## PAGE 280 ကျက် ကျက် ဘုန်း လောင်း တော်ကြီး၏ လှူ ကြ ရာ တိုက်တွန်းချက် လှည်း များ ဖြင့် ပင် တိုက် ပို ့ ရ လေသည် ။ တည်ထောင် ကြသည် ။ သံဃာ သုံး လေးဆယ် အ အ ရ ရှိ တွင် ဓမ္မိ ဆွမ်း ကာ ရာ မ မ လှူ ခေါ် ရေး လှုံ့ဆော် စာသင်တိုက် သူများ ကိုလည်း ကြောင့် သံဃာများ ဦး ဝိုင်း ခြံ နေရာ တစ်ကြိမ် ကိုလည်း ဆွမ်း ၁၂၆ ဒုက္ခ ဝ - ရောက်ခဲ့ ပြည့်နှစ် လောက် ကြ ရသေး တွင် ၏ ။ ဦး ယခု ဘ လိပ် သော် - စည်ကား ဒေါ် ဘွား စုံ တိုးတက် တို့ က ခြံ ဝယ် လျက် ၍ ။ ဦး ဇာ နုတ္တရ အား ကျောင်းဆောက် လှူ ကြသည် ။ တောင် ဝိုင်း ကြီး တော ရ ပင် တည်း ။ ကျည်ဆန် မ ၊ စက်ရပ် ရ ၊ စွမ်း လှ ဘယ် ဓာတ် နည်း ထိုင် ၍ အခါ တရား တစ်ပါး ရှု မှတ် ဘုန်းတော်ကြီး နေရာ ရွှေ လှေ သည် ရွာ သား ကျိုက် မုဆိုး ဒေး ယျံ ကြီး ၊ တော ဦး ကော် ချုံ ထူထပ် သည် ရာ၌ သား ငြိမ်သက်စွာ သ မင် ထင် ၍ သေနတ် ထွက်သွား ဖြင့် ၏ ပစ် ။ ၏ “ ။ ချုံ သုံးကြိမ် ထဲက သား တိုင် မီး သ မ မင် ကူး သည် ၍ သေနတ်ကို သေနတ်သံ အပေါ် ကြား လျက် ထောင် ပစ် အ ရာ ဘ ကျည်ဆန် ယ့် ကြောင့် မ ထိတ် ပြေး ပါ လ န့် လိမ့် တုန်လှုပ် ” ဟု အနီးသို့ ကာ တောင်းပန် သွား ကြည့် လေ၏ ရာ ဘုန်းတော်ကြီး ။ ဖြစ်နေသည် ကို တွေ့ ရ သ ဖြင့် ဖြစ်သည် “ ။ မိမိ ငါ အပြစ်ကို သည်းခံ မြင် ၏ ” ၍ ဟု တောင်းပန် မိန့် တော် မူ ကုစား ရာ ဦး ခြင်းသည် ကော် အား ကောင်း၏ နတ် ရေစင် ။ နောင် သွန်း ချလိုက် ကြီးပွားကြောင်း သကဲ့သို့ ရွှင်လန်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ စေ ၏ ။ “ သည် အသက်ထက်ဆုံး ။ မကြာမီ ရသေ့ ဤ မကောင်းမှု ပြု ၏ ။ နောင် မှ ရှောင် ဘုန်းတော်ကြီး ကြဉ် ပါမည် ကဲ့သို့ပင် ” ဟု ရဟန်း လျှောက် ပြု၍ ၍ ဓုတင် တောင်ခြေ များ ကျောက် ဆောင် ကာ တော တစ်လုံး ရ တော ဆောက်တည် ရ ၌ ဝါ လေ ကပ် လေသည် တော့သည် ။ ။ ၁၂၆၃- ခုနှစ်တွင် တိုက် ကုလား ဘုန်းကြီး ၁၂၄၇- တို ့ သည် ခုနှစ် ဗိုလ် ပါ တော် လုပ်၍ မူ ခေတ် အင်္ဂလိပ် တွင် စစ် အစိုးရ တောင်း အား မရမ်းချောင်း တော်လှန် နေချိန် ဘုန်းကြီး ဖြစ်၏ ၊ ကျောက် ။ ကလပ် ကို ဘား ရွှေ ကြီး ကျင် ကျ ဆုံး မြို့ကို ၍ တပ် ဝင်စီး ပျက် ရာတွင် ပြေး ကြ ပန် ရသည် ချာ ပီ ။ စစ် ပန် ကုလား ချာ ပီ တပ်က တို့၏ လည်း လက်ချက် လိုက်၍ နှိမ်နင်း ကြောင့် လက် လျက် ရုံး ရှိ၏ ဗိုလ် ၊ တစ်နေ့တွင် ရန် သူ ဘက် တော သား ဟု တစ်ခုအတွင်း ယူဆ ၍ ဘုန်းတော်ကြီး လေး ဘက် လေး လည်း တန် တရား သေနတ် ထိုင် နေစဉ် ဖြင့် ပန် ဝိုင်း ချာ ပီ ပစ်သတ် စစ်သားများက ကြ၏ ။ ။ ခြေ သေနတ် တော် မီး ၌ မထွက် ဦး ခေါင်း သ နှင့် ဖြင့် ပွတ် ဘုန်းကြီး ကာ ဆ မှန်း လံ သိ ပေး ကာ ကြသည် အနီးသို့ ။ လာရောက် ဝန်ချ တောင်းပန် ကြ၏ ။ သ မုတ် ၁၂၆၂- ကိစ္စ ခုနှစ် ကြွ ရင်း တန်ဆောင်မုန်း ပြွန် တန်ဆာ ၊ လ ဒိုက် ညောင်လေးပင် ဦး ၊ ဥက္ကံ ရွာ တော များသို့ ရ စာ ပြန် လှ ပွဲ ည့် နှင့် လည် ` ရှမ်း တော်မူ၏ ရွာ သိမ် ၊ လူအများ လမ်း အကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မီးရထား ဖြစ်သွား နှင့် ရင်ဆိုင် ၏ ။ စက် တိုး ဗိုလ် မိ စဉ် နှင့် ခရီးသည် မီးရထား တို့လည်း သည် ချက်ချင်းရပ် သူ့ထက် ငါ သွား၍ ဘုန်း နဝမ အကြိမ် ## PAGE 281 တော်ကြီး အား ပူဇော် ကြ ကုန် ၏ ။ မီးရထား ထွက် သည့် တိုင်အောင် ပင် ကိုယ် တစ်ပိုင်း ထုတ် ၍ ၊ ခေါင်း ပြု၍ ၊ အော် ၍ ရှိခိုး ကြသည် ။ သင်္ကန်း ကျွန်း မှ ဒ လ ဘက် ကွမ်းခြံကုန်း သို့ ကြွ စဉ် တုန်းကလည်း ထို နည်း အတိုင်း ကြုံခဲ့ ဖူး ၏ ။ ၁၂၄၄- ခုနှစ် လောက် တွင် ရွှေ ကျင် ဆိတ် ကလေး တော ရ ကျောင်း၌ နေစဉ် ဝမ်း အ နှိမ် ရွာသို့ ဆွမ်းခံကြွ ခြေထောက် ရ၏ စွပ် မိ၍ ။ တစ်နေ့ ရှေ့ မ တိုး သော် ဘဲ ဆွမ်းခံကြွ ရပ် နေ တော်မူ၏ ရင်း သား ။ ညွှတ် ငှက်များ ထောင်ထား ကို ထောင် သူ မြင်လျှင် သော ကြောက် ညွှတ် ကွင်း လ ၌ န့် နေ၍ ကား အနား သို့ မ ကပ် ဝံ့ ချေ ။ အခေါက် ခေါက် လာရောက် ချောင်းမြောင်း ကြည့် ၏ ။ ဘုန်းတော်ကြီး ရပ် လျက် သာ ။ ညွှတ် သမား လည်း ကြီး စွာ သော က ဖြစ်နေ ရှာ ၏ ။ လာ ၍လည်း မ ဖြုတ် ဝံ့ ၊ ကြာ သော် အခြား သူတစ်ယောက် အား အ ဖြုတ် ခိုင်း ၏ ။ ဘုန်းတော်ကြီး က ဆို လာ သူ အား - “ " ဒကာ ဒါ နှင့် ညွှတ် ကွင်း လား ” ဟု ဟု မေး ၏ ။ “ မဟုတ်ပါ ” ဟု လျှောက် ၍ - “ သူတစ်ပါး ညွှတ် ကွင်း ကို မ ဖြုတ် နှင့် ” ဟု ပယ် မြစ် တော်မူ၏ ။ ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိနည်း အ ရ မ ဖြုတ် အပ် ။ မဆိုင်သူ ဖြုတ် သော်လည်း ခွင့် မပြု ထိုက် ။ သို့ နှင့် ထိုသူက ညွှတ် ကွင်း ရှင် အား - “ မင်းတော့ ခက် တာပဲ ၊ မွန်း လည်း တ ည့် လု ပြီ ၊ ဆွမ်း မစားရ လို့ သေသွားရင် မင်းတော့ အ ဖြုတ် ဝီ စိပ် ရတော့ ” ဟု ၏ ။ ပြန်၍ “ နောင် ပြော ဒီလို ရာ မ ညွှတ် လုပ်တော့ ရှင် လည်း ပါ ၊ သည်းခံပါ ဝမ်းနည်း ကြေ ဘုရား ကွဲ စွာ ” ဟု . ငို ညွှတ် ယို ၍ ကွင်း လာရောက် ပါ လှူ ၍ ကန်တော့ ၏ ။ ဘုန်းတော်ကြီး ကား ဆွမ်း တစ်နပ် လစ်လပ် လေပြီ ။ ဘုရားရှင် စ သော သူတော်ကောင်း တို ့ သည် မာရ်နတ် ကြောင့် ဆွမ်း လစ်လပ် ရသော အခါ မျိုးတွင် ပီတိ ဘက္ခ = တရား ပီတိ ကို သာ စား၍ နေသော ဗြဟ္မာ ကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာပင် နေ တော် မူ ကြ မြဲ ဖြစ်၏ ။ ( ညွှတ် ကွင်း ကို ဖြုတ် လျှင် မိ ထိုက်သော သားကောင် အတွက် ဘဏ္ဍာ စား ထိုက် ( လျှော် ရ ) ၏ ။ ပြန် ထောင် ထားခဲ့ ပြန် လျှင်လည်း ပါ ဏာ တိ ပါ တ မလွတ် ။ ဝိနည်း ။ ) မ သေ နိုင်သော ဓာတ် ဘုန်းတော်ကြီး ကား ရထား ၊ သေနတ် ၊ တိရစ္ဆာန် စ သော သေ ဝ နီးပါး ဘေး ရန် ဥတ္တရ များ နှင့် သာ အကြိမ်ကြိမ် မ ဏေ ၊ မိခင် အလောင်း ကြုံခဲ့ရ သော်လည်း မီးရှို့ စဉ် ဝမ်းတွင်း အသက် ၌ အန္တ ရှိသော ရာယ် ရှင် မရှိခဲ့ ဒဗ္ဗ ၊ ၊ ငါး ကား ဝမ်း စင်တင် ထဲ နေ ခံရသော ခဲ့ရသော ရှင် ဗာ ကုလ စ သူတို့ကဲ့သို့ ဤ ဘဝတွင် တရားထူး ဧကန် ရ ရ မည့် သူ သည် သေ ရိုး ထုံးစံ မရှိ ။ “ ဉာဏ ဝိပ္ပာ ရ ဣဒ္ဓိ ” ခေါ်သည် ။ အတိတ် ကံ ထူး သူများ ၊ အ မ တေ ခေါ် မ သေ ဓာတ် ပါ သည့် သတ္တဝါများ လည်း မ သေ ကြ ။ ## PAGE 282 နိဗ္ဗာန် ဟူသော အ သင်္ခ တ အ မ တ ဓာတ်အား ( မ သေ ဓာတ် ဆွဲ အား ) သည် မည်မျှ ကြီးမားကြောင်း သတိပြု ရာ ၏ ။ အား ကြီး သူ နှင့် ယှဉ် ပြိုင် ရသော အရှုံး ဘုန်းတော်ကြီး အား မနာလို ဝန် တို လျက် ဆန့်ကျင်ဘက် ပြု သူများ နှင့် စပ် ၍ မှတ်သားဖွယ် ရှိ ပေ သေး ၏ ။ မိမိ ထက် မြင့် မြတ် သူများ နှင့် ဖက် ၍ ရန် သူ လုပ် ရ သည်မှာ ကြောက် ဖွယ် ကောင်း လှ ၏ ။ ဂုဏ် ကြီး သလောက် ၊ သည်းခံ သလောက် ဆန် ့ ကျင် သူမှာ နှစ်၏ ။ နာ ၏ ။ လေ ညာ လေ ဆန် ဘက်သို့ ပစ် လွှ င့် သော ဖုန် မြူ များမှာ ပစ် သူ ထံ နှာ ၊ ခံတွင်း ၊ မျက်စိ ၌ သာ ပြန်ဝင် ကျ မြဲ ဖြစ်သည် ။ ဝေဒနာ ခံစားရခြင်း စ သော ပျက်စီးခြင်း အမျိုးမျိုး ( ဒဏ် -၁၀ ပါး ) နှင့် ရင်ဆိုင်ရ တတ် ၏ ။ “ စိမ် ရေ သင့် သည် ” ဟု လောက၌ ခေါ် ကြသည် ။ “ မဇ္ဈိမ ပဏ္ဏာ သ - ဥ ပါ လိ သုတ် ' တွင် မနောကံ တန်ခိုးကြီး ပုံ ကို ပြ ရာ၌ ကိ သ ဝစ္ဆ ရသေ့ ကို ပစ် မှား ကြ ၍ ဒဏ္ဍ ကီ ပြည်ကြီး လက်နက် မိုး ၊ ပြာပူ မိုး ရွာ ၍ တော အတိ ဖြစ် ရကြောင်း လာ ၏ ။ “ ဧ ကာ ဒသ နိ ပါတ် ” ဓမ္မ နတ် သား ဝတ္ထု တွင်လည်း ဓမ္မ နတ် သား သည် တ ပ ည့် အ ခြွေ အ ရံ နှင့် တကွ ဇမ္ဗူ ဒီ ပါ ကို လက် ယာ ရစ် လှ ည့် လျက် ကောင်းမှု ပြုရန် လူ တို ့ အား နှိုးဆော် ၏ ။ အဓမ္မ နတ် သား လည်း ထို့အတူ လက်ဝဲ ရစ် လှ ည့် ကာ မကောင်းမှု ပြုရန် နှိုးဆော် ၏ ။ ယင်းသို့ သွားကြ စဉ် ကောင်းကင် လမ်းခရီး ၌ ရထား ချင်း ဆုံ ကြ ရာ သူ ရှောင် ငါ ရှောင် အချေအတင် ဆိုကြသည် ။ နောက်ဆုံး ဓမ္မ နတ် သား က ပင် သည်းခံ အရှုံးပေး သ ဖြင့် ရထား မောင်းနှင် ထွက်ခွာ ပေး ရာ အဓမ္မ နတ် သား သည် ရထား မှ ကျ ၍ အဝီစိ သို့ ရောက် လေ၏ ။ မမြင်ရသော ( အဓိ ဝါ သ န ) ခန္တီ ၏ အား ကား ကြီးမား လေ စွာ့ ။ အခါ တစ်ပါး ပုဏ္ဏား တစ်ယောက်သည် “ သူ့ အစ်ကို အား ရဟန်း ပြု ပေးရ ကောင်းလား ” ဟု ဘုရားရှင်အား စိတ်ဆိုး ၍ လာရောက် ဆဲ ရေး ခြိမ်းခြောက် ၏ ။ သူ့ နာမည် ကား အက္ကော သ က ဘာ ရ ဒွါ ဇ ဖြစ်၏ ။ ထိုအခါ ဘုရားရှင်က - " “ ပုဏ္ဏား သင့် အိမ်ကို ဧ ည့် သည်များ လာ၍ စားဖွယ် သောက် ဖွယ် တည် ခင်း ပေး ကျွေး ၍ ဧ ည့် သည် က မ စား မယူဘဲ ထား လျှင် ဘယ်သူ ခံယူ ရ သနည်း ” ဟု မေး ရာ - 46 “ “ ပုဏ္ဏား အ ကျွန်ုပ်တို့ ယခုလည်း ပင် ခံယူ သင်၏ ကြပါသည် ဆဲ ရေး ခြိမ်းခြောက် ” ဟု ဖြေ ၏ ခြင်း ။ ကိ ငါ လက်မခံ ။ သင့် ဟာ သင် သာ ရှိပါစေတော့ ” ဟု မိန် ့ တော် မူ ရာ မြတ်စွာဘုရား က သူ့ အား ကျိန် လိုက်သည် ထင် ၍ အလွန် ထိတ် လ န့် သွား ၏ ။ လောကီ တန်ခိုး ရှင်တို့ ကား မိမိတို့ တတ်သော မန္တန်တန် ခိုး ။ သမာဓိ စုန်း တန်ခိုး ကျိန်စာ တိုက် ခြင်း ( ကျိန် ဆဲ ခြင်း ) စသည်တို့ ဖြင့် မ လို သူတို့အား ဒုက္ခရောက် စေနိုင် ကြသည် ကိ ဘာ ( သ ရ ဂါထာ ဒွါ ဇ သိ ဂဂ် ၊ ထားပြီး အက္ကော ဖြစ်၍ သ ထိတ် က သုတ် လ ။ န့် ) ခြင်း ဖြစ်၏ ။ နောက် အမှား ဂန် ခံ ၍ ရဟန်း ပြု လေသည် ။