြည်တော် မ ကျော်လွန် ရှိ တိုက်ကြီး တွင် လ စဉ် ထောင်ချီ ၍ ထောက်ပံ့ လှူဒါန်း မည့် ဒကာ များကလည်း စောင့် မျှော် နေ ကြ၏ ။ ရဟန်း တ ပ ည့် ကြီးများ ကလည်း “ ဆရာတော်မှ မရှိလျှင် မဖြစ်ပါ ” ဟု ဇွတ် ပ င့် ရန် ပြင်ဆင် ကြသည် နှင့် လည်း အတော်ပင် ဖြစ်နေ၏ ။ ရွှံ့ နွံ မှ ရွှေ ကို ကျင် ယူရ သကဲ့သို့ အရိယာ သူတော်ကောင်း တစ်ပါး ထွက်ပေါ် ရန် မလွယ်ကူ ရာဇ လှ ဂုရု ချေ တံဆိပ် တ ကား တော် ။ ရ သာသနာ ဦး ကိုင် ဆရာတော်ကြီး၏ ပဋိ ပတ် ဖြစ်စဉ် မှာ ဤ နဝမ အကြိမ်