## PAGE 256 နှစ် ရန်ကုန်မှ ဝါ မျှ ကြီးသည် လှ ည့်၍ ၊ ပဲခူး အချင်းချင်း သို့ ဘုန်းတော်ကြီး လည်း သတင်းစကား ထံ ရောက်လာ ဖြင့် ရှေး ၏ ။ ကတည်းက ဘုန်းတော်ကြီး အလေးပြု ထက် ကြသည် တစ် ဝါ ။ ပခန်း ဆရာတော်ကြီး က ဘုန်းတော်ကြီး အား - မူ သ တတ် “ မီးရထား ။ စီး ပြီ ဟု ကြားရသည် ။ ဟုတ် လေ သလား ” ဟု အပြစ်တင် စကား မိန့် ကြား တော် လက်အုပ်ချီ “ အုတ် လျက် တွင်း ဝန်ခံ သိမ် သ တော်မူ၏ မုတ် သွား ။ ရာ မှ အ စ စီး မိ ပါပြီ ။ ဆုံး မ တော် မူ ပါ ။ နာ ခံ ပါမည် ” ဟု “ မကျန်းမမာ ဂိ လာ န ဖြစ်လျှင် အပြစ် မ ဆို သာ ပေ ဘူး ။ တ ပ ည့် တော် ဖြင့် ကျန်းမာ သေး ၏ ” ဟု မိန့် တော် မူ သ တတ် ။ ရဟန္တာရုပ်တု ထိုအခါ တော် ဘုန်းတော်ကြီး ကဲ့သို့ ငြိမ်သက် ( ဦး လှ သီလ သ ဖြင့် ) ဝန်ခံ မြင်ရ လျက် သူတို့ မှာ နေ မျက်တောင် ပုံမှာ ဘုရား မျှ အနီး မ ခတ် ထုထားသော နိုင်ကြ ကုန် ။ ဘုန်းတော်ကြီး ကို စင် လျက် အပြစ်တင် စကား ရဲဝံ့ စွာ မိန့် ကြား သော ပခန်း ဆရာတော်ကြီး၏ သီလ အံ့ သြ ဂုဏ်တော် ချီးမွမ်း ကြ သမာဓိ သည်မှာ ဂုဏ်တော် ပဲ့ တင် ထပ် စသည်တို့ကို မ လောက် လည်း ဖြစ်ကုန်၏ တ က ။ ယ့် ပခန်း အနန္တ ဟု ဆရာတော်ကြီး သောင်းသောင်း ပြန် ဖြ ကြွ ဖြ သောအခါ သပိတ် သင်္ကန်း စ သည် နှင့် စားသောက်ဖွယ် အမြောက်အမြား လှည်း တစ်စီး တိုက် မျှ လှူ လိုက်လေ သ တတ် ။ ] ဆရာတော် ဆရာတော်သည် ရေးသား ပြုစု ခဲ့သော သက်တော် ကျမ်း နှစ် ၉၁- ကျမ်း နှစ် ရှိပေသည် ၊ ၁၂၈၁- ။ လွန်ခဲ့သော ခုနှစ်တွင် အ ပျံလွန်တော်မူ နှစ်ငါးဆယ် ခန့် သည် က ၊ မန္တ လေး ဓား တန်း ဂုဏ ဝတီ ပုံနှိပ် တိုက် မှ တစ်ကြိမ် ၊ ၁၃၂၂- ခုနှစ်က သု ဓမ္မ ဝတီ တိုက် မှ တစ်ကြိမ် ဦး ဝိ သုဒ္ဓ “ ဂူ ရိုက် ဖြူ ဖူး ဆရာတော်ကြီး၏ ၏ ။ ဒုတိယ အကြိမ် မြေးတော် ကား ” က ရန်ကုန် ရိုက် နှိပ် ရွှေ လှူဒါန်း ကြက် ရာ ယက် ဓာတ်ပုံ ကျောင်း ကို ပါ ဆရာတော် ဖူး တွေ့ရ ပေသည် ။ ဖြစ်သည် ကျမ်း ။ အမည်မှာ “ ဒိဋ္ဌိ ဝိစ္ဆေ ဒ ပ ကာ သ နီ ’ - နှင့် “ ဓာတု ဘေ ဒ ဝိနိစ္ဆယ ” ကျမ်း များ JAZ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 257 ပုသိမ် ဝိ ဂ ဒါ ရုံ ဆရာတော် ( ၁၁၉၄ - ၁၂၃၈ ) နှစ်ပေါင်း သုံး ဆယ်ကျော် ရှိ ခါမှ ထူးဆန်းစွာ အလောင်းတော် ဖူး တွေ့ရ သ ဖြင့် ပုသိမ်မြို့ မိ ဂ ဒါ ရုံ ဆရာတော်ဘုရားကြီး ( ဘွဲ့ ဦး သု မ နာ စာ ရ ) အကြောင်းကို ကြည်ညို ကြ ရ ပေ သည်း ဆရာတော် ကား အမရပူရမြို့ ဇာတိ ၊ ပုဏ္ဏား မျိုး ဓာတ် မှ ဖွားမြင်သည် ဟု ဆိုသည် ။ ရှမ်းကလေး ကျွန်း ဆရာတော် နှင့် နာမည်ကျော် သိ လ ရှင် ဆရာကြီး ဒေါ် ကင်း တို့ အ ဆက် အ နွယ် မဏိပူရ သောကြာနေ့ က သည်း နံနက် လူမျိုး တစ်ချက် ဖြစ်ဖွယ်ရှိ တီး ကျော် လေသည် အချိန်၌ ။ ၁၁၉၄- ဖွားမြင်သည် ခုနှစ် ။ န ယုန် လဆန်း ၁ ဝ ရက် ဆရာတော်များ ဒုတိယ မောင်းထောင် ထံ ၌ ပိဋက သာသနာပိုင် စာပေများ သင်ကြား ဆရာတော် တတ် ( အရှင် မြောက် ဉေ ယျ ဓမ္မ တော် ) နှင့် မူ ခဲ့သည် ရှမ်းကလေး ။ ကျွန်း တ နင်္သာ ရီ ၊ ရေး ၊ မြိတ် ၊ ထားဝယ်မြို့ များ၌ သာသနာပြု ကြွ ရောက်၍ ထိုမှ တစ်ဖန် ရန်ကုန် ၊ လက် ပံ တန်း ၊ ဟင်္သာ တ မှ တစ်ဆင့် ပုသိမ်မြို့ သို့ ရောက်တော် မူ လာ ၏ ။ ၁၂၃၈- ခု နှစ်လောက် တွင် ပုသိမ်မြို့ သို့ ရောက်တော် မူ ဟန် ရှိသည် ။ ဖြိုး ကွင်း ဆရာတော် ဆရာတော်သည် ပုသိမ်သို့ ရောက်လျှင် ယခု မိ ဂ ဒါ ရုံ ကျောင်း၏ မြောက် ကန် သုံး ဆင့် အနီး အ ပါး တွင် တစ်ပါးတည်း တော ရ ဆောက်တည် တော်မူ၏ ၊ ထို စဉ် က ထို ဒေသ သည် လူ သူ ကင်းဝေး ကာ ဆင် နေ ကျား အောင်း ပု ပြောင်း ထူထပ် သော တော အရပ် ပင် ရှိသေးသည် ။ အ သည် ကြီး ကုန်း အရပ် များသို့ ဆွမ်းခံ တော် မူ ရသည် ။ တစ်နေ့သောအခါ တောရကျောင်း ကလေး အနီးတွင် တောင်ယာ ခုတ် ထွင် လုပ်ကိုင် သော ဒကာ တစ် ဦး က အမှိုက်များ ကို မီးရှို့ ရန် အ ခြောက် ခံ စု ပုံ ထား ရာ ဆရာတော် လည်း နံနက်စောစော ထို အမှိုက်ပုံကြီး အနီး ကပ်၍ တရား ရှု မှတ် တော် မူ နေ၏ ။ တောင်ယာ လုပ် သူ ဒကာ က အမှိုက်ပုံကြီး ကို မီး တင် ရှို့ ၍ လှ ည့် ပတ် ကြည့် ကာ မှ ဆရာတော်အား မီးတောက် ကမန်းကတန်း မီး လျှံ များ ဟပ် ကာ ငြိမ်း ပတ် သတ် ပတ်လည် သော်လည်း မီး ဝိုင်း မ ရ နေသည်ကို ။ ဆရာတော် ဖူး ကို တွေ့ သာ ရ လေသည် ဇွတ် ဝင် ။ မီး ပွေ့ များကို ချီ ကာ မီး လွတ် ရာ သို့ ပ င့် ရ တော့သည် ။ ဒကာ လည်း အလွန် စိတ် ထိခိုက် ကာ အမျိုးမျိုး ဝန်ချ တောင်းပန် ရှာ ၏ ။ “ ဟဲ့ ... ဒကာ ၊ ငါ့ မှာ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ။ ငါ သည်းခံ ပါတယ် ။ သင် မသိလို့ လုပ် မိတာ က ပဲ ” ဟု မိန့် တော် မူ ကာ မှ စိတ်သက်သာရာ ရ လေ၏ ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 258 ကောလာဟလ ကြောင့် ရွှေ့ပြောင်း ရ ယင်းသို့ လျှင် ဆရာတော်သည် ထို အနီး တစ်ဝိုက် ၌ သမထ , ဝိပဿနာ တရား ပွား များ အာ ထုတ် ၍ နေရာ တစ် ရပ်ကွက် လျှင် သုံးရက် မျှသာ ဆွမ်းခံ တော် မူ ၍ သုသာန် ဓုတင် စ သော ဓုတင် များကိုလည်း ဆောင် တော်မူ၏ ။ " “ ရဟန္တာ ဆွမ်းခံကြွ လာ တော် မူ မည် ” စ သော အိပ်မက် နှင့် ကောလာဟလများ ကြောင့် လှူဒါန်း ဖူး မြင် သူများ အဆမတန် မျး ပြား လာ သ ဖြင့် တရား အလုပ် ပျက် ၍ ပုသိမ် အရှေ့ပိုင်း သစ် ညို ကုန်း ၊ မြို့ ချောင်း ၊ တ ကုန်း ကြီး ၊ ကိုးသောင်း ၊ ရေတွင်းကုန်း ၊ ရေ ကျော်ကြီး စ သော ရပ်ရွာ အသီးသီး တစ်နေရာ ပြီး တစ်နေရာ မနားတမ်း ပြောင်းရွှေ့ တော် မူ နေ ရ၏ ။ တစ်စတစ်စ တရား စကား . အနည်းငယ် ဟောပြော ၊ ဆုံး မ တော် မူ လျက် နေ ခဲ့ရာ ၁၂၄၂- ခုနှစ်တွင် ပုသိမ်မြို့ ဦး ကုလား နှင့် အ သည် ကြီး ရပ် ပွဲစား ကြီး ဦး ရန် စိုက် ဒေါ် ချင်း မ တို့ က မှန် ကျောင်းကြီး ဆောက် လှူ ကြ သ ဖြင့် တော ရ နေရာမှ ယခု မိ ဂ ဒါ ရုံ ကျောင်းသို့ ကြွရောက် သီတင်းသုံး ရသည် ။ ကျောင်းဒကာ ကြီး ဦး ရန် စိုက် မှာ အ သည် ကြီး ရပ် မှ ကျောင်းရှိ ရာ ကုန်း တရား ရပ်ကွက် အားထုတ် အထိ နေသော နှစ် မိုင် ဆရာတော်၏ ကျော် သုံး ကိုယ် မိုင် ခရီး မှ အရောင် ကို နေ ့ စဉ် အ ဝါ မ များ လပ် ထွက်ပေါ် လာရောက် ကွ န့် မြူး လေ့ ရှိသည် သည် ကို ။ ကြည်ညို ၍ မ ဝ နိုင်သော ကြောင့် ဖြစ်၏ ။ ရောင်းရေး ဝယ် တာ အိမ် မှု ကိစ္စများကို ကျောင်း အမကြီး ဒေါ် ချင်း မ အား လွှဲ အပ် ထား ရာ ဒေါ် ချင်း မ မှာလည်း တစ် ပုတ် တစ် တောင်း ရောင်း ၍ ကောင်း ၊ ရောင်း လို ့ မ ကုန် သော ဆန် များ ၊ ဆူ ဝေ လျှံ ကျသော ဆီ အိုး များကို ကြည့် ကာ ဒိဋ္ဌ ဓမ္မ ဝေဒ နိ ယ ( လက်ငင်း အကျိုးပေး ) ကံ ကို သဘောပေါက် လာ ရ၏ ။ ၁၂၄၃- ခုနှစ်တွင် ပိဋက တိုက်ကြီး တစ်လုံးကို ပင် ထပ်မံ၍ ဆောက် လှူ နိုင်ကြ ပြန်သည် ။ ထို တိုက် ရေစက်ချပွဲ သို့ အုတ်ဖို ဆရာတော်ကြီး သည် နောက် ပါ သံဃာများ နှင့် အတူ ကြွရောက် ချီး မြှောက် ကာ တစ် ဝါတွင်း သီတင်းသုံး တော်မူ၏ ။ ကြည့် တိုင်း သပ္ပာယ် ကြည်ညိုဖွယ် သတိပဋ္ဌာန် အ လှ တစ်နေ့ တစ်ခြား ဆရာတော်၏ လျောင်း ထိုင် ရပ်သွား ဣ ရိ ယာ ပုတ် လေးပါး လုံး ကြည်ညိုဖွယ် ဆရာတော်သည် ချည်း ဖြစ်နေ၏ မျက် ။ လွှာ ချ၍ အမြဲ နေ တော် မူ ခြင်း ၊ စကား အ ပို မ ပြောခြင်း ၊ မည် သည့် အခါ မျှ သင်္ကန်း ကိုယ် ရုံ ၏ .. အတွင်း သား များကို အတွင်း နေ တ ပ ည့်များ ပင် မမြင် စ ဖူး အောင် ဆိတ် ကွယ် ရာ၌ ပင် သင်္ကန်း ကို သေ သပ် ပိ ရိ စွာ ဝတ်ရုံ တော် မူ လေ့ ရှိခြင်း ၊ ဆွမ်း ဘုဉ်း ပေးသော အခါ တွင်လည်း ဆွမ်း လုတ် ယူ တာ ၊ စား တာ ၊ မျို တာ ၊ ဇွန်း ပန်းကန် ကိုင်တွယ် တာ မှ အ စ - ညင် သာ သိမ်မွေ့ ခြင်း စသည်တို့ ကြောင့် ဖူး မြင်ရ သူ တိုင်း မျက်စိ တွင် ငြိမ်း ကြည် အေးချမ်းမှု ဓာတ်များ ကူးစက် နေတော့ ၏ ။ ဖူး ၍ မ ဝ နိုင်ကြ လေ ။ နဝမ အကြိမ်