## PAGE 436 စာ ကို ဆက်၍ ရွတ် အံ ပြန်သည် ။ လ သာ သော ည များတွင် ရှင် ငယ် ရဟန်း ငယ်များ စာ အံ ကြ သစ်ပင် သည်မှာ ကြည်နူးစရာ ကောင်း လှ ၏ ။ သန်းခေါင်ကျော် မှ စာ အံ သံ များ တိုး သွားတော့ သည် ။ အောက် ကွပ် ပျစ် ၌ ထိုင် သူ ထိုင် ၍ လမ်းလျှောက် သူ လျှောက် နေ ကြ၏ ။ ပရိယတ္တိ ကျေးဇူးရှင် ကလေးများ ပါ ပေ ။ ပေါ်သို့ တက် ဆ ယ့် ပြီးနောက် တစ်နာရီ ပုဏ္ဏား ကျော်လျှင် မီး အိမ်ကလေး ဦး မေဓာဝီ ကို သည် ထွန်း စာ ညှိ လိုက်သည် ပြန် မှု တစ်ခန်းရပ် ။ ဆရာတော် ၍ ကျောင်း ပြောကြား ကလေး သမျှ ခက် ရာ ခက်ဆစ် စာ အဓိပ္ပာယ် များကို ပြန်လည် စဉ်း စား ကာ ဗလာစာအုပ် များ၌ မလွတ်တမ်း တေး မှတ် အ ချော တင် ထားသည် ။ ပြီးလျှင် စုပေါင်း၍ ဘုရား ဝတ် တက် ခဲ့ပြီး စေ ကာ မူ ခေတ္တ မျှ ဘုရား ကန်တော့ ၍ မေတ္တာဘာဝနာ ပွား များ၏ ။ ပြီးမှ နေ့စဉ် ရှု ပွား နေ ကျ ( ကေ သာ - လော မာ စ သော ) ကောဋ္ဌာ သ ကမ္မဋ္ဌာန်း ရှု ပွား သည် ၊ ပြီးလျှင် တစ် နာရီခန် ့ သာ အိပ် ၏ ။ အလွန်ဆုံး နှစ်နာရီ ထက် ပို၍ အိပ် သည် မရှိ ။ နံနက် သုံး နာရီ မ ထိုး မီ ပင် အိပ်ရာမှ ထ ၏ ။ ဆရာတော်ကြီး မျက်နှာသစ် ရန် မျက်နှာ သုတ် ပ ဆရာတော်ကြီး ဝါ ကို ပခုံး ပေါ် ကျောင်း တင် လျက် လှေကား ရေ ချို ရင်း င့် အ ၌ ဖုံး တံခါး ပေါ်၌ မ ဖွ ဒန် င့် မ ပူ ချင်း နှင့် စောင့် ဆား ပန်းကန် ဆိုင်း နေ၏ တင်၍ ။ မေတ္တာ ယူဆောင် ကမ္မဋ္ဌာန်း ကာ ကို မျက်နှာသစ် နှလုံးသွင်း တော် ရင်း ရေ ငံ့ ဆပ်ကပ် လင့် နေရာ ရသည် သုံး ၊ နာရီထိုး မ ပြီး မ ချင်း လျှင် အနီး ဆရာတော်ကြီး အ ပါး ၌ ရိုသေစွာ က တံခါး စောင့် ဖွ လ င့် ပေး၍ င့်၍ နေရာ တ ကျ သိမ်းဆည်း ကာ ဦး ချပြီး မိမိ ကျောင်း ကလေး သို့ ့ ပြန် ခဲ့ ၏ ။ ပြန် ကြည့် ကျောင်း ၍ ကျန်နေသေး ကလေး သို့ လျှင် ပြန်ရောက် စဉ်း စား၍ လျှင် ဖြ ည ည့် စွက် ဦး က ရေးမှတ် စာ အဓိပ္ပာယ် ပြန်သည် ။ မှတ်သား ပြီးလျှင် ချက်များကို ကောဋ္ဌာ သ ကမ္မဋ္ဌာန်း ကို နှလုံးသွင်း ခြင်း ဖြင့် မိုး လင်း စေသည် ။ ဤကား စာသင်သား ငယ် ဦး မေဓာဝီ ၏ နေ့စဉ် လုပ် ရိုး လုပ် စဉ် များ ဖြစ်၏ ။ " “ ကျင့် ဝတ် မ ဖြ ည့် သီလ မ ပြည့် ၊ သီလ မ ပြည့် သမာဓိ မ တည် ။ သမာဓိ မ တည် ပညာ မ ရ ၊ ပညာ မ ရ နိဗ္ဗာန် မရောက် ” ဟူ သကဲ့သို့ ဦး မေဓာဝီ ၏ စာသင်သား ဘဝ သည် စာသင် ပရိယတ် ကာ ၏ မတ္တ မ မဟုတ်ချေ ခိုင်မာ ပုံ ကို ။ ဘယ်အရာ သာဓက မျှ ပေး လို သကဲ့သို့ နေသည် ဟူ၍ ရှိ၏ မရှိ ။ ။ ပဋိ ပဋိ ပတ် ပတ် အ အ ထိန်း ဖုံး မပါသော မပါသော ပရိယတ် ရေ အိုး သည် ပိုး ၊ အမှိုက် ကျ လွယ် သည် ။ မိဘ - သားမယား လူ တို့အတွက် တို အိမ်ရှေ့ ့ အတွက် တံ မြက် စီးပွားရှာ လှည်း ရခြင်း ခြင်း ၊ ၊ လမ်း ယုတ် သွားရင်း စွာ့ အ ဆူး ဆုံး ခက် ကလေး ဖယ်ရှား ငို ၍ သွားခြင်း ချော့ ရ ၊ ထိန်း ရခြင်း အထိ ‘ သီလ ( ဝါ ) စရဏ ကုသိုလ်တွေ ပါလား ' ဟု သဘောပေါက် ရန် လို ပေ သည် ။ မ လွှဲ မ ရှောင် သာ၍ လုပ် ရသော အလုပ် ပင် ဖြစ်စေ ကာ မူ အသိဉာဏ် ပါ လျှင် တန်ဖိုး ကြီး သိ လျှင် မြတ် ချမ်းသာ သွားတော့ မ သည် ဆုံး ။ ။ အသိဉာဏ် အသိ မှန် သည် အရေးကြီး စွာ ။ မ သိ၍ ဆင်းရဲ ကြ ရ၏ ။ နေ့ခင်း နေ့လယ် တွင် ဦး မေဓာဝီ အတွက် နေ့ စာ ဝါ များ က တစ်ပတ် ကျော့ ၍ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 437 လာ တော့သည် ။ ကြာ လာ သောအခါ စာ ၏ ဒဏ် ကြောင့် ပါ ဒ ရက် ကိုင် ကာ ဒူး ခေါင်း အထိ အေးစက် လာ ၏ ။ သွေး လေ မ လျှောက် ၍ သွား ရ လာ ရ သည်မှာ ဘောက် ဆတ် ဆက် ငတ် တတ် တတ် ဖြစ်လာသည် ။ ထိုအခါ ရေ နံ ချေး ကို မီး ကင် နေ လှန်း ၍ ဒူး ခေါင်း အထိ သုတ် လိမ်း ပြီးလျှင် ကျောင်း ကလေး အနောက်ဘက် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွ င့်၍ ခြေထောက်ကို နေ လှန်း ရ၏ ။ ရံ ခါ မိမိ ဇာတိ ရွာသို့ ပင် ပြန်၍ ဆေးဝါးကုသ ခံရသည် ။ မ လှမ်း နိုင်သော ခြေထောက်များ က တော ထွက်ရန် သတိပေး နေ ကြ၏ ။ စာ အံ စာ ရွတ် ဆရာ့ ဝတ် ကျောင်း ဝတ် များကို နေ ့ စဉ် လုပ် မြဲ တိုင်း လုပ်ဆောင် ခဲ့ သည်မှာ ၁၅- နှစ်လုံးလုံး ဖြစ်၏ ။ ဝါ တော်လည်း ၂၀- ရှိ လေပြီ ။ ဝါတော် ၂၀- ကျော် သော်လည်း မျက်နှာသစ် တော် ရေ ကပ် ခြင်း စ သော ဆရာ့ ဝတ် များကို ကား လုပ် မြဲ လုပ် တော်မူ၏ ။ ပရိယတ် ပဋိ ပတ် ပြည့် စုံ ၍ လုံ့လ ဝီရိယ ကြီးမား သ ဖြင့် ဆရာသမား အားကိုး ခြင်း ခံရသူ ပီပီ မဟာ ထေရ် ( ဝါ -၂ ဝ ) ဖြစ်သော အချိန်မှ စ၍ မိုး နံ ကုန်း ကျောင်းတိုက် ကြီး အုပ်ချုပ်ရေး အရပ်ရပ်ကို ထိုအခါ လွှဲ အပ် နေ့စဉ် ခြင်း ဝတ္တရားများ ခံရ ပြန် လေသည် ပို၍ ပင် ။ များပြားလာ ၏ ။ စာ ချ ခြင်း ၊ တရားဟော ခြင်း , အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ အ မေး ပုစ္ဆာ ပြဿနာ ရပ် များကို ဖြေ ကြား ရခြင်း စ သည် ။ ကျောင်း သံဃာ ၊ ရပ်ရွာ ဒကာ ဒကာမ များ၏ တာဝန် မျှ မ က မိုး နံ ကုန်း တစ် ဂိုဏ်း လုံး ၏ သာသနာပြု တာဝန် တို့သည် ကြီး လေး စွာ ဖိ လာ ကုန် ၏ ။ ပဓာန အလုပ် နှင့် အ ပဓာန အလုပ် ဦး မေဓာဝီ သည် သာသနာရေး အလုပ်များ ဆောင်ရွက်နေ ရသည် ကို ပင်ပန်း သည် ဟူ၍ မ ထင် ချေ ။ သို့ရာတွင် ဘဝတစ်သက်တာ ၌ အရေးအကြီးဆုံး သော ပဓာန အလုပ် ( ကမ္မဋ္ဌာန်း အလုပ် ) ကြီး အတွက် အနုတ် လက္ခဏာ ပြ နေသည်ကို တွေ့ ရ သောအခါ ခေါင်း န ပမ်း ကြီး ၍ လာ ၏ ။ အ သက်တော် လည်း မွန်း ယိမ်း နေပြီ ဖြစ်၍ ရိုးရာ သာသနာရေး အလုပ်များကို စဉ်း စား မိ တိုင်း ကြက် သီး ထ နေ မိ ရှာ ၏ ။ နေ ့ ရှိသမျှ တော ထွက်ရန် အကြံ ကြီးသည် ပျောက်ကွယ် ၍ မ သွား သည့် အပြင် ပို၍ ပင် ကြီးထွားလာ လေတော့ ၏ ။ “ ဦး မေဓာဝီ ၊ ပရိယတ္တိ ကို လဲ တတ်အောင် သင် ၊ ကိုယ် တတ် ပြီးတော့ တစ်ဆင့် ပို့ ချပြီး ပရိယတ္တိ ကို လဲ ဆောင် ရမှာပဲ ။ ဒါပေမယ့် တစ်သက်လုံး ပရိယတ္တိ နှင့် ချည်း အရိုး ထုပ် သွား ရ မှာ ကတော့ နဲ နဲ မှ မ တော် ဘူး ။ အ ပန်း တ ကြီး နှင့် တောင်ယာ တွေ ခုတ် ထွင် ၊ နေ ပူ မိုး ရွာ မ ရှောင် ထွန် ယက် စိုက်ပျိုး ၊ သီးနှံ တွေ ရိတ် သိမ်း ၊ ကျီ ကြ ထဲ သွင်းပြီး ခါမှ ကိုယ့် လုပ် စာ ကိုယ် မစားရ ဘဲ သေ သွားရတဲ့ တောင်သူ ကြီး လို ဖြစ်နေမယ် ဗျ ။ ဦး မေဓာဝီ စာတွေလဲ တတ် ပါရမီ လဲ ရှိ ၊ သိ လဲ သိ ၊ လုပ် လဲ လုပ်နေ သား ပဲ လေ ” ဟု တစ်ခါက လင့် စင် ကုန်း ဆရာတော်ကြီး အ မိန့် ရှိ ဖူး သော စကားကို ကြား ယောင် နေ မိ ၏ ။ သို့ နှင့် မိုး နံ ကုန်း ဆရာတော်ကြီး အား တော ထွက် ခွင့် ပြုရန် အ ရဲ စွ န့်၍ လျှောက်ထား သည် ။ သို့သော် , ခွင့် ပြုချက် မ ရ ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 438 “ ဦး မေဓာဝီ တော ထွက်ဖို့ ဆိုရင် တ ပ ည့် တော် ဘက်က အချိန်မရွေး ဘဲ ။ ကိုယ်တော် သန်းခေါင် လာ ၊ သန်းခေါင် ထ လိုက်မယ် ” ဟု ပြောဆို က တိ ရှိ ဖူး သော လင့် စင် ကုန်း ဆရာတော်၏ တိုက်တွန်း ခွင့် ပြု လိုက် စကား သ ဖြင့် သပိတ် ကြောင့် မိုး ကို နံ လွယ် ကုန်း ဆရာတော်ကြီး ကာ လင့် စင် ကုန်း အား အကြိမ်ကြိမ် ရွာ ( ပျော်ဘွယ် လျှောက်ထား မြို့ မြောက်ဘက် ရာ ကျေနပ်စွာ ရှမ်း ရွာ ဘူတာ အရှေ့ ) ဘက်သို့ ထွက်ခွာ လာခဲ့သည် ။ လင့် စင် ကုန်း ဆရာတော် သည်လည်း အမြဲတမ်း သံ ယော ဇဉ် ပါး နိုင် သမျှ ပါး အောင် ဖြတ်တောက် ကာ ပဓာန အလုပ် ကြီးကို လုပ်နေ သူ ပီပီ ဦး မေဓာဝီ ကို မြင် သည် နှင့် ဝမ်းသာအားရ ခရီး ဦး ကြိုဆို ၏ ။ လင့် စင် ကုန်း ဆရာတော် လည်း ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ် ကာ သုမေဓာ သူဌေး ဘဏ္ဍာတိုက် ဖွ င့် ကာ အလှူပေး သကဲ့သို့ မိမိ ပုဂ္ဂလိကပိုင် ရှိ ပစ္စည်း အားလုံး လှည်း အ စီး သုံး ဆယ်ကျော် တိုက် ခန့် ကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထမ်း သယ် ၍ ကျောင်း ရှေ့ တ လင်း ပြင် ၌ အ ဆင် သင့် ပုံ ချထား လိုက်သည် ။ မိမိ မှာ မူ သပိတ် တစ်လုံး နှင့် သင်္ကန်း သုံး ထည် မျှသာ ယူဆောင် ၍ - " “ ကဲ - ဦး မေဓာဝီ ရေ ၊ ဒီ ပစ္စည်းတွေ လဲ အလိုရှိ သူ ယူ ကြ ပ စေ ၊ တ ပ ည့် တော် လဲ “ ဇိ တံ မေ ' ဖြစ်ပြီ ။ အရှင်ဘုရား လို ကလျာ ဏ မိတ္တ ( မိတ်ဆွေ ကောင်းကြီး ) ရ လို့ မှ နိက္ခ မ ပါရမီ ကြီး မ ဖြ ည့် ဆည်း နိုင်ရင် နေရာ မ ကျ ဘူး ။ ကဲ - သွားကြစို့ ” ဟု ဆို ကာ နှစ်ပါး အတူ သပိတ် ကိုယ်စီ လွယ် ၍ ရှမ်း စု ရွာ အနောက်ဘက် ရှိ “ မင်း လို တောင် ” သို့ ထွက်ခွာ ခဲ့ ကြ၏ ။ ရပ်ရွာ မည် သည့် ဒကာ ဒကာမ ကို မျှ အသိ မ ပေးခဲ့ တော့ ချေ ။ “ ထီး က လဲ လို သည် ၊ မင်း က လဲ လို သည် ၊ ထီး လို မင်း လို " ဆို သကဲ့သို့ နှစ်ပါး အတု ထွက်ခဲ့ ရာ သင့် တော် ရာ သစ်ပင် ရင်း ၌ ရှင်းလင်း နေရာ ယူ၍ ကြည်ဖြူ အေးချမ်းစွာ တရား ကိုယ်စီ နှင့် သီတင်းသုံး တော် မူ ကြ ကုန် ၏ ။ မင်း လို တောင် ထက် မှ ဗိ သုဒ္ဓိ မဂ် သံ မည်သို့ပင် စွ န့် လွတ် နိုင်သည် ၊ ဆင်းရဲချမ်းသာ ခံနိုင်ရည် ရှိသည် ၊ တရား အလုပ် ၌ စိတ် ကို ဒုန်း ဒုန်း ချ၍ ဝီရိယ ရှိသည် ၊ စဉ်း စား ဝေဖန် အသိဉာဏ် ရှိသည် ´ ဆို စေ ၊ အ မွှေ ဓာတ် တို့၏ သဘော သည် သိနိုင် ခက် လှ ၏ ။ အကျိုးဆောင် သော မိတ်ဆွေ သဖွယ် ဝင်လာ တတ် ၏ ။ အ နှော င့် အယှက် သည် အဝေးမှ လာ လျှင် မြင် လွယ် ရှောင် လွယ် ၏ ။ အနီးမှ လာ လျှင် မြင် ဒက် ရှောင် ခက် ၏ ။ မိမိ သန္တာန် ထဲက ပင် ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့သော် ပို၍ အမြင် ခက် ၊ အ ရှောင် ခက် တတ်သည် ။ ယင်းတို့ ကို “ နီဝရဏ ” ဟူ၍လည်းကောင်း ၊ “ ဥ ပက္ကိ လေ သ ” ဟူ၍လည်းကောင်း ၊ “ မာရ် ၁ ဝ တပ် ” ဟူ၍လည်းကောင်း ၊ ‘ စော တော ခိ လ ၊ စေ တော ဝိ နိ ဗန္ဓ ” ဟူ၍ လည်းကောင်း ၊ “ ဗြဟ္မ စာ ရူ ပဒ္ဒ ဝ ” ( စ သည် ) ဟူ၍လည်းကောင်း အမည် အမျိုးမျိုး ဖြင့် ဟောကြား ပြောဆို ကြ ရ၏ ။ နဝမ အကြိမ်