## PAGE 397 ဘောဂ ဆရာတော် ကဲ့သို့သော သပ္ပု ရိ သူ ပ နိဿယ စက် ကို ဆက်၍ လည် စေ သ ဖြင့် ခုံ တင် ၁၃- ပါး ကို အ လျဉ်း သင့် သလို ဆောင် တော်မူ၏ ။ အမြဲတမ်း လည်း မိမိ အ ကျင့် ကို သို ဝှက် တော် မူ သည် ။ ဓုတင် ဆောင် ကြောင်း မသိ စေ လို သ ဖြင့် ဓုတင် ကို ဖျက်၍ ပင် အလှူခံ ၏ ၊ ပြီးမှ ပြန်၍ ဆောက်တည် သည် ။ တ ပ ည့် တိုင်း နေ့ အချိန်တွင် ပင် မသိ ကြ ရွာ ။ နီး ညသန်းခေါင် ကျောင်း၌ အ ထင် ကျော်လျှင် ခံ နေသော်လည်း တိတ်တဆိတ် တော ရ ကျောင်းမှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ထွက် ဖြစ်ကြောင်း သွား၍ သုသာန် ၊ သို့မဟုတ် တော ရ မြောက် အောင် ဝေးကွာ သော တစ်နေရာ ရာ၌ အရုဏ်တက် ပြီးမှ သာ ပြန် ကြွ လာ ၏ ။ ဧ ကာ သ နိက် ဓုတင် ( တစ်နေရာတည်း တစ်ထပ်တည်း ဘုဉ်း ပေးခြင်း ) ၊ ပတ္တ ပိုဏ် ဓုတင် ( ဘတ် လ ပိုင် - ချို ချဉ် ငန် စပ် ရော မွှေ ၍ ဘုဉ်း ပေးခြင်း ) များကို ဆောက်တည် သော ဆွမ်း အခါ ကွမ်း “ ဆရာတော် ၊ သဒ္ဓါ ကောင်း ဘုဉ်း သူ ပေးတာ များလည်း ကြည်ညိုစရာ မ နည်း ခဲ့ ချေ ကြီး ။ နိ ” သဇ် ဟု ဓုတင် ယူဆကာ အ ရ ဆရာတော် ဓုတင် ပျက် ကြောင်း အိပ်စက် သည် ကို အတွင်း နေ တ ပ ည့် ကြီးများ ပင် မမြင် စ ဖူး ။ မသိ နိုင်အောင် လျှို့ဝှက် တော် မူ သည် ။ ခေါင်း ပါး ၊ ရိုးသားခြင်း နှင့် ထူးခြားချက်များ ဝိသုဒ္ဓိမဂ် ကျမ်း ကြီး သာ မြန်မာပြည်က ပေါ်ထွက် ခဲ့ လျှင် ဤသို့သော ပုဂ္ဂိုလ် ထူး ကြီးများ အကြောင်းကို ဝိသုဒ္ဓိမဂ် ၌ ' နေရာ မ ပေး၍ မ ရ ချေ ။ ဆရာတော်သည် အလှူအတန်း အ ဖူး အ မြော် လာ သူ မည် သည့် ဒကာ ဒကာမ မ ဆို ဣ ရိ ယာ ပုတ် ပြောင်းလဲခြင်း မရှိ ၊ အမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိ ဖူး တွေ့ ရသည် ။ သီး သန့် နေရာ သီး ကန်တော့ သန့် ဧ ည့် ရသည် ခံ ဟောပြော ။ ရှင် မဟာ ခြင်း ကဿပ မရှိ ၊ တံ သည် မြက် လှည်း ဒကာ ချိန် ဒကာမ လာ လျှင် တွေ့တိုင်း တံ မြက် လှည်း အသစ် ရာ သို့ ( တ သွား၍ စိမ်း ) ဖြစ်နေ သကဲ့သို့ ကျောင်းဒကာ လှေ သင်း မင်း ကို ပင် လျှင် ဖော် ရွေ လိုက်လျော ခြင်း မရှိ ။ တ စိမ်း တ ရံ ဆံ ကဲ့သို့ ဆက်ဆံ ၏ ။ မင်း ကျောင်းတိုက် ကြီး အတွင်း မည် သည့် ကျောင်း နေရာ၌ မျှ အတည်တကျ မ နေ ၊ ရံ ခါ မီး တင်း ကုပ် ၌ ပင် နှစ်ရက် သုံးရက် နေ တော်မူ၏ ။ လာဘ်လာဘ နှင့် စပ် ၍လည်း အံ့ဖွယ် ရှိစွာ ၊ အလှူအတန်း ကြွ ရာ ပစ္စည်း သယ် ရန် တ ပ ည့် မ ပါ ။ ကျောင်းသို့ လာ လှူ ၊ လိုက် လှူ သမျှ ကိုလည်း အလှူခံ ပြီးလျှင် သည် အတိုင်း သာ ထား တော်မူ၏ ၊ မည် သူ့ ကို မျှ သိမ်းဆည်း မ ခိုင်း ။ လိုသော ကို ရင် ဦး ပဉ္စင်း များ လို ရာ ကောက်ယူ သုံးစွဲ ကြသည် ။ “ ပိုင်းခြား သတ်မှတ်ပြီး လှူ တဲ့ ဒါန ထက် မ ရည်မှန်း မ ပိုင်းခြား ဘဲ စွ န့် ကြဲ တဲ့ ပ ရိစ္စာ ဂ အလှူ က ပိုပြီး မြတ် သ ကွ ယ့် ” ဟုလည်း မိန့် တော် မူ လေ့ ရှိ၏ ။ , ဆရာတော် မှာ ကား အမြဲတမ်း သင်္ကန်း သုံး ထည် သာ ( တိ စီ ဝ ရိက် ဓုတင် ) ဆောင် တော်မူ၏ ၊ မျက်နှာ သုတ်ပဝါ မျှ ပင် မ ထား ချေ ။ တစ် ဆောင် တစ် ယောင် နေရာ ထိုင် ခင်း ဟူ၍ . သီးခြား မရှိ ၊ အိပ်ရာ မရှိ ။ ကျန်းမာရေး နှင့် စပ် ၍ မည် သည့် ဆေးဝါး မျှ သိမ်းဆည်း သို မှီး ထားခြင်း မရှိ ။ ရံ ခါ နဝမ အကြိမ် - ## PAGE 398 မ ကို ကျန်းမာ ပါ မေး ၍ သည် ရောဂါအတွက် ကို ပင် အသိ မ မည်မျှပင် ပေး ။ တ ပ အကျိုးပြုသော ည့်များ သိ၍ ဆေးဝါး ဆေး ဖြစ်စေ ကပ် သောအခါ ကာ မူ မ ဆေး အပ်သော အ မယ် အ မယ် များ ပါ ပါဝင်သော လျှင် မြစ် ဆေး ပယ် ကို တော်မူ၏ ဆက်ကပ် ။ တစ်ခါက ရာ မ အပ် သမား ၍ မှီ ဝဲ တော်ကြီး တော် မ ဆရာ မူ ။ သီလ သဲ က ကို တိရစ္ဆာန် ထို မျှ အ သည်းခြေ လေး မူ သည် များ ။ လောက၌ ဆင်တူယိုးမှား ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ရှိ တတ် ကြ ရာ သီလ စ သော မှတ်ကျောက် ဖြင့် ခွဲခြား ကြည်ညို ကြ ရသည် ( သတ္တ ဇ ဋိ လ သုတ် ) ။ ဟန်ဆောင် မှု မှန်သမျှ ရေရှည် မ ခံ တတ် ချေ ၊ ထို့ကြောင့် တန်ခိုး အမျိုးမျိုး ပြ နိုင်သော အချို့ သင်္ကန်း ဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ သည် ဝိနည်း ရဟန်း မဟုတ် ကြ ။ သူတို့ကို သုတ္တန် ရဟန်း ဟု ခေါ် ကြသည် ။ တစ်စုံတစ်ခု သော လောကီ အကျိုး အတွက် အား ကို ရန် ဆို စေ ဦး ၊ မိမိ ရှေး ကံ နှင့် ပစ္စုပ္ပန် လုပ်ရပ် မပါဘဲ အ ဘယ် မည်သော တန်ခိုး ရှင် မှ မ စ , နိုင် ကြသည် မဟုတ်ချေ ။ သူယုတ်မာတို့သည် ရွှေ အတု ကဲ့သို့ သူတော်ကောင်း များ အသွင်အပြင် အ ခြံ အ ရံ ဖြင့် ဖုံးကွယ် လျက် လောက၌ လှ ည့် လည်နေကြ ကုန် ၏ ။ ( သ ဂါထာ ဝဂ် ၊ သတ္တ ဇ ဋိ လ သုတ် ။ ) ကိုယ့် မ သာ ကိုယ် ချ ၊ သူများ မ သာ ထမ်း ပို့ ဆရာတော်သည် အ ချင်း ခပ် သိမ်း ကြည် သာ ရွှင် ပျ သော မျက်နှာ ရှိ၏ ။ နှုတ် ချို ၏ ။ စကား ပြောလျှင် တရား နှင့် စပ် သည် ကို သာ ပြော၏ ။ ရပ် စကား ၊ ရွာ စကား ၊ မင်း စိုး ရာဇာ ပြည် ရွာ အရေးအခင်း အ ဖျင်း စကား ( တိရစ္ဆာန် စကား ) မျိုး ကို မည် သည့် အခါ မျှ မ ပြော ။ မိမိ အတွက် တစ်ပါး သူ တို့၌ တာဝန် တက်မည် ကိုလည်း စိုး တော်မူ၏ ။ တ ရံ ရော ကာလ ဆရာတော်သည် ဝမ်း အလွန် သက် လျော သော ရောဂါ ကပ် ရောက် ရာ သေ လု နီးပါး ရှိလာ သောအခါ တရွေ့ရွေ့ မည် ကြွ သည့် သွား တ တော်မူ၏ ပ ည့် တစ် ။ ဦး နံနက် ကို မျှ အသိမပေးဘဲ နေ မြင့် သည့် ည တိုင်အောင် သန်းခေါင်ကျော် ဆရာတော် တွင် သုသာန် ကြွ မ လာ သို့ မှ အပူတပြင်း ရှာဖွေ ကြ ရာ ဝတ် ချက် ရွာ သုသာန် မြေပုံ တစ်ခုကို ခေါင်း စိုက် ၍ ခွေ လျောင်း နွမ်း ရိ နေသည်ကို တွေ့ ကြ ရသည် ။ အကျိုးအကြောင်း ကို လျှောက် ကြ သောအခါ - “ အင်း - ငါ့ တ ပ ည့်များ ငါ့အတွက် လူနာ ပြုစု ရ ၊ သေ လျှင် သုသာန် ပို့ ရ ၊ ဒုက္ခ အ ပို တွေ ဖြစ်ကြ ရမှာ စိုး သ ကွ ယ့် ” ဟု မိန့် တော် မူ သည် ။ ဂိ လာ န ဝတ် ကို ပြု ရာ ၌လည်း ဆရာတော်သည် ဘုရား ရှ င့် သား ကြီး ပီ သ ပါ ပေသည် ။ တစ်ခါက ဆရာတော်ကိုယ်တိုင် ဦး တိ လောက သူ ခေါ်သော နာ ပြုလုပ် ဟ တော်မူ၏ ပ ည့် စာသင်သား ။ ကျင် ကြီး တစ်ပါး ကျင် ငယ် ကာလ အညစ်အကြေး ဝမ်း ရောဂါ များကို ဖြစ်ရာ သုတ်သင် သန်းခေါင် ချိန် လျော် ပျံလွန် ဖွပ် ပေးသည် သွား ရာ သံဃာများ ။ ဆေး ဆရာ တာဝန် ဦး လူကလေး မ တက် စေရန် အား ကိုယ်တော်တိုင် ခေါ် ၍ ကုသ စေ အလောင်းကို ရာ မ ရ ။ ည ထမ်း ၍ ဦး လူကလေး အား တွဲ လျား ကျသော ခြေထောက်များ ကို နောက် က မ , ကိုင် စေ လျက် ညတွင်းချင်း သုသာန် သို့ ပို့ တော် မူ သည် ။ ၁၂၅၉- ခုနှစ်က ဦး ဒီ ပ ခေါ် တ ပ ည့် တစ်ပါး ဝမ်း နဝမ အကြိမ် ## PAGE 399 ရောဂါ ဖြစ်ရာ ကိုယ်တိုင် သူ နာ ပြု၍ ပျံလွန် လျှင် ညတွင်းချင်း တစ်ပါးတည်း အလောင်းကို ထမ်း ၍ သင်္ဂြိုဟ် တော်မူ၏ ။ ဗြဟ္မ ဝိဟာရ ဗြဟ္မ ဝိဟာရ ဘာဝနာ လေးပါး ထုံ ပုံ မှာလည်း တွင် ဥပေက္ခာ မယုံ လောက်အောင် သည် အ မြင့် ရှိ မြတ် ပေ ၏ ။ ဆုံး မည် ဖြစ်ရာ သည့် ထို သတ္တဝါ ဥပေက္ခာ ၊ မည် သည့် သင်္ခါ ရ ( အရာဝတ္ထု အဖြစ်အပျက် ) အပေါ်တွင် မှ လျှာ မပြု ။ ချစ်ခြင်း မုန်းခြင်း ကို လွန် တော်မူ၏ ။ အဆိုး ကို ခံ နိုင်သော်လည်း အ ကောင်း ကို ရှောင် နိုင် ခဲ စွာ့ ။ ရဟန်း သာ မ ဏေ များ ဆရာတော် ကျောင်း၌ နေ ခွင့် တောင်း လာ လျှင် “ အေး - ကံ ပစ်ချ လို ရောက်လာ ၊ သင့် တော် တဲ့ နေရာယူ ပြီး ချမ်းသာစွာ နေ လေ ” ဟု သာ မိန့် တော်မူ၏ ။ ကျောင်း မှ ပြောင်းရွှေ့ ထွက်ခွာ လို ၍ လျှောက် လာ လျှင်လည်း “ အေး - ကောင်းပြီ ၊ ကံစီမံရာ သွား ပေ ဦး တော့ ” ဟု သာ နှုတ်ဆက် တော် မူ လေ့ ရှိသည် ။ ကျောင်းသား သာ မ ဏေ များ ဆူညံ စွာ ဆော့ ကစား နေသော်လည်း ဆရာတော်သည် စာ ကြည့် မပျက် ။ စာ ကြည့် ခိုက် ဖြစ်လျှင် လည်း ပကတိ အ နေ မ ပြောင်း ။ အနီးအနားတွင် ခိုက်ရန် ဖြစ်ပွား၍ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေ စေ ကာ မူ မည်သို့မျှ မ ပြော ။ ထ သွား လို လျှင် သာ ထို နေရာမှ ထ သွား တတ် ၏ ။ ခိုက်ရန် ဖြစ်ပွား၍ သူ လွန် ကိုယ် လွန် ငြင်း ခုံ လျှောက်ထား ကြ လျှင်လည်း “ အင်း - ချမ်းသာအောင် နေကြ " ဟု သာ မိန့် တော် မူ သည် ။ ကျောင်းဒကာ လှေ သင်း အတွင်းဝန် မင်း က - “ ဆရာတော်ဘုရား ၊ တ ပ ည့် များကို ယခု လောက် အ လို မ လိုက်ပါ နဲ့ ၊ လျစ်လျူ မ ရှု သင့် ပါ ။ ဆုံး မ သင့် သည့် အခါ ဆုံး မ သင့် ပါသည် ” ဟု မ အော င့် နိုင် လွန်း ၍ လျှောက်ထား လာ သောအခါ ဆရာတော် က - “ သူတို့ ကံ စီမံ သည့် အတိုင်း ခိုက်ရန် ဖြစ်ကြ တာ ၊ သူတို့ ကံ က သူတို့ကို ဆုံး မ လိမ့် မယ် ။ ကိုယ့် ကို ကိုယ်တောင် ဆုံး မ လို ့ မ ရ ၊ ကောင်းမှု မကောင်းမှု ကံ က ဆုံး မ တဲ့ အတိုင်း သာ ခံ နေ ရတယ် ဆရာတော်သည် ” ဟု မိန့် တော် မူ လိုက် သို့ စင် ၏ ။ လျစ်လျူရှုခြင်း ၊ သည်းခံခြင်း များသည် ကို အားလုံး ပင် သိ ရှိနေ ကြ သည့် အတိုင်း သာ မ ဏေ ငယ်များ သည် ရံ ခါ နင်း နှိပ် ဝတ် ဖြ ည့် ကြ ရသော အခါ ဆရာတော်၏ ခြေသလုံး မွေး များကို တစ်ပင်ပြီးတစ်ပင် နုတ် ၍ သူငယ် ဘာဝ ရယ် မြူး က လူ ပြုမူ ကြ၏ ။ ဆရာတော် ကား မည်သို့မျှ မလှုပ် ချေ ။ ထိုသို့ ပြုလုပ် ဖူး သော ဝတ် ချက် ရွာ သား မောင် ဥ ဆိုသူသည် ဆရာတော် ပျံလွန်တော်မူ သော အခါ ကျေးဇူး ဂုဏ် ကို ပြောဆို ကြ ရင်း ထို အလောင်းတော် အကြောင်းကို ၌ ပြောပြ ဓာတ် ၍ မီး ပူဇော်၍ တတ် သိ ကန်တော့ နားလည် ဝန်ချ သူများ ဖူး လေသည် က သတိပေး ။ ဆုံး မ ကြ သ ဖြင့် သက်ရှိ သတ္တဝါ တို့ အပေါ်၌ ထို မျှ ဥပေက္ခာ ပါရမီ ဖြ ည့် တော် မူ နိုင်သေး လျှင် ကျောင်း ၊ သင်္ကန်း စ သော သက်မဲ့ လာဘ်လာဘ တို့ အပေါ်၌ ဆရာတော် မ ငြိ မ တွယ် လေသည် မှာ အံ့ဖွယ် ရာ မရှိတော့ ချေ ။ ရေ ၌ ပိုက် ကြိုး တန်း လျှင် မ ငြိ ၊ နဝမ အကြိမ်