## PAGE 370 လုပ် ရ မ “ ယ့် အလုပ်ကို လောကမှာ အကျိုး ခြေ လက်မ ပြီးအောင် နိုင်တဲ့ မလုပ်နိုင် လူ ၊ နှုတ် မ ကြ နိုင်တဲ့ သလို လူတွေဟာ စိတ်မ နိုင်တဲ့ ခြေ လူ နဲ့ ၊ လဲ လက်နဲ့ သည် အတိုင်းပဲ ၊ နှုတ် နဲ့ ။ . “ စိတ်နဲ့ လုပ် ရ မ ယ့် အလုပ်မှာ အကျိုး ပြီးအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး ။ “ ဣတိ ပိ သော တစ်ပုဒ် ဆုံး ဆောင် အောင် နိုင် ပင် ဦး ဘုရားဂုဏ်တော် တော့ အကျိုး မပြီးဘူး ၌ စိတ် ၊ စိတ် စိုက် ကို ပြီး မ နိုင်တဲ့ မ ထား သူ နိုင်ကြ ကို အရူး ဘူး ။ လို မ ့ ခေါ်တယ် ထား နိုင်ရင် မဟုတ်လား ပိဋက သုံးပုံ ၊ အဲ .... အရူး ဟာ သူ့ စိတ် ကို သူ မ နိုင်တော့ ထမင်း တစ် ပန်းကန် ကို ပင် ပြီးအောင် မ စား နိုင်ဘူး ။ ဖျက်ဆီး ချေ မွ ပြီး ထ ချင် ထ သွားတယ် ။ စိတ် အလုပ်ဖြစ် တဲ့ ဘာဝနာ အလုပ် ကျမှ ဗိုလ် ကုန်း ဆရာတို့ တ ပ ည့် တော်တို့ တ တွေဟာ ကိုယ့် ထမင်း ကိုယ် မ စား နိုင်တဲ့ အရူး လိုပဲ ဆိုတာ ပေါ် တော့တယ် ။ “ တစ်နည်း အား ဖြင့် ပြောရရင် စိတ်မ နိုင်တဲ့ လူ ဟာ ပဲ့ မ နိုင်တဲ့ လှေ သူ ကြီး နဲ ့ တူတယ် ။ အချိန်မရွေး မြုပ် သွား နိုင် လောက်အောင် လေးလံ တဲ့ ဝန် တွေကို တင်ပြီး စုန် ဆင်း လာတဲ့ လှေ သူ ကြီးဟာ ပဲ့ မ နိုင် လေတော့ အ စီး ထန် တဲ့ ရေ ခဲ မှာ ရေ ဆွဲ သလို ခံပြီး မျော ရတယ် ။ ညအခါ ကမ်း စဉ် တစ် လျှောက် လဲ ဘာမှ မမြင်ရ သလို သံသရာ ဝဲ ထဲမှာ ဘုရား မ ပွ င့် တဲ့ သုည ကမ္ဘာကြီး တွေနဲ့ တိုး ရ ၊ နေ့ အခါ ဖြစ်လို့ ဆိပ်ကမ်း တစ် လျှောက် သာယာ တာ ကို မြင်ရ ပြန်တော့ လဲ ပဲ့ မ နိုင်လို့ ကပ် လို့ မ ရ ၊ မျှော် ကာ ကြည့် ကာ ချီးမွမ်း ကာ နဲ့ သမုဒ္ဒရာထဲ မျော ပါ သွား ရ လို ဆိပ်ကမ်း ဆိပ်ကမ်း သာ သို့ တဲ့ မ သာသနာ ကပ် နိုင် ။ သာသနာကို တော်ကြီး ကို တွေ့မြင် ကြည်ညိုတဲ့ ရ ပေမယ့် ဘုရား သမထ ဒကာ ဝိပဿနာ ၊ ဘုရား မဂ်ဖိုလ် အ မ ၊ သာမည နိဗ္ဗာန် ရဟန်း စာ တတ် ရဟန်း ၊ တံဆိပ် တော် ရ ရဟန်း ဘဝ လောက်နဲ့ သုည ကမ္ဘာ သံသရာ ပြင် ကြီးမှာ လွ င့် ကာ လွ င့် ကာ မျော ပါ နေကြ ရတာပဲ ” စ သည် ဖြင့် ဘဝ၏ အာ ဒီ န ဝ ( အပြစ် ) ပြ တော် မူ ၏ ။ နောက် ည များတွင် နိ ဿ ရ ဏ ( ထွက်ပေါက် ) တရား သမထ ဝိပဿနာ များကို ဟော တော် မူ သည် ။ စာ တွေ့ နှင့် လက်တွေ့ အ ထင် အား ဖြင့် ကွာခြား သည် ထင် ရသော်လည်း တစ်ထပ်တည်း ကျ ပုံ ၊ ပါဠိတော် ကြီးများ ကို ကြည့် ရာ၌ သဲ ထဲ ရေ သွန် လိုက် သကဲ့သို့ စူး ဝင် နက် ရှိုင်း စွာ သိရ ကြည်ညို ရ ပုံ တို့ကို ရှင်းပြ တော် မူ သည် ။ တည်း ကျောင်း အတွင်း နှစ်ပါး တည်း ဟောပြော နာယူ ကြ ရာ ဗိုလ် ကုန်း ဆရာတော် မှာ နာ ရင်း နာ ရင်း ကြက် သီး တ ဖြန်း ဖြန်း ထ နေ၏ ။ “ လယ်တီဆရာတော် ဟာ တ က ယ့် အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ပါ က လား ” ဟု လျှပ် ပြက် သကဲ့သို့ အသိဉာဏ် ပေါက် လာ၍ ထ ပြေး ချင် လောက်အောင် ကြောက် လည်း ကြောက်နေသည် ။ “ အ တွေ့ နောက်ကျ လေ ခြင်း ' ဟုလည်း နောင်တ ဖြစ်နေ၏ ။ မှတ်ရန် ဆရာတော်သည် နှင့် ကမ္မဋ္ဌာန်း ရှုပွားနည်း အလုပ် စခန်း ကို ပရိ နှင့် ကံ စပ် အခြေခံမှစ၍ ၍ ထွက် သက်ဝင် ဟော သက် တော်မူ၏ ကို ဦး ။ စွာ ဓာတ် မလွတ်တမ်း လေးပါး ၊ ဝိ ညာ ဏ ဓာတ် ခြောက်ပါး ရှု ပုံ ကိုလည်း အသေးစိတ် ညွှန် ပြသည် ။ အာနာပါန ဒီပနီ ၊ ဘာဝနာ ဒီပနီ စ သော ဒီပနီ များသည် ... တရား အားထုတ် ရာ၌ အနား က ညွှန် ပြ နေ သည့် အဖော် ကောင်း ဆရာ ကောင်းကြီး များ ဖြစ်ကြောင်း ကိုလည်း ညွှန် ပြ တော် မူ လိုက် ၏ ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 371 ဗိုလ် ကုန်း ဆရာတော် လည်း သီး သန့် တရား သုံး ည နာ ပြီး ဆရာတော်၏ ခြေ အစုံကို န ဖူး နှင့် တိုက်၍ တောင်းပန်ခြင်း ၊ အားကိုး ခြင်း ၊ ကျေးဇူးတင်ခြင်း စကား များ လျှောက်ထား ကာ ကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့ ၏ ။ ကျောင်းသို့ ရောက်လျှင် အ သင့် စီမံ ထားသော သပိတ် တစ်လုံး ၊ သုံး ထည် သော သင်္ကန်း ဖြင့် မိမိ ပိုင် ကျောင်းတိုက် နှင့် တ ပ ည့် သံဃာ ဒကာ ဒကာမ များကို စွန် ့ ခွာ ၍ ညတွင်းချင်း ပင် တိတ်တဆိတ် တော ထွက်တော်မူ လေ၏ ။ ရောဂါ ကယ်တင်ရေး လုပ်ငန်း ဆရာတော်သည် ၁၂၇ ဝ - ပြည့်နှစ်တွင် မော်လမြိုင်မြို့ ကျိုက် သံ လန် တောင် လိပ် အောင်လံ တောင် ၌ ဝါ ကပ် တော်မူ၏ ။ ထိုအခါ အထက် မြန်မာပြည်၌ ကာလဝမ်းရောဂါ ၊ ပ လိပ် ရောဂါများ အနည်း အကျဉ်း ဖြစ် စ ပြု နေ သ ဖြင့် “ ရော ဂန္တရ ဒီပနီ ” ကို ရေးသား တော် မူ သည် ။ သီလ သမာဓိ ခေါင်း ပါး ၍ သတ္တဝါ အ များ ဆင်းရဲဒုက္ခ ရောက်နေ ရသည် ကို မ ကြည့် ရက် ၊ မိမိ တတ်နိုင် သည့် ဘက်က ကယ်တင်ရန် ဆန္ဒ ပြင်း ပြ တော်မူ၏ ။ ငယ် စဉ် ကစ၍ ရောဂါ ခံစားနေရသူများ အား အတတ်နိုင်ဆုံး ကူညီခဲ့ သူ ပီပီ ယခုလည်း “ အန္တရာယ် ကင် ကမ္မဝါ ၊ အ မိန့် တော် ပြန်တမ်း ၊ စက် ပရိတ် ' စ သော ဗုဒ္ဓ မန္တန်များ ယုံယုံကြည်ကြည် နှင့် ကပ် ဆိုး ကြီးများ မှ ကာကွယ်နိုင်ရန် ရေးသား တော် မူ ခြင်း ဖြစ်၏ ။ သို့ရာတွင် ဆရာတော်သည် အတု မဲ့ အစွမ်းထက် သော သစ္စာ စ သော လက်နက် ကောင်း ကြီးများ နှင့် ပရိတ် စ သော ဗုဒ္ဓ မန္တန် များအပေါ် အကြွင်းမဲ့ အားကိုး ရ မည့် အစား အင်း အိုင် ခ လှဲ့ လက် ဖွဲ့ စသည်တို့ကို လက်ခံ မိ လျက် သား ဖြစ်ခဲ့ရသည် ။ စင်စစ် ထို အ တတ် များသည် ဆရာတော်၏ ပင်ကိုယ် ခံယူချက် နှင့် ဆ န့် ကျင် လှ ပေ ၏ ။ ပကတိ စိတ် နှင့် မ ဆီ လျော် ခဲ့ ၊ ထိုအချိန်က အချို့ ဝိပဿနာ ယောဂီ ဆရာတော်များ က ဆရာ တော့် အပေါ်၌ ယုံကြည် ကိုး စားမှု အနည်းငယ် လျော့ပါး ခဲ့ ကြ ရ၏ ။ စွယ်စုံ ပုဂ္ဂိုလ် ကျော်ကြီး ဖြစ်၍ မ လွန် ဆန် ရဲ ကြ ။ ( နိဗ္ဗိန္ဒ ဆရာတော် အခန်း ကြည့်ရန် ။ ) အ မွှေ ဓာတ် တို့၏ သဘော သည် သိမ်မွေ့ ပိ ရိ ၍ သိ ခက် လှ ပေ ၏ ။ မည်သို့မျှ မ ရှောင် မ လွှဲ သာ အောင် ညှပ် ပူး ညှပ် ပိတ် ချိတ်ဆက် အကွက် ဆင် ၍ ဝင်လာ တတ်သည် ။ ထို သဘောတရားများ သည် ယောဂီ အ များ ပင် ခွဲခြား သိမြင် နိုင်သည် မဟုတ် ။ အလုပ်ခွင် မ သက် ဝင်သော စွ န့် သူများအတွက် ကြိုးပမ်း အားထုတ် ယုံကြည် တိုင်း ရန် ပန်း အ မဝင် ပြော နိုင်ခြင်း ခက် လှ ဖြစ်ကြ ပေ ၏ ။ ရသည် ထို့ကြောင့် ။ မာ ပရိယတ် ရ၏ အင် တတ် ပါ ရာ တိုင်း ကား ၊ ကျယ် ပြော လှ ၏ ။ ထို အ နှော င့် အယှက် အခက်အခဲ လမ်းခွဲ များ ကြောင့် လည်း ဆရာတော်၏ သီလ ၊ သမာဓိ ပညာ များ ပို၍ ကြီးထွား ခဲ့ ၏ ။ ဆရာ တော့် ဝေနေယျ လည်း ပို၍ များပြား ခဲ့သည် ။ ဆရာတော်သည် ထို အချက်ကို မြင် တော် မူ မည် သာ ဖြစ်၏ ။ ကောင်း မည့် ပုဂ္ဂိုလ် ၌ အ နှော င့် အယှက် သည် ပို၍ ကောင်း ရန် တုံး ခု ပေး သည့် နှင့် သာ တူ လေသည် ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 372 ဆရာတော် ရော ဂန္တ ရ ဒီပနီ ရေး နေစဉ် ယိုးဒယား နယ်စပ်၌ နေသော ရသေ့ ဆရာ တစ်ယောက် ရောက်လာ ၏ ။ ဆရာတော် ရော ဂန္တ ရ ဒီပနီ ရေးသားသည် ဟု ကြား ရ ၍ ရောဂါ ကုသ ရာ၌ အလွန် အစွမ်းထက် သော စ မ , အင်း တစ်ခု လှူ ရန် လာ ခြင်းဖြစ်သည် ။ ထို အင်း ကား ရသေ့ နေသော ရွာကလေး ၌ ပ လိပ် ရောဂါ ဖြစ်စဉ် ည အိပ်မက် တွင် လူ သူ တော် ခုနစ် ယောက် က လာ ပေးသော အင်း ဖြစ်၏ ။ ထို အင်း ကို ဆောင် ခြင်း ၊ ရေ စိမ် သောက်ခြင်း စ သည် ပြုလုပ် က ရောဂါ ချက်ချင်း ပျောက် သည်ဟု ရသေ့ က လျှောက် ၍ လှူ သည် ။ ထို စ မ အင်း မှာ သက္က တ လို ပြ ထ မ - ပါဠိ လို ပထမ ဖြစ်၍ ပ - ရရစ် ထ - ကို အလယ် ၌ ထောင်ထား ၏ ။ ပြည်မြို့ ဝိပဿနာ ကုန်း တော ရ ၌ နေစဉ် ကလည်း “ တစ်ည တွင် ပြည်မြို့ ရှိ သစ်ပင်ကြီး များ အားလုံး မီးလောင်၍ ကိုယ်တိုင် ငြိမ်း သတ် ရသည် ' ဟု အိပ်မက် မြင် တော်မူ၏ ၊ မ ကြား ပြည်မြို့ တစ် မြို့ လုံး ပ လိပ် ရောဂါကြီး ကျ ရောက်လာသည် ။ တစ် မြို့ လုံး အ ထိတ် တ လ န့် နေကြ စဉ် ပန် ပဲ ဆရာ တစ် ဦး က “ အိပ်မက် တွင် မြေ စောင့် ဘီလူး က ပေးသော နှာ နှင့် ဝတ် ဖြူစင်ကြယ် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး က ပေးသည် ” ဆိုသော စက် ကြီး ၁၃- ပါး ဂါထာ စုတ် ၍ ဆေးကု ရာ၌ ကျော်ကြား လျက်ရှိ စဉ် ဆရာတော် ထံ လာ၍ ပညာ လှူ သည် ။ ထိုအချိန်မှစ၍ ရာ တော် သည် တရားပွဲ ကြီးများ ကို ပင် ရပ်ဆိုင်း ကာ အနယ်နယ် အရပ်ရပ် သို့ လှ ည့် လည် ၍ ပ လိပ် ကပ် နှင့် ဝမ်းရောဂါ များကို မ နား မ နေ ကာကွယ် ပေး တော် မူ ရ လေ၏ ။ ( ၁၂၇၂- ခုနှစ် မှစ၍ ၁၂၇၄ ခုနှစ်ထိ အပူတပြင်း ဆောင်ရွက်ပေး တော် မူ သည် ။ ) ၁၂၇၅- ခုနှစ် စစ်ကိုင်း မြို့၌ ပ လိပ် ရောဂါ ဖြစ်ရာ ဆရာတော် က အ မိန် ့ တော် ပြန်တမ်း ၊ ကမ္မဝါ ၊ ပရိတ် မျာ ဖတ် စေ ၍ သေနတ် ၊ သံချောင်း ၊ သံ ပုံး ၊ ကုလား တက် များကို ကျွက် ကျွက် ညံ ပစ်ခတ် အောင် စေ တီး ၏ ။ စေ စ မ ၏ လက် ။ ပရိတ် ဖွဲ့ ကိုလည်း ချည် ၊ သဲ ဝေငှ များလည်း ပေးသည် ပေးသည် ။ ရောဂါ ။ ပျောက် လောက် လေး ငြိမ်း ခွ များ လေ၏ ။ ဖြင့် သို့ရာတွင် လည်း “ အိပ်မက် တပ် ကြီး မက် တစ် ကြ တပ် သ ဖြင့် မြောက်ဘက် သတင်း ကို နားထောင် သို့ မီးရထားလမ်း ရာ မီးရထားလမ်း အ ဟိုင်း ရှိ မြို့ ချီတက် ရွာများ သွားသည် ဆင့် ကာ ဆင့် ” ဟု ကာ ရောဂါ ဖြစ်ပွား ဆရာတော် လေ၏ ရွှေ ။ ဘို အိပ်မက် အထိ ကြွ လည်း ရ လေ၏ ထို အတိုင်း ။ ရွှေ ဘို ပင် သို့ ကြွ မြင် မက် သောအခါ ကြသည် ကြိုတင်၍ ။ တစ်မြို လုံး မောင်း ကြော်ငြာ စေသည် ၊ “ တစ် မြို့ လုံး ရောဂါများ ကို လယ်တီဆရာတော် မောင်းထုတ် လိမ့် မည် ။ မြို့သူမြို့သားများ “ လယ်တီဆရာတော် ငြိမ် ကြွ ဝပ် လာပြီ အေးချမ်းစွာ ၊ ငါတို့ နေကြ ဒီမှာ ရမည် နေလို့ ” မဖြစ်တော့ဘူး ဟူ၏ ။ ထိုအခါ ” ဟု အ အိပ်မက် မနုဿ များသည် ပေး ကာ ထွက်သွား ကြ၏ ၊ မောင်း ကြော်ငြာ ရုံ မျှ ဖြင့် ရောဂါများ ပျောက် ငြိမ်း ကြ ၍ ဆရာတော် အာ အလွန် ချီးကျူး ကြည်ညို ကြ ကုန် ၏ ။ တာဝန် ပို လေ တော့သည် ။ ကပ်ရောဂါ ကြီးသည် နောက် က လိုက် ရှေ့က ပြေး ဖြစ်နေ၏ ။ မီးခိုး ကြွက် လျှောက် လိုက်၍ အနှံ့အပြား နှိပ် နင်း ဖြစ်ပွားရာ နေရသည် ရဟန်း ။ နောက်ပိုင်း သံဃာများ ၁၂၇၄- ပင် ထွက်ပြေး ခု တွင် မန္တ တိမ်းရှောင်နေ လေး ၊ မိတ္ထီလာ ကြ ၊ ရ မြင်းခြံ သ ဖြင့် မြို့ စ သည် ကြီ ပြ ကြီးများ သာသနာ ကွယ် ၍ ကျီး လ န့် စာ စား ဖြစ်ကြ ရ ကုန် ၏ ။ ထိုအခါ ဆရာတော် မှာ ပို၍ ဝ မ အကြိမ်