## PAGE 322 ဒေး စွန် ပါ တောင်မှ ဈာန် အဘိ ညာဉ် ရ ပုဂ္ဂိုလ် ထူး နှစ်ပါး ( အနာ ဂါမ် ဆရာ သက် ကြီး၏ ဟော ပြချက် အတိုင်း ဖော်ပြပါသည် ။ ) တစ်ခုသော တန်ဆောင်မုန်း လ ပြည့် ည ဦး ယံ အချိန် ။ ပဲခူး မဟာ စေ တီ ရင်ပြင် သို့ ကောင်းကင်ယံ မှ ဈာန် အဘိ ညာဉ် ဖြင့် ရဟန်းတော် နှစ်ပါး ကြွ လာ ကြ၏ ။ မဟာ စေ တီ ကို ဝတ်ပြု ပြီးနောက် ကလျာ ဏီ သိမ် ဘက်သို့ နှစ်ပါး အတူ လျှောက် လာကြသည် ။ အရွယ် တော် အား ဖြင့် ငါးဆယ်ကျော် မ တိမ်း မ ယိမ်း ဖြစ်ကြ၏ ။ နေလည်း ဝင် စ လရောင် လည်း သာ ဆဲ ၊ နှစ်ပါး အတူ ကလျာ ဏီ သိမ် ထဲသို့ ဝင်သွား ကြသည် ။ ခဏ ကြာ လျှင် ပြန်ထွက် လာ ကြ၏ ။ ရဟန်းတော် တို့၏ ထုံးစံ ဝိနည်း ကံ အ ရ ဥပုသ် ပြုရန် လာ ကြ ခြင်း ဖြစ် သည် ။ ရွှေ သာ လျောင်း ကုန်းတော် အရောက်တွင် မြောက် စူး စူး အရပ် သို့ ကောင်းကင် ခရီး ဖြင့် ပင် ပြန် ရာသက်ပန် ကြွ တော် မမေ့နိုင်သော မူ ကြ၏ ။ တန်ဆောင်မုန်း “ ဒဿ နာ နုတ္တ လ ရိ ပြည့် ယ ” ည ( လ အကောင်းဆုံး သာ သာ တွင် အမြင် ဖူး မြင်လိုက် ) မင်္ဂ လာ ရ သူ ကြီး တိုင်း တစ်ခု အ ဖို့ ပင် တည်း ။. ရဟန်းတော် နှစ်ပါး သည် ဒေး စွန် ပါ တောင် သို့ အရောက်တွင် တစ် တောင် စီ ခွဲ၍ သက် ဆင်း တော် မူ ကြ၏ ။ အ ချိန်း အချက် ထား၍ နှစ်ပါး အတူ ကြွ ကြသော်လည်း များစွာ စကားပြောဆိုခြင်း မ ရှိကြ ၊ ကိုယ့် တရား ကိုယ် နှလုံးသွင်း ၍ ကြွ တော် မူ ကြ၏ ။ အဘိ ညာဉ် ရ တော် မူ ကြသော်လည်း အရိယာ စခန်းသို့ မ ရောက်နိုင် ရှိနေ၍ အချိန် ရှိသမျှ မအိပ် မ နေ ရှု ပွား တော် မူ ကြသည် ။ ပဓာန အလုပ် ကြီး မပြီးဆုံးသေး သ ဖြင့် ရရှိသော တန်ခိုး ကို ပင် အထူး သို ဝှက် ၍ နေ တော် မူ ကြ ရ၏ ။ လောဘ ၊ ဒေါသ ၊ မာန်မာန ထူ ပြောသော ပု ထု ဇဉ် ဘဝ ဖြင့် ရရှိထားသော တန်ခိုး သည် တန်ခိုး ရှင် ကို ပင် ပြန်၍ အန္တရာယ် ပြု နိုင်ကြောင်း ကောင်းစွာ နှလုံး ပိုက် မှန် လှ တော် ၏ ။ မူ ဒေဝဒတ် ကြသည် ။ ရဟန်း အဝီစိ သို့ ကျ ရာတွင် တန်ခိုး သည် အကြောင်း တစ်ရပ် အဖြစ် ပါဝင် ၏ ။ ( ဝိ န ယ ၊ စူ ဠ ဝဂ် -၃၆၆ ။ ဣတိ ဝုတ် -၂၅၃ ။ ) ထို့ကြောင့် သာမန် ယောဂီ ထက် ပို၍ သက် စွ န့် ကြိုးပမ်း တော် မူ ကြသည် ။ ပါရမီ ဓာတ် ခံ ပရိယတ် အသိဉာဏ် ခေါင်းပါးသော သူတို့သည် ထို အရှင်မြတ် တို့၏ တန်ခိုး စွမ်းအင် ကို အ ပုံ တစ်ရာ ပုံ တစ်ပုံ မျှ လောက် ရလျှင် ပင် ဆရာကြီး တစ်ဆူ အဖြစ် တံ ခွန် ထူ ကြ မည် ဖြစ်သော်လည်း ထို အရှင်မြတ် နှစ်ပါး ကား ထို တန်ခိုး ရခြင်း ကြောင့် ပင် ပို၍ ထိတ် လ န့် ကာ လောကမှ ထွက် ရပ် လမ်း အ စစ် ကို မအိပ် မ နေ စူးစမ်း ရှာဖွေ မ ကြ ချ ရ၏ ။ သော - လုံ့လ ဖြင့် အတူတကွ အားထုတ် ရာ မှ - “ ငါ့ ရှင် …… .. ငါတို့ နှစ်ပါး ဟာ အဘိ ညာဉ် ရ ပြီးတဲ့နောက် မဂ် ပေါက် ဖိုလ် ပေါက် ဖြစ်အောင် 7 နဝမ အကြိမ် ## PAGE 323 မဆုတ် နစ် သော လုံ့လ ဖြင့် ဆွေးနွေး လိုက် အား ထုတ်လိုက် လုပ်ခဲ့ ကြ တာ တစ်နှစ် တောင် ဟိုဘက် ကျော်ခဲ့ပြီ ။ တောင် ဒီကနေ့ ကို ရွှေ့ ကစပြီး မယ် ။ လမ်းခွဲ အလွန် ကြစို့ အကြောင်း ၊ ငါ့ ရှင် ထူး က ကိစ္စ ဒီ ရှိ တောင်မှာ ပါ မှ နေ့ နေ အခါ ရစ် ၊ တုံး တ ပ ည့် ခေါက် တော် ၊ ည က ဖြစ်လျှင် မီး ထွန်း ၍ အချက်ပေး ” ဟု မထေရ် ကြီး က အ မိန့် ရှိရာ - ပု ထု ဇဉ် “ ဘဝနဲ့ ကောင်း အသက်ရှည် လှ ပါပြီ အရှင်ဘုရား လှတဲ့ ဗြဟ္မာ ၊ ဒီလို ကြီး ဖြစ်ရမှာ သာသနာ ကြောက်စရာ နဲ ့ တွေ့ရပြီး ၊ ဖြစ်ပါတယ် ပရိယတ် အ ” သိရှိ မထေရ် ထား ငယ် ပြီးမှ က ပြန် လျှောက် ၏ ။ ယင်းသို့ က တိ ထား ကြ ပြီးနောက် ဒေး စွန် ပါ တောင်တန်း တွင် တစ် တောင် စီ ခွဲ၍ သီတင်းသုံး ကြသည် ။ နှစ်လ သုံးလအတွင်း ဥပုသ် အတူ ပြုကြသည် မှ အ ပ အချက် ပေးခြင်း ၊ ဆွေးနွေးခြင်း ရှိ တော် မ မူ ကြ ကုန် ။ သူတော်ကောင်း နတ် ကောင်း မ 1 တစ်ခုသော ည သန်းခေါင်ကျော် အချိန် လောက် တွင် မထေရ် ကြီး နေသော တောင် ၌ အ မွှေး နံ့ များ တစ် တောင် လုံး သင်း ပျံ့ နေ၏ ။ မထေရ် ကြီး ကား တောင် ထိပ် လွင်ပြင် တစ် နေရာ၌ “ အမ္ဘော ကာ သိ က တင် ” ( လွင်တီးခေါင် ၌ နေခြင်း အ ကျင့် ) ဖြင့် စင်္ကြံ ကြွ ရင်း အားထုတ် တော် မူ ခိုက် ဖြစ်သည် ။ ကိုယ် ရောင် ကိုယ် ဝါ များ လင်း ချင်း နေသော နတ်မင်းကြီး တစ် ဦး သည် မထေရ် ကြီး အား မတ် တပ် “ ရပ် အရှင်ဘုရား ရှိခိုး လျက် ၊ သဒ္ဓါ - ဝီရိယ ကြီးမား တော် မူ သည် ကို ကြည်ညို ၍ လာရောက် ခြ : ဖြစ်ပါသည် ။ ယခုလို စာပေ ကျမ်း ဂန် တွေ တတ်ပြီး သဒ္ဓါ ဝီရိယ ရှိ တိုင်း ပဋိ ပတ် လုပ်ငန်းတွင် မပြီးသေးပါ နေပါတယ် ။ ။ ဒီအတိုင်း ဆရာကောင်း အားထုတ် အမှီ ရလျှင် နေကြ လို ့ မကြာမီ ကော့ အရှင်ဘုရား တရားထူး များ ရနိုင်တဲ့ ရည်ရွယ် အခြေခံ မှန်း လုံလောက် ထားတဲ့ တိုင်း ပေါက် မြောက် ရန် မလွယ် ပါ ။ တစ်ခြား ဟစ် နေရာကို ကြွ မှ ဖြစ်မယ် ” ဟု လျှောက်ထား ၏ ။ မထေရ် ကြီး ဣန္ဒြေ မပျက် နားထောင်ရင်း လျှောက်ထား သော စကား မှာ တဖြည်းဖြည်း မာ ဒေး စွန် ကျော ပါ လာ တောင် သ ဖြင့် ကို စောင့် “ " သင် နေ ဘယ်သူလဲ တဲ့ နတ် ကြီး ” ပါ ဟု ” ဟု ခပ် လျှောက် မာ မာ ပင် လျှင် မေးလိုက်သည် “ ဘာလဲ ၊ သင်၏ ။ “ တ တောင်ပေါ် ပ ည့် တော် မှာ မ နေ စေချင် လို ့ လား ” ဟု မ ထေ့ ရ် ကြီး က ထပ်၍ မေး ၏ ။ အဘိ ညာဉ် “ မဟုတ်ပါဘူး တန်ခိုး မာန် ၊ တ ပ ပရိယတ္တိ ည့် တော် အရှင်ဘုရား မာန် တွေ ချထား တို့ကို အမြဲ ပေ မဲ့ စောင့် မသိမသာ ရှောက် မာ နေ တာပဲ နာ နု မဟုတ်လား သ ယ တွေ ၊ ခုခံ နေ တာ ကို သတိပြု မိ ကြ ရဲ့ လား ” ဟု ထပ်၍ လျှောက် လျှင် မထေရ် ကြီးမှာ သက်ပြင်း တစ်ချက် ချ၍ စကား ဆိတ် နေစဉ် တောင် စောင့် နတ် က - နေရာကို “ ဒီ စိတ်ချလက်ချ အလုပ် ဟာ ဆရာကောင်း ကြွ တော် မူ ရဖို့ ကြ ပါ အရေးအကြီးဆုံး ” ဟု ဆက်၍ ပါ လျှောက် ဘုရား ။ ၏ တ ။ ပ ည့် တော် ညွှန် တဲ့ “ ကောင်းပါပြီ ၊ ဘယ် ကြွ ရမှာလဲ ” နဝမ အကြိမ် ## PAGE 324 “ အရှင်ဘုရား တို့ အကျိုး ပါ ၊ ဟော ဒီကနေ့ တောင် စူး စူး အရပ်ကို ကြွ ပါ ။ တွံတေး နယ် ဒ လ ပျော်ဘွယ် ကြီး ရွာ ဆိုတာ ရှိပါတယ် ။ အဲဒီမှာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ပြ တဲ့ ဆရာ က လူပုဂ္ဂိုလ် ပဲ ။ အ ထင် မ သေး ကြ ပါ နဲ့ ။ အရှင်ဘုရား တို့ အဘိ ညာဉ် နဲ့ လဲ ဝေဖန် တော် မူ ကြ ပါ ဦး ” ဟု လျှောက်ထား ရင်း ကွယ် ပျောက်သွား တော့ ၏ ။ ကမ္မဋ္ဌာန်း ဆရာကြီး ကား အခြား မဟုတ် ၊ အနာ ဂါမ် ဟု သ မုတ် ခံရသော “ ဆရာ သက်ကြီး ပင် ဖြစ်သည် ။ လယ်တီဆရာတော် ၊ သေ ကျ တောင် ဆရာတော် ၊ သိမ် တောင် အင်း မ ကြီး ဆရာတော်တို့၏ တ ပ ည့် ဖြစ်၏ လယ်တီဆရာတော် ကိုယ်တိုင် တရား ပေး တရား စစ်မေး ၍ အား ရ တော် မူ သ ဖြင့် တရား ပြ ဆရာ လုပ်ရန် အထူး တိုက်တွန်း ချီး မြှောက် ခြင်း ခံရသူ ဖြစ်သည် ။ ( ရဟန်းရှင်လူ ‘ ဆရာ သက်ကြီး တ ပ ” ည့် စာအုပ် ပေါင်း ခြောက်ထောင်ကျော် ၌ အပြည့်အစုံ ဖတ်ရှု တရား ကြည်ညို ပေးခဲ့သော ကြ ပါ ရန် ။ ) ပုဂ္ဂိုလ် ထူး ကြီး ပင် တည်း ။ မထေရ် ကြီးသည် တောင် စောင့် နတ် ကြီး ကွယ် ပျောက်သွား လျှင် ခဏ မျှ စဉ်း စား တော် မူ ပြီး ရုတ်တရက် အကြံ တစ်ခု ရ သ ဖြင့် မီးဖို လိုက် ၏ ။ “ အကြောင်း ထူး ရှိလျှင် အသိပေး စ တမ်း ” က တိ အ ရ တစ်ဘက် တောင်မှ မထေရ် ငယ် အား အချက်ပေး လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် ။ သို့ရာတွင် မထေရ် ငယ် ကား တစ်ဘက် တောင်မှ မီး ရောင် ကို သတိ မပြု လိုက် မိ ပေ ။ မ ရှေး မ နှောင်း ပင် တောင် ထိပ် သစ်တစ်ပင် အောက် ၌ ရုက္ခ မူ ဓုတင် ဆောင် ရင်း တရား ရှု မှတ် နေရာ တစ်စုံတစ်ယောက် က မိမိ အား လူ မမြင်ရ ဘဲ လာရောက် စကား ပြောနေသည် နှင့် ကြုံ ရ၏ ။ အခြား ဘာ ကို မျှ ၊ မသိ ၊ သတိ မပြု မိ ၊ ယခင် နည်း အတိုင်း တရား အားထုတ် ကြရန် တိုက်တွန်း ခြင်း ဖြစ်သည် ။ “ .. အရှင်ဘုရား ၊ စိတ်ကူး မ လွဲ နဲ့ ။ ကြွ ဖြစ်အောင် ကြွ ပါ ။ တ ပ ည့် တော် အရှင်ဘုရား တို့ကို အမြဲတမ်း ကူညီ စောင့် ရှောက် နေ တဲ့ တောင် စောင့် နတ် ကြီး ပါ ” ဟု ဆို ကာ အသံ ပျောက် ကွယ် သွား ၏ ။ ( ဒေဝတာ သံယုတ် စ သည် ၌ နတ် များ အကူအညီပေး ပုံ များစွာ ။ ) လျှော့ လိုက် တင်း လိုက် ဝေဖန် ပြောကြားသော နတ်မင်း ၏ စကားများကို အ စဉ်း စား ရ ခက် နေ၏ ။ မာ နာ နု သ ယ စ သည့် သိမ်မွေ့ သော ကိလေသာ တစ်စုံတစ်ရာ အခု အ ခံ ဖြစ်နေ တတ် ကြောင်း ဝေဖန် သတိ ပေးသော နတ်မင်း ၏ စကား မှာ လ န့် ဖျပ် မတတ် တာ သွား လှ ပေသည် ။ မထေရ် ငယ် လည်း တစ်ပါးတည်း ခေါင်းညိတ် လျက် မထေရ် ကြီး အား အချက် ပေးရန် ထ ၍ မီးဖို လိုက် ၏ ။ သို့သော် မထေရ် ကြီးသည် သူ အချက် ပြသည် ကို မမြင် လေ ။ ပြောပြ ရန် အကြောင်းမှာ သပိတ် ကို လွယ် မထေရ် ၊ သား ငယ် ရေ နွယ် အ လာ ကို ကို ပခုံး မ တင် စောင့် လျက် တော့ဘဲ မိမိ အရေးကြီး တောင်ပေါ် မှ လှ ဆင်း သ ဖြင့် လာခဲ့ ကိုယ်တိုင် တော့ ၏ ။ မထေရ် ငယ် ကလည်း မီး အချက် ပြ ပြီးလျှင် မိမိ တာဝန်အရ မထေရ် ကြီး အား လျှောက်ထား ရန် ထို့အတူ တောင်ပေါ် မှ ဆင်း လာခဲ့ တော့သည် ။ အရုဏ် လည်း တက် လေပြီ ။ ဆောင်း ကာလ ဖြစ်၍ ရိုးမ , တစ် ကြော လုံး နှင်းများ ဝေ နေ၏ ။ စိတ်ကူး ကိုယ်စီ ဖြင့် ကြွ လာ တော် မူ ကြ ရာ နှင်း မှုန် နှင်း ဖွဲ များ အ ကြား လမ်း ခု လတ် တောင်ခြေ မြေ ပြ န့် တွင် ဆုံ မိ ကြ လေ၏ ။ နှစ်ပါး ဆုံ မိ လျှင် ရုတ်တရက် အံ့အား သင့် သွား ကြ၏ ။ မြေ ပြ န့် တစ်နေရာတွင် သား ရေ နွယ် ကို ခင်း ၍ ထိုင် ပြီးလျှင် အကျိုးအကြောင်း ကို ပြောဆို ဆွေးနွေး ကြသည် ။ နှ ၀ မ အကြိမ်