## PAGE 445 “ တစ်စုံတစ်ခု အ မှု ကိစ္စ ပြုလုပ်ရာ ၊ ဆွမ်းခံ စ သည် သွားလာ ရာမှာ အာနာပါန ( မူလ ကမ္မဋ္ဌာန်း ) ကို လွှတ်ပြီး သတိပဋ္ဌာန် ကို ပွား နိုင်တယ် ။ “ ဣ ရိ ယာ ပထ ပဗ္ဗ ၊ သမ္ပ ဇ ည ပဗ္ဗ တို့၌ လည်းကောင်း လာတဲ့ အ သုံးသပ် ဟိုင်း “ သိ ရမယ် - သိ - ။ သိ အဲသလို ” ဟူ၍လည်းကောင်း ဣ ရိ ယာ ပုတ် ၊ တိုင်း “ အနိစ္စ ၌ သတိ , ဒုက္ခ မပြတ် , အနတ္တ ဘဲ ” စပ် ဟူ၍ မိ အောင် သော် ထားတာ ဟာ အထူး ကမ္မဋ္ဌာန်း ( မူလ ) ကို အားထုတ် တဲ့အခါ ဉာဏ် အား ရှိပြီး အင်မတန် ကျေးဇူး [ များတယ် သင်္ခေ ပ ” ဝိနိစ္ဆယ နှင့် ဂ ဏ စာ ရိ က ပဋိ ပတ္တိ ကျမ်း တို့မှ ကောက်နုတ်ချက် မူရင်း ။ စကား နှင့် စာ လဲ ရုံ မျှသာ ။ ဆရာတော် ကိုယ်တိုင် ရေးသားချက် ဖြစ်၏ ။ ] နွား စား ကျက် မှ ညောင် လွန် တော ရ စာသင်တိုက် သို့ အာ ဂန္တု က ဆရာတော်များ ကလည်း ဆရာတော် ဦး မေဓာဝီ ကဲ့သို့ပင် ဓုတင် ၁၃ ပါး အ လျဉ်း သင့် သလို ဆောင် ကြသည် ။ သစ်ပင် နှင့် လွင်ပြင် တို့သည် ဘုရား ပေးသော ကျောင်း များ ဖြစ်ကုန်၏ ။ ထို မထေရ် တို့ ကဲ့သို့ပင် အနယ်နယ် အရပ်ရပ် ရှိ ကျောင်းထိုင် တိုက် ပိုင် တ ပ ည့် ကြီးများ သည်လည်း တစ် သုတ်ပြီး တစ် သုတ် ( အလွန်တရာ ဖြစ်နိုင် ခဲ မျှ ) ရောက်လာကြ ရာ ၁၂၇၁- ခုနှစ် ဝါတွင်း ဝါ ၂၀- ကျော် မထေရ် ကြီးများ အ ပါး ၅၀- ခန့် ထိ စုဝေး နေထိုင် လာကြသည် ။ သံဃ ဘုန်း ကံ ကြောင့် ကျောင်း ကန် များလည်း ဟောပြော တိုက်တွန်း ရခြင်း အ လျဉ်း ဆရာတော် မရှိ ၊ ဝိနည်း ကလေး တော် နှင့် ဦး အ မေဓာဝီ ညီ ၊ အပ် လည်း အပ် ဖြစ်ပေါ်လာသော စပ်စပ် ချည်း ဖြစ်ပေါ်လာ အခြေအနေအရ ကုန် ၏ ။ မ ရှောင် သာ တော့ဘဲ ထို မထေရ် ကြီးများ နှင့် တိုင်ပင် ကာ ( တိုက် တာ ကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာ သ ဖြင့် ) ဥပဒေ များကို ပင် ရေးဆွဲ ရ လေ တော့သည် ။ “ ကျောင်းတွင်း ကျောင်း ဥပစာ ၌ မာတုဂါမ များ ည ဉ့် အိပ် မ နေ ရ ၊ လူ ဒကာ များ လာ လျှင် ကြိုတင် နှုတ်ဆက်ခြင်း စား ပွဲ သောက် ပွဲ ထိုး ခြင်း မပြုရ ။ ပွဲလမ်းသဘင် ရဟန်းတော်များ အ ဓုတင် တီး အ မှုတ် ဆောင် တို့ကို ခြင်း စ ကျောင်းတွင်း သော ဝိနည်း ၌ တော် မ နှင့် ပြုလုပ်ရ အ ညီ နေထိုင်ရန် ” စ သည့် တို့ ဥပဒေများ ပါဝင် ကုန် နှင့် ၏ ။ ထို ဥပဒေ ၁၂- ချက် တွင် သံဂါယနာ တင် သကဲ့သို့ အ စဉ် သ ဖြင့် အကျိုးများ အောင် မိုး နံ ကုန်း ဆရာတော်ဘုရားကြီး၏ ဝိနည်း အဆုံးအဖြတ် တို့ကို နောက်ဆုံး မှတ်တမ်းတင် ခြင်း အား ဆရာတော်ဘုရားကြီး ဖြင့် သံဃာ အားလုံးက အား စာ ဝိနည်း ချ ပေးဖို့ ပါဠိ တောင်းပန် တော်ကြီး ငါး ကြရန် ကျမ်း ဥပဒေ ကို တစ်ခု ဆုံး ခန်း တောင်းဆို တိုင် စာ အတည် လိုက်၍ ပြုခဲ့ ကြ၏ ပရိယတ္တိ ။ အမြင် ဖြင့် ကြည့် သော် အကောင်းဆုံးသော ကောင်းခြင်း ကြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြော အခက်အခဲ ဖွယ် မရှိ များစွာကို ။ သို့သော် ကျော်လွှား ဤမျှ သက်တော် ၍ ၊ ပရိယတ္တိ ကြီးမား ဝန် ကိုလည်း ၍ ၊ သုံး အား ကြိမ်တိုင်တိုင် ရ လောက်အောင် တော ဆောင်ရွက်ပြီး ထွက် ခြင်း ဖြင့် ဖြစ်၍ ဤမျှ စွ န့် စွ န့် စား စား တော ထွက် ခဲ့ပြီး ကာ မှ ဆရာတော်ကြီး က စာ ချ ၊ ဦး မေဓာဝီ က နှမ အကြိမ် ## PAGE 446 စာ ဆို ၊ မှတ်တမ်း ရေး ခြင်း ဖြင့် နောက်ကြောင်း ပြန်သွား ရ သည်မှာ ပဋိ ပတ္တိ အမြင် အ ရ စဉ်း စား ကြ ရာ ၏ ။ ကံတရား တို့ ဆန်း ကြယ် သည် နှင့် အမျှ အ မွှေ ဓာတ် တို့လည်း အသိ ခက် လှ ပေ စွာ့ ။ ဆရာတော် ဦး မေဓာဝီ ၏ အ ရ ဟတ္တ ဖိုလ် ကို လုံးဝ မ တား နိုင် သည့် တိုင်အောင် ဝိနည်း စာ ဝါ နှင့် ပရိသတ် တာ ဝန်ကြီး က အချိန် ကို ဆွဲထား ပေးနိုင် ခဲ့သည်ဟု ဆို ရာ ၏ ။ မိုး နှံ ကုန်း ဆရာတော်ဘုရားကြီး သည် နေ့စဉ် နှင့် အမျှ ဝိနည်း ပါဠိတော် စာ ဝါ ကြီး နှင့် တ ပ ည့် ဒကာ ဒကာမ တို့၏ အ ဖူး အ မြော် ခံရခြင်း ကို ငြီး ငွေ့ လာ သ ဖြင့် - “ တို့ များ ဒီ အလုပ်တွေ ကြောက် လို ့ တော ထဲ လာ ပါတယ် ။ ဒီ ရောက်တော့ လဲ ဒါပဲ လုပ်နေရ ပြန်တယ် ” ဟု ညည်း ညူး တော်မူ၏ ။ နေ နိုင်ရန် ထိုအခါ လျှောက်ထား ဦး မေဓာဝီ စီမံ သည် ရ ပြန်သည် စိတ်မ ။ ချမ်း ဆရာတော်ကြီး မ သာ ဖြစ်ကာ အား အသိပေး ဆရာတော်ကြီး သင့် မှ ပေး ချမ်းသာစွာ ၊ အာ ဂန္တ ၊ ဧ ည့် သည် များကိုလည်း တွေ့ ခွင့် ပေး သင့် မှ ပေး၍ အရေး ကိစ္စ မှန်သမျှ မိမိ က ပင် တိုး ၍ တာဝန်ယူ တော် မူ ရ၏ ။ မြတ်စွာဘုရားရှင် သည် ( ဥပရိ ပဏ္ဏာ သ - မဟာ သုညတ သုတ် ၌ ) - “ အပေါင်းအသင်း ဖွဲ့၍ နေရခြင်း ၏ အပြစ် ၊ တစ် ဦး တည်း နေရခြင်း ၏ အကျိုး ၊ အပေါင်းအသင်း ဖွဲ့၍ နေ ရသော်လည်း စာသင် စာ ချ နေခြင်း မျိုး မဟုတ် မူ ၍ တရား စကား ဖြင့် နေ ရလျှင် တော်သေး ၍ တစ် ဦး တည်း နေ ရသော်လည်း ဒကာ ဒကာမ ပရိသတ်တို့ လိုက်ပါ လာ တတ် သ ဖြင့် ဗြဟ္မ စ ရိ ယ ( တရား ) အန္တရာယ် ဖြစ် တတ် ပုံ ” ကို ဟော တော် မူ ဖူး ၏ ။ ထိုမှ တစ်ပါး “ တ ပ ည့် သည် စာသင် ရန်အတွက် ဆရာ နောက်လိုက် ခြင်း ငှာ မ ထိုက် ။ ရက် လ များစွာ သင်ယူ ခဲ့ပြီ ။ တရား စကား အတွက် သာလျှင် နှင်ထုတ် စေ ကာ မူ လိုက် ထိုက် သည် ” ဟုလည်း ဟော တော် မူ သည် ။ ရုက္ခစိုး ကြီး၏ ပဋ္ဌာန်း သံ မိုး နံ ကုန်း ဆရာတော်ဘုရားကြီး သည် ဆရာတော် ဦး မေဓာဝီ ၏ ပါရမီ ဖြ ည့် မှု ကြောင့် ချမ်းသာစွာ စာ ချ ခြင်း ၊ တရား နှလုံးသွင်း ခြင်း ဖြင့် သီတင်းသုံး ခဲ့ရာ ငါး ဝါ ပြည့် မြောက် သောအခါ ၁၂၇၄- ခုနှစ် တပေါင်းလဆန်း ရှစ်ရက် ၊ သက်တော် ၆၅- နှစ် အ ရ တွင် ဝမ်း သွန် ရောဂါ ဖြင့် ပျံလွန်တော်မူ လေ၏ ။ အရိုး အိုး စေ တီ လည်း တည်ထား ကာ ဆရာတော် ဦး မေဓာဝီ သည် သက်တော် ထင်ရှား ရှိ စဉ် က ကဲ့သို့ နံနက် သုံး နာရီတွင် မျက်နှာသစ် တော် ရေ နှင့် ဒန် ပူ များကို နေ ့ စဉ် ပင် ကပ် လျှ ဝတ် ကျောင်း ဖြ ည့် တွင်းရှိ တော်မူ၏ စေတီတော်ကြီး ။ ဆရာ၏ ကျေးဇူး ကိုလည်း ဂုဏ် ကို မြတ်စွာဘုရား ပြော၍ မယုံ လောက်အောင် သက်တော် ပင် ထင်ရှား သိမြင် ရှိ တော် သည့် မူ သည် ပ မာ ။ မျက်နှာသစ် တော် ရေ ၊ ဒန် ပူ ၊ မျက်နှာ သုတ်ပဝါ နှင့် ဆီမီး တို့ကို ကပ်လှူ ၍ အရပ် ရှစ် မျက်နှာ လုံး ၌ ခြေ ၊ လက် ၊ န ဖူး ၊ တံ တောင် ၊ ဒူး , တည် ခြင်း ငါးပါး ဖြင့် အသက်ထက်ဆုံး ည စဉ် ဝတ်ပြု တော်မူ၏ ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 447 အဖိုး အ ခ မ ကုန် သော ရတနာသုံးပါး ကုသိုလ် တို့သည် များ ကုန် ၏ ။ သဒ္ဓါ ( ကျေနပ် မှ ) ရှိသလောက် သာ လုပ်နိုင် ကြသည် ။ အသိဉာဏ် ( ပညာ ) ရှိသလောက် သဒ္ဓါ ကြ ကုန် ၏ ။ ယောဂီ တို့သည် မိမိ - တို့၌ အကုသိုလ် အပူ စိတ်များ မည်မျှ ခေါင်း ပါး ၍ အေးငြိမ်း လာပြီ ၊ ၂ ၃ ။ ။ ကိုယ် ရတနာသုံးပါး နှုတ် စိတ် အပေါ် မည်မျှ မည်မျှ ယဉ် ကျေးဇူး ကျေး လာပြီ တုံ ့ ၊ ပြု ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီ ကို အကဲဖြတ် ကြ ရာ ၏ ၊ ထို ဟာ သည် ပင် တရားထူး ရ သည့် အမှတ်အသား ပင် တည်း ။ သီလ စ သော ရတနာသုံးပါး ကျင့် ဝတ် အ ရာ၌ မိမိ မ ကျင့် နိုင် ၍ ဖြစ်စေ ၊ လွန် ကျူး မိသ ဖြင့် ဖုံးကွယ် လို ၍ ဖြစ်စေ “ ဒါ ဒီလောက် အရေးမကြီးပါဘူး ” ဟု မ ယူ ဆရာ ။ နှုတ် မ ကျူး ရာ ။ မိမိကိုယ်ကို ညောင် မ လိမ်လည် လွ န့် တော ရ မ ၌ အရှေ့ဘက် ကောက် ကျစ် နှင့် ရာ ။ အနောက်ဘက် နှစ် ခြမ်း ခွဲ၍ ပဋိ ပတ် နှင့် ပရိယတ် ခွဲ ထား ရာ ဆရာတော် ဦး မေဓာဝီ သည် ဆရာတော်ကြီး မရှိ သည့် နောက် မအိပ် မ နေ ရှု ပွား တော်မူ၏ ။ ည ၁၀- နာရီ နောက်ပိုင်းတွင် “ ကမ္မဋ္ဌာန်း ချောင် သို့ သာ အမြဲ ကြွ တော်မူ၏ ။ ပရိနိဗ္ဗာန် မပြု မီ ခြောက် နှစ် ခန့် အထိ ကိုယ်တိုင် ဆွမ်းခံ ခြင်း စ သော ဓုတင် များ ၊ ရသမျှ ဆွမ်း ကို သံဃာ အား အကုန် လှူ ၍ သံဃာ က ပြန် စွ န့် ့ မှ စား ရသော ‘ သာရ ဏီ ယ ဘတ် ” ကျင့် ဝတ် များ ကိုလည်း သစ်ပင် ဆောင် ရှိလျှင် တော်မူ၏ ဆွမ်း ။ ရှိသည်ဟု ပြော ရ လောက်အောင် လာဘ်လာဘ ပေါများ စေသော သာရ ဏီ ယ ဘတ် ကျင့် ဝတ် ဖြ ည့် ကျင့် ပုံ ကို ဝတ္ထုများ နှင့် တု ကွ “ သီဟိုဠ် ခေတ် စံ တော်ဝင် အရိယာ ရံ များ ခါ ' ည စာအုပ် ကာလ ၌ ကမ္မဋ္ဌာန်း အကျယ် ရေးထားသည် ချောင် အတွင်း၌ ။ ] ပဋ္ဌာန်း ပါဠိတော် ပ ဉှာ ဝါ ရ ကို အသံ တစ် စာ စာ နှင့် ရွတ် အံ သံ များ ကြား ရ၏ ။ လ ပြည့် နေ့ည များတွင် ပို၍ ကြားရသည် ။ အသံ ကြား သင်္ကန်း ရာ ဝတ် သို့ လိုက် ဖြင့် ကြည့် တွေ့ ရသည် ရာ အသံ ။ မိုး မှာ နံ တဖြည်းဖြည်း ကုန်း ဆရာတော် ဝေး ရုက္ခစိုး ၍ ဝေး ၍ ကြီး သွား ဖြစ်၏ ၏ ။ ။ တရား ရံ ခါ အသံ အားထုတ် ရှင် ကို သူတို့အား တစ်စုံတစ်ရာ အန္တရာယ်ရှိ လျှင် ကြိုတင်၍ သိ လောက်အောင် သတိပေးခြင်း ၊ အန္တ ရာယ် ကာကွယ် ပေးခြင်း စ သည် ဖြင့် အမြဲ စောင့် ရှောက် ကာ အရိုး အိုး စေ တီ အနီး သစ်ပင် တစ် ပင် ၌ အမြဲ နေ၍ ထို ကမ္မဋ္ဌာန်း ချောင် တော စပ် ၌ သာ လှ ည့် လည် လျက် ရှိသည် ဆို၏ ။ ရှေးက အချို့ စာ တတ် အ ကျော် ဆရာတော်ကြီး အတော်များများ သည် “ ဓာတု ပရိနိဗ္ဗာန် ဘဝ၏ အ ပွဲကို ခွင့် ဝင် သာ နွှဲ မြင့် ရန် မြတ် ” ဆို ခြင်း ကာ နှင့် ရုက္ခစိုး သာသနာ နတ် ဖြစ်ရန် တော်၏ အား နိ ယျာ သန် နိ တော က ( င့် လွတ်မြောက်ရာ တ ကြ ကုန် ၏ ။ ) လက်ရှိ လမ်း ကို မျှော် မှန်း နိုင်သော အသိဉာဏ် နည်းပါး ခြင်း တို့ ကြောင့် လက်ငင်း အခွင့်အရေး ကို လက် လျှော့ အရှုံးပေး သည့် သဘော သာ တည်း ။ တစ်စုံတစ်ခု သော သက်သာရာ ( တရားထူး ) မရှိသေး ပါဘဲ လျက် အသက်ရှည် စွာ ရုက္ခစိုး ဘဝ ၌ နေ ရ မည်မှာ ပျင်း မုန်း ငြီး ငွေ့ ဖွယ် ကောင်း လှ ချေ ၏ ။ နဝမ အကြိမ်