## PAGE 439 စေတသိက် အ ချုပ်ဆို ၁၄- ရ လုံး တို့ သော် မသိ မျက်နှာဖုံး မှု နှင့် လိုချင် အမျိုးမျိုး မှု ( အဝိဇ္ဇာ တပ် ကာ , တဏှာ သတ္တဝါ ) ဦး တို့အား ဆောင်သော လှ ည့် စား အကုသိုလ် နှိပ်စက် နေခြင်း ပင် တည်း ။ ထို သဘောကို မ ဆင်ခြင် မိ ပါ က “ မောင် ဖြူ သည် ငါ့ အလုပ်ကို နှော င့် ယှက် ၏ ” ဟု ပုံသဏ္ဌာန် ပညတ် တင် မှား ကာ ထို ၁၄- လုံး သည် မျက်နှာဖုံး တစ်မျိုး စွပ် ၍ ဝင်လာ တတ် ပြန်သည် ။ ထို အချက်များ က ဘာ ကို ဆိုလို သနည်း ။ လင့် စင် ကုန်း ဆရာတော်ကြီး နှင့် ဆရာတော် ကလေး ဦး မေဓာဝီ တို့သည် အခက်အခဲ အမျိုးမျိုး ကို ကျော်လွှား ကာ မင်း လို တောင် သို့ စွန် ့ စွန် ့ စား စား ကြီး ထွက်လာ ခဲ့ ကြ ရ၏ ။ သို့ရာတွင် လင့် စင် ကုန်း ဆရာတော်၏ ရင်းနှီးသော ဒကာ အချို့က ဘုန်းကြီး ပျောက် ရှာ ရင်း မတတ် သာ သည့် အ ဆုံး ပါရမီ ကူညီ သော အား ဖြင့် ကျောင်းများကို ဆောက် လှူ ကြသည် မှ အ စ ဝတ် လူ ဝင် ငယ် လူ ထွက် ပြု ပါရစေ များ ၊ နည်း လာခဲ့သည် ခံပြီး တရား ။ ဦး မေဓာဝီ ကျင့် ပါရစေ မှာ စိတ်ပျက် ” စ သော စ ( ပြု မ နှင် လာ ရက် ၏ ။ သည့် နောက် ) အ ပြော “ ဝတ် များ ကြီး ဖြင့် ရဟန်းတော်များ တစ်စတစ်စ အားကိုး တ ကြီး ရောက်လာကြ ရာ သံဃာ ၂၅- ပါး ပင် ရှိလာ လေတော့ ၏ ။ ရက်ကြာ လာ သောအခါ အချို့ ရဟန်းတော်များ က “ .. ဝိသုဒ္ဓိမဂ် စာ တစ် ဝါ တော့ ချီးမြှ င့် ပါ ဘုရား ” ဟု ဦး မေဓာဝီ အား ဝိုင်း ၍ တောင်းပန် ကြ၏ ။ ဆရာတော်ကြီး ကလည်း ထပ် ဆင့် တိုက်တွန်း နေ ပြန်သည် ။ ဦး မေဓာဝီ မ ငြင်း သာ တော့ ချေ ။ ဤကား မည် သို ့ မျှ မ ငြင်း သာ အောင် ပိ ရိ စွာ ထိုးနှက် လာသော အ နှော င့် အယှက် ပင် တည်း ။ သို ့ နှင့် ဦး မေဓာဝီ သည် ရွာ စာသင်တိုက် ကြီးကို ပစ် ခဲ့ ရသော်လည်း တောင်ပေါ် စာသင်တိုက် ကြီး အသစ် ဖွ င့် ကာ ဝိသုဒ္ဓိမဂ် စာ သံ သည် တစ် တောင် လုံး ညံ သွားတော့ ၏ ။ ကောင်း ကား ကောင်း၏ ၊ မကောင်း ။ i သုံးကြိမ်မြောက် တော ထွက် ခြင်း ဦး မေဓာဝီ ကား မိမိ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အခိုင်အမာ ချထားပြီး ဖြစ်သူ ပီပီ ယာယီ အရှုံး ပေးလိုက် ရ စေ ကာ မူ တစ် ဝါ တ ချီ ဆိုပြီး သည် နှင့် မင်း လို တောင်မှ ဖဲ ခွာ ၍ မိုး နံ ကုန်း ကျောင်းသို့ ပင် ပြန်လာခဲ့ တော့ ၏ ။ ထို့ထက် ခက်ခဲသော စွ န့် စား ခြင်း ကြီးကို ပြုလုပ်ရန် ရည် သန် ချက် တစ်ခု ပါ ပါ လာခဲ့သည် ။ ယင်း ကား အခြား မဟုတ် ၊ အနန္တ ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သော မိုး နံ ကုန်း ဆရာတော်ကြီး ကို ပါ တော ထဲသို့ အ ပါ ပ င့် ရန် ဖြစ်၏ ။ သို့သော် လွယ်ကူ သည့် အကြံ ကား မဟုတ်ချေ ။. ကာလ အတန်ကြာ နေမြဲ နေ၍ နည်းလမ်းများကို နေ့ ရှိသမျှ စဉ်း စား နေ၏ ။ တစ်နေ့တွင် ဦး ပဉ္စင်း ငယ် မန် များသည် ကျည်း ပင် ဆရာတော်ကြီး အောက် ကွပ် ပျစ် ထံမှ ပေါ်၌ ( စူ ဠ ဝါ ထိုင် ပါဠိတော် ကာ စုပေါင်း၍ ကို ) စာ စာ တက် လှ ၍ ည့် သံ ပြန်လာ ကို ကြားလိုက် ကြ ပြီးနောက် ရ ရာ နဝမ အ ကြိး ## PAGE 440 ပို၍ ပင် အကြောင်းမှာ သံဝေဂ ဖြစ်သွားသည် နောင်တော် ။ မဟာ နာမ် သာ ကီ ဝင် မင်းသား က ညီတော် အနု ရုဒ္ဓါ အား - ဒီ အလုပ် -66 “ ။ လူမှု နောက်တစ်နှစ် ကိစ္စ တို့သည် လာ မည် လဲ ဒီ သည့် အလုပ် အခါ ၊ ထို မျှ အလုပ်များ ပြီးဆုံး သည် မ ဟူ၍ ပြီး မ ဆုံး မရှိ ။ ၊ လုပ် နောက်တစ်နှစ် တုန်း လုပ် ဆဲ နှင့် လာ ပင် လဲ မိဘ နိဿယ ဘိုးဘွား မြန်မာ တွေလဲ ကို ပါဠိ သေ တစ်ကျော့ ခဲ့ ကြ ရ လှ မြန်မာ ပြီ ” ဟု တစ်ကျော့ ရဟန်း ပြန်လှန် ပြုရန် နား ရွတ် ချ အံ ဖျောင်း နေကြ ဖျ ခြင်း သော ဖြစ်၏ အခန်း ။ သို့ နှင့် ဦး မေဓာဝီ သည် စိတ်အား တင်း ကာ ဆရာတော်အား ဝတ် ဖြ ည့် ရင်း - ရ င့် ရော် “ . လာပါပြီ ဆရာတော်ဘုရား ။ လူမှု ကိစ္စတွေ ၊ သက်တမ်း မ ဆုံး နိုင်သလို က တို ပရိသတ်ကြီး ရ သည့် အ ထဲ နဲ တစ် ့ သာသနာပြု နေ ့ ထက် ရတဲ့ တစ်နေ့ ကိစ္စတွေ အိုမင်း လဲ တစ်နေ့ လာ ဒီ စာ ၊ တစ်နေ့ လာ ဒီ ပရိသတ် မ ဆုံး နိုင်အောင် ရှိနေပါသည် ။ အ ဆုံး ရှိသော လမ်း ကို လျှောက် ရခြင်း က ပင်ပန်း ကျိုး နပ် ပါသည် ။ သည် အတိုင်း သာ သွား နေ လျှင် ရဟန်း တရား ကို အားထုတ် တစ် ဝ နိုင်ကြ ကုန် ခဲ့ရသည် တော့မည် သာ များပါသည် မဟုတ်ပါ ။ ။ ရှေးရှေးက တ ပ ည့် ပရိသတ် ဆရာသမား ဆို ရာမှာ လဲ တွေလဲ သူတို့ သည် လို တာ လို ရ နှင့် လို့ သူတို့ ကိစ္စ ပြီးတဲ့အခါ ဇရပ် မှာ တဲ တဲ့ ဧ ည့် သည် ပ မာ ဆရာ သော ဘာ သော မ ငဲ့ ညှာ ၊ လို ရာ သွား ကြမ် ဖြစ်ပါသည် ဆရာတော်ကြီး ” စ သည် ဖြင့် ကား အ မည် ရဲ စွ သို န့်၍ ့ မျှ စကား လျှောက်ထား မ ပြန် ။ ဦး လိုက် မေဓာဝီ ၏ ။ လည်း ဦး ချပြီး ပြန်လာခဲ့ ရ၏ ။ နောက်တစ်နေ့ ဦး ရေ ဝ တ စ သော ဆရာတော်ကြီး၏ လက် ရုံး တ ပ ည့် ကြီးများ နှင့် တိုင်ပင် “ ကာ ဆရာတော်ဘုရား ဆက်၍ လျှောက်ထား ၊ တော ထွက်တော်မူ ပြန် ၏ ။ ပါ လျှင် တ ပ ည့်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပြုစု လုပ် ကျွေး ရန် ဆုံးဖြတ် ချမ်းသာစွာ ထားပါသည် သီတင်းသုံး ဘုရား နိုင်ရန် ။ လယ်ဝေး လယ်ဝေး မှာ ပတ္တ ပိုဏ် တော ဆရာတော် လဲ ခေါင် ပါသည် ဦး ။ အာ စ အ ရ စ က စ အ သင့် အရာရာ စီမံ ထားပြီး ဖြစ်ပါသည် ။ မိုး နံ ကုန်း ကျောင်းတိုက် ကြီးကို လဲ ဆရာတော်ဘုရား ရှိ စဉ် က ကဲ့သို့ ဦး ရေ ဝ တ က တာဝန်ယူ၍ ပါရမီ ဖြ ည့် မည်ဟု သိရပါသည် ဘုရား ” ယင်းကဲ့သို့ သုံးရက် သုံးကြိမ် “ တိတိ ကောင်း လျှောက်ထား ပါ ပေ တယ် ။ ရာ တို့ - များ လဲ စဉ်း စား ပြီးပါပြီ ။ အ စ စ အရာရာ ဦး ပဉ္စင်း ပဲ စီမံ ပေတော့ “ ခင် ။ ဇော သွားကြစို့ ” ဟူသည် ရဲ့ ။ ဘုန်းကြီး ပျော် ရွှာ ခင် ဦး စော ဇော တ ဆီကို ကို လဲ ခေါ် ခေတ္တ ခြင်း ဝင်ကြ ဖြစ်၏ ဦး ။ စို ့ ” ( ဟု ရှေးက မိန် ့ ဘုန်းကြီး တော်မူ၏ ကို ။ “ တ ခင် ပ ကြီး ည့် ” တစ်ပါး ဟု ခေါ် ဖြစ်၏ ကြသည် ။ ထိုအခါ ။ ဦး ဇော ရွာ ကား ပျော် ကျောင်းကို ရွာ ၊ ပိတောက် စွ န့် ၍ ပျော် ကုန်း ရွာ ရွာရှိ အရှေ့ ကျောင်းကို တစ် မိုင် ခန့် လွှဲ ဝေးသော အပ် ခံရသူ နွား စား ကျက် တော ကြီး ( ယခု ညောင် လွ န့် တော ရ ) ၌ လေး တိုင် စင် ကျောင်း ကလေး ဖြင့် ခေါင်း ပါး စွာ တော ရ နေခြင်း ဖြစ်သည် ။ လယ်ဝေး တော သို့ မ ကြွ မီ ဝင်၍ တွေ့ ရန် အ မိန့် ရှိခြင်း ဆရာတော် ဖြစ်၏ ။ ကလေး ဦး မေဓာဝီ သည် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက် သွား ၏ ။ မည် သည့် ငြာ မ အကြိမ် ## PAGE 441 ဟု တ ပ သာ ည့် ဒကာ မြွက် များကို ကြား မျှ ၍ အသိမပေးဘဲ ခါတိုင်း ကြွ နောက်တစ်ရက် နေ ကျ အတိုင်း သပိတ် ဆွမ်း စား ကိုယ်စီ အပြီးတွင် လွယ် ၍ “ ကိစ္စ သား ရှိသည် ရေ နုယ် ” ပခုံး ညောင် တင် လွန် ၊ လက် ဘူတာ တွင် သို့ တောင် ( စည်ပင် ဝှေး ရွာ ကိုယ်စီ ကျောင်းဒကာ ဖြင့် ရွှေ ဒါး ဦး ဘူတာ စံ ငြိမ်း သို့ ၏ ကြွ အလှူ တော် လက်မှတ် မူ ကြ၏ ။ ဖြင့် ထို ) က ဆက်လက် မှတစ်ဆင့် ကြွ တော် မူ ကြသည် ။ ရထား မှ ဆင်း ပြီးနောက် ညောင် လွန် ဘူတာ မှ အနောက်မြောက် တစ် ပျော် မိုင် ရွာ နှင့် ၊ ထို ငါး က ဖာ မှ အရှေ့ဘက် လုံ ခန့် ဝေးသော တစ် ရသေ့ကြီး မိုင် ခန့် ဝေးသော ဦး ခန္တီ ဇာတိ ဆရာတော် ရွာ သာ ရွာ ဦး ( ဇော ယခု ၏ မရှိတော့ပြီ နွား စား ကျက် ) နှင့် တောရကျောင်း ကလေး သို့ ကြွ တော် မူ ကြ၏ ။ ၁၂၆၉- ခုနှစ် တပေါင်းလ ဖြစ်၍ ပူ ပြင်း လှသည် ။ တောရကျောင်း ကလေး သို့ ရောက်သွား ကြ သောအခါ သစ်ရွက် မိုး ၊ လေး တိုင် စင် ကျောင်း ကလေး အတွင်း၌ ဆရာတော် ဦး ဇော ကို မတွေ့ ကြ ရ ။ ကျောင်း နှင့် ဆရာတော် မ နီး မ ဝေး ချုံ အတွင်းမှ စာ အံ သံ များကြား ရ ၍ ကြည့် လိုက် ရာ ဦး ဖော ဖြစ်နေ၏ ။ ဦး ဇော ကား နှစ်ပါး ကြွ လာသည် ကို မြင်ရသည် နှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ကာ စာများကို အော် ၍ အော် ၍ ရွတ် အံ နေတော့ ၏ ။ ဆရာတော်များ ထံသို့ မူ မ လာ ချေ ။ ဥ သြ ငှက်ငယ် တို့၏ အသံ ကလည်း ဦး ဦး ဇော ဇော နှင့် လည်း အပြိုင် သုတ် သီ သီး ကျူး သုတ် ကာ ပျာ ကြည်နူးဖွယ် ထ ကာ ဝတ်ပြု ရှိ ပြီး ပေ စွာ ကျောင်းသား ။ ဦး မေဓာဝီ ငယ် က ကဲ့သို့ သွား၍ ကြောက်ရွံ့ လျှောက် စွာ မှ မရဲတရဲ ကျောင်းတွင် ထိုင် နေ၏ ။ လည်း သောက်စရာ ရေ ပင် မရှိ၍ နွားကျောင်းသား တစ်ယောက် အား ပျော် ရွာရှိ ဆရာတော်ကြီး၏ သား ချင်း များထံ အ ပြော ခိုင်း လိုက် ရ၏ ။ မကြာမီ ပျော် ရွာ ၊ ပိတောက် ကုန်း ရွာမှ ဖိုး ဆွတ် ၊ ဖိုး ခေါင် စ သော ဒကာ ဒကာမ များ ဖျော်ရည် သောက်ရေ များ ဖြင့် လာရောက် ကန်တော့ ကြသည် ။ ဝမ်းသာအားရ ပင် ချက်ချင်း တော ရှင်း သုတ်သင် ကာ ကျောင်း လယ်ဝေး ငယ် နှစ် ၌ ဆောင် အ ကို သင့် ဆောက် စီစဉ် ပြီး လှူ ဖြစ်သော်လည်း ကြ၏ ။ ဝမ်းရောဂါ များ ဖြစ်ပွား နေ၍ ဤ တော လာ ပ င့် ကျောင်း၌ သော်လည်း ပင် သီတင်းသုံး လက်မခံ ရန် တော့ လယ်ဝေး ပေ ။ “ လယ်ဝေး ဆရာတော် လဲ က ဒီ လာ တော လျှောက် ၊ ယခု သည် လဲ ဒီ ။ နောက်တစ်ကြိမ် တော ပါပဲ ” ဟု ပြောဆို နှစ် သိ မ့် ကာ ဦး ဖော ၏ တောကျောင်း မှာပင် သီတင်းသုံး ရန် အပြီးအပြတ် ဆုံးဖြတ် တော် မူ ကြ၏ ။ ဦး ဇော နှင့် ရပ်ရွာ ဒကာ ဒကာမ များကလည်း “ ချမ်းသာစွာ တရား အားထုတ် နိုင်အောင် ပစ္စည်းလေးပါး လျှောက် ကြသည် ဝေ ။ ကျောင်းဝင်း ယျာ ဝစ္စ ပြုစု မြေယာ ကြ ပါမည် များကိုလည်း ။ ဤ မှာပင် အတိအကျ အမြဲ သတ်မှတ်ကာ သီတင်းသုံး သင့် တော် မူ လျော် ပါ ” အောင် ဟု ကျောင်းများ ဆောက် ၍ ‘ စာ တုဒ္ဒိ သာ သံ ဃိ က ’ အဖြစ် လှူဒါန်း ကြ၏ ။ သံ တုံး ကို အပ် ဖြစ်အောင် သွေး ရ သည့် အ ဆန် လမ်း ဦး မေဓာဝီ နှင့် ဦး ဇော တို့သည် ပို့ ဆွမ်း ကို လက်မခံ ကြ ဘဲ နေ့စဉ် ဆွမ်းခံ ၍ ဆရာတော်အား ပြုစု လုပ် ကျွေး ကြသည် ။ နွား စား ကျက် တော ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း သာယာ စ ပြု လာ ၏ ။