## PAGE 463 ဆပ် အဋ္ဌကထာ စပ် နေကြောင်း တို့၌ ) အတိအလင်း ယုံကြည် သူ နည်း ပင် ဟောကြား လှ ချေ သေး ၏ ဖွ ။ င့် ( ဆိုသည်မှာ ဝ လာ ဟ က များ သံယုတ် လှ စ ပေ ၏ သော ။ ပါဠိတော် ၊ ယုံ စရာ မယုံ လည်း ၍ မတွေ့ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ကာ ရုပ် သော ကိုယ် ကို ပင် အားကိုးရာ ကျင့် တရား ထင်မှတ် ကို စမ်းသပ် ၍ ချဉ်း ရုံ မျှ ပင် ကပ် မ ကြ ကျင့် ပြန် ပါ သုံး ကြ သော်လည်း သ ဖြင့် မိုး အန္တ လွန် ရာယ် ၊ မိုးခေါင် ' ဟု ဆို ၊ ရေကြီး ကာ ရုပ် ၊ မီးလောင် ဆရာ သိပ္ပံပညာရှင် ၊ တောင် ပြိုကွဲ တို့ကလည်း ၊ ငလျင် “ တော်လည်း ဒါ ငါတို့ မတတ်နိုင် ခြင်း မှ အ စ ” “ ဟု သဘာဝ ကား မ ပြောကြ ဘဲ စကား ယဉ် ယဉ် ဖြင့် ခပ် အင် အင် လုပ်နေကြ ပြန် ၏ ။ “ မိမိကိုယ်ကို သာ အားကိုးရာ ဟု မမြင်သော ယခုအခါ လူသားတို့ ဗြဟ္မ ဒတ် မင်း ဘဝ ကဲ့သို့ သည် တရား သနားစရာ စွမ်းအင် ကောင်း ကို စမ်းသပ် လှ ပါ ပေ လေ့လာသူများ ၏ ။ ပေါ်ပေါက် သင့် ရောက်သွား လေပြီ ။ စဉ် ထို မင်း ရသေ့ကြီး သည် တစ်နေ့သောအခါ က စား နေ ကျ ညောင် မြို့ပြ သီး စ ဖြင့် နည်း ဧ နာ ည့် ခံ ရင်း ရာ ချို ဟိမဝန္တာ မြိန် လှ သ ရသေ့ကြီး ဖြင့် အကျိုး ထံ အကြောင်း မေး လျှင် - သြ ဇာ ညံ့ " “ ဖျင်း မင်း များမှ ရ သာ အ ကင်း စ လူ သည် တို့ ” တရား ဟု မိန့် စောင့် ့ သည် လျှင် ကို သီးနှံများ မ ယုံကြည်၍ သြ ဇာ “ ရှိ၍ လက်တွေ့ တရား စမ်း မ မည် စောင့် ” လျှင် ဟု ပြန်လာခဲ့ ၏ ။ တိုင်းပြည် ရောက်လျှင် တရား မရှိ ဓား မရှိ မိမိ ထင် ရာ လုပ်၍ အုပ်ချုပ်ရေး စနစ် ပြောင်းပြီး ရသေ့ကြီး ထံ ပြန်လာ ရာ ညောင် သီး ဖြင့် ပင် ဧ ည့် ခံ သောအခါ စား ကြည့် လျှင် ခါး လှ သ ဖြင့် ရသေ့ကြီး အ မိန့် ရှိသည် မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ဝန်ခံ လျှောက်ထား ရ လေ၏ R ( စ တုက္က နိ ပါတ် ၊ ရာဇောဝါဒ ဇာတ် ။ ) နတ် ဆွမ်း စား သော ကျောင်းတိုက် တစ်နှစ် တွင် အနယ်နယ် အရပ်ရပ် မိုးခေါင် လျက်ရှိ ရာ ညောင် လွ န့် ဂေါ စ ရ ဂါမ် လည်း မိုးခေါင် ၍ ကျောင်းတိုက် သံဃာများ အတန်ငယ် ဆွမ်း ကွမ်း ပါး ရှား ချို့ ငဲ့ ကြ ကုန် ၏ ။ ပြောင် တစ်နေ့တွင် ပြောင် လက် လက် ဆရာတော်သည် လောလောလတ်လတ် မိမိ ကျောင်းမှ ပေ စာ စေတီကြီး တစ်ရွက် ကို ဘက်သို့ တွေ့ ရ လမ်းလျှောက် သ ဖြင့် ကောက် ကြွ ကြည့် စဉ် ရာ - ရဟန်း “ တရား အရှင်ဘုရား အားထုတ် များ ရပါ ပစ္စည်းလေးပါး လိမ့် မည် ” ဟူသော အတွက် မစိုးရိမ် စာများကို မ ကြောင့် ထူးထူးဆန်းဆန်း ကြ ရ ဘဲ ချမ်းချမ်း ဖတ်ရှု သာ သာ ရ၏ ဖြင့် ။ ဆရာတော် “ ဦး ပဉ္စင်း တို့ ကလည်း သီလ ကို ထိုနေ့ သုတ်သင် ဘုရား ပြီး မေတ္တာ ဝတ် တက် သာ ပွား အ ပြီး ကြ ၊ ရဟန်းသံဃာ ရဟန်း တရား များအား ကို သာ ကြိုးစာ - သူတော်ကောင်း ဆောင်ရွက် ကြ ပါ နတ် ။ ဝေ တွေကလဲ ရဉ္ဇာ ပြည်မှာ သံဃာတော်များ ဘုရားရှင် သီတင်းသုံး မ ငြို ငြင် ရအောင် စဉ် က စောင့် လောက် ရှောက် မ ဆိုး နေကြပါတယ် သေး ပါ ဘူ .။ ။ အချိန်တန်တော့ လဲ ဖြစ်လာမှာပါ ပဲ ။ ကိုယ် လုပ်စရာရှိတာ သာ လုပ်ကြ ။ အနု သာ သ နီ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 464 ပါ အားကိုး ဋိ ဟာ ရိ လောက်အောင် ယ ခေါ်တဲ့ ဒီ အစွမ်းထက် သီလ , မေတ္တာ ကြတယ် စ တဲ့ ။ တန်ခိုး သမ္မာ ဒေဝ တွေဟာ နတ် ကိုယ် တွေလဲ က ကိုယ့် မသိ ကို ပေမယ့် အကြောင်းပြုပြီး အလွန် မရေ မ တွက် နိုင်အောင် “ ယံ အမှေဟိ ကုသိုလ် က တိုး တံ ကြ ပုညံ ရတယ် ၊ သဗ္ဗ ။ ပရိတ် သမ္ပတ္တိ ရွတ် သာ ခါနီး ဓ ကံ တိုင်း = အ - ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်နေတဲ့ ကုသိုလ် နိဗ္ဗာန် ချမ်းသာ ဟာ စ အ ကြ ဝ ဆုံး အ တေး လို မန္ဓာတ် ရှိသမျှ ၊ တော ချမ်းသာ င့် တ က တတ် အ စ သမျှ နတ် ချမ်းသာ ဗြဟ္မာ ချမ်းသာ အားလုံးကို အလယ် ရ စေ ၊ နိုင်ပါတယ် ၊ ဒီ ကုသိုလ် အ ဖို့ ကို သင် နတ် ဗြဟ္မာ များအားလုံး အမျှ ယူ ကြ ၊ ဝမ်းမြောက်စွာ လို့ ဆိုတော့ သူတို့မှာ သာဓု ခေါ် ချမ်းသာ ကြ ပါ ” စီးပွား များ ကြ ရတာ ကိုယ် က သိချင် မှ သိ ပေမယ့် သူတို့ ဦး ပဉ္စင်း က တို့ သိတယ် သီလ ။ ၊ မေတ္တာတွေ ကျေးဇူးတင် ကြတယ် ဒိဋ္ဌ ဓမ္မ ဝေဒ ။ နိ အဲဒါ ယ ( လက်ငင်း ကြောင့် ဦး ) ပဉ္စင်း အကျိုးပေး တို့ ကြိုးစားကြပါ ရအောင် ဟာ ။ ကူညီပြီး ပါရမီ ဖြ ည့် နေကြတယ် ။ သာသနာပြု နေကြတယ် လို ့ မှတ် ကြ ရမယ် ” ဟု ဆုံး မ သြ ဝါဒ ထို့နောက် ပေး တော်မူ၏ များ ။ မကြာမီ အတွင်း ညောင် လွန် ရှေ့ တဲ မြင့် ခေါ်သော ရွာ အနီးရှိ ဘုရားဝင်းအတွင်း ဖူး တွေ့လိုက် ကြ ရသည် တံ မြက် ဟု လှည်း လည်းကောင်း နေကြသော ၊ လယ်ဝေးမြို့ ညောင် လွ န့် အနီး ဆရာတော် ရွာ တစ်ရွာ နှင့် ဘုန်းကြီး ၌ ဆရာတော် ဦး ဇော နှင့် ကို ဘုန်းကြီး ကြွ သွားသည် ဦး ဇော ကို မြင်လိုက် တို့ ဆွမ်းခံကြွ ကြ ရသည်ဟု လာ၍ ဆွမ်းလောင်း လည်းကောင်း ဖူး သတင်းများ မျှော် နေကြ စဉ် ဖြစ်ပွား ကောင်းကင် ကာ ဆရာတော်၏ မှ ပျံ တက် ကျေးဇူး င ပိ ၊ ငါး ဂုဏ် ခြောက် မှာ ၊ နိုင်ငံအနှံ့ သင်္ကန်း စ ပြ န့် သော ပွား ပစ္စည်းလေးပါး သွားသည် ။ အနယ်နယ်အရပ်ရပ်မှ တို့သည် လည်း မီးရထား ဆန်အိတ် ၊ ကား ၊ ဆီပုံး တို့ ဖြင့် ၊ အဆက်မပြတ် ရောက်လာကြ ကုန် ၏ ။ သေနတ် မီး မ ကူး ၍ ချီးကျူး မ ကုန် တစ်ခါက ဆရာတော်သည် ( ငွေ တောင် တော ရ ဦး က ဝိန္ဒ ၊ ပျော်ဘွယ် ဦး န ရိန္ဒ ၊ တိုက် ကြပ် ဘုန်းကြီး ဦး နန္ဒိ ယ ၊ ပဲခူး ကလျာ ဏီ ဦး သဒ္ဓမ္မ ) နောက် ပါ ဆရာတော် လေးပါး နှင့် အတူ ညောင်လေးပင် အဆောက်အအုံ မြို့ ခင် မရှိသေးသော တန်း ရွာ ကျောင်း သိမ် သိမ် မြေ ကွက် သ မုတ် ပေါ်၌ ပွဲ သို သိမ် ့ ကြွ သ မုတ် တော် ပြီး မူ ရ၏ ၍ သံဃာများ ။ နှင့် အတူ ထိုင်နေ တော် မူ ကြ ခိုက် ဒကာ တစ် ဦး က အသံ နေ အသံ ထား ဖြင့် သိမ် အောင် သြ ဘာ စာ ကို ဖတ် လည်း လျှောက် သြ ဘာ ရာ စာဖတ် ပရိသတ်များ ပြီးလျှင် သေနတ် မှာ ဝမ်းသာအားရ ပစ် ဖောက် ရန် နား အင်္ဂလိပ် စိုက် ကြည်ညို လူမျိုး သစ်တော နေ ကြ၏ ။ အရာရှိ ရွာသားများက တစ် ဦး အား အနီး “ သေနတ် အ ပါး ဖောက် တွင် ကောင်းမွန်စွာ တော့ ” ဟု အချက် ဧ ည့် ခံ ၍ ပေး၍ ထား ပစ် ကြ ရာ ဖောက် သြ ရာ ဘာ ကျည်ဆန် စာ ဖတ် အ မထွက်ဘဲ ပြီး ထို အရာရှိ ရှိ နေ၏ အား ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 465 ´ ထို ပါ အရာရှိ သမျှ ကျည်ဆန် လည်း ကျည်ဆန် ၅၀- လုံး ကို ထုတ် မီး မ ကူး ၍ ဘဲ အသစ် ရှိနေ တစ် သ ဖြင့် တော င့် အထပ်ထပ် လဲ ထည့် ပြန် စစ်း ၏ ။ မ ဆေး ရ ချေ ကြည့် ။ သို့ ရှု နှင့် ကာ မ ဖြစ် စ ဖူး ထို အခိုက် အံ့အား သံဃာ သင့် လျက် အ များထဲမှ ချွေး ပြန် ( နေ ညောင် ရှာ ၏ ။ လွန် မှ ) ဆရာတော် ငယ် တစ်ပါး ထ လာ ကာ လက် ဟန် ခြေ ဟန် ဖြင့် “ ဘုန်းကြီးများ အပေါ်က ကျော် မ ပစ် နှင့် ။ ဟိုဘက် လွှဲ ပစ် ” ဟု ပြော သည့် အတိုင်း ပစ် ဖောက် သောအခါ မှ တ ဒိုင်း ဒိုင်း မီး ကူး ကာ အားလုံး ချီးကျူး မ ကုန် ဖြစ်ကြ ရ၏ ( စ တုက္က ။ နိ ပါတ် ၊ ကာ လိင်္ဂ ဗောဓိ ဇာတ် ၌ ) ကာ လိင်္ဂ စ ကြာ မင်း သည် ဆင်ဖြူ ရတနာ စီး ၍ ကောင်းကင် ရပ် နေ၏ ။ ပု ခရီး ရော ဖြင့် ဟိတ် သွား က ရာ ဆင်း ဗောဓိ ၍ စုံစမ်း မဏ္ဍိုင် ရာ အရပ် “ ဘုရားရှင်တို့၏ သို့ ရောက်သောအခါ ကိလေသာ ဆင် အောင်မြေ မှာ ရှေ့ မ တိုး ဖြစ်၍ ဘဲ နတ် စိန် ချွန်း သိ အချက် ကြား များ ချက် ပင် အုပ် ဖြတ်၍ ၍ နှင် မ ရာ သွား မ ရ ရဲ ။ ကြ အော် ” ကြောင်း မြည် လျက် သံ ထို တော် နေရာ၌ ဦး တင် ပင် ရာ အသက် မယုံ သ အ ဖြင့် သေ ဆင် ခံ သွား ကို ရှာ ၏ ။ ဤ ၌လည်း သက်မဲ့ ကျည်ဆန် သည် ဆရာ တော့် အပေါ်က ဖြတ်ကျော် ၍ မ သွား ရဲ သကဲ့သို့ ရှိ၏ ။ သူတော်ကောင်းတို့၏ တရား သဘော ကား . အံ့ သြ မကုန်နိုင် ပါ ချေ ။ ထို အရာရှိ အင်္ဂလိပ် လည်း တစ်သက် နှင့် တစ်ကိုယ် တ အံ့ တ သြ ဖြစ်ကာ ဆရာတော်အား ဦး ခိုက် အ ရို အ သေ သိမ် ပေး ကိစ္စ လေ၏ ပြီးဆုံး ။ ၍ ဆရာတော် ညောင် လွ န့် သို့ ပြန် ကြွ မည် ရှိ စဉ် ညောင်လေးပင် မြို့နယ်ရှိ ဘုန်းကြီး ရော လူများ ပါ အထူး ကြည်ညို လေးစား ကြ ၍ “ တစ် ဝါ တစ် ချီ သီတင်းသုံး ချီး မြှောက် “ ယခုလို ပါ ဦး ” ပ င့် ဟု ကြ အတင်းအကြပ် တာ တို့ များ ဝမ်းမြောက် လျှောက်ထား ပါတယ် ။ သို့သော် ကြသည် ။ လဲ ဆရာတော် ငါတို့ နေ တဲ့ က မူ ညောင် - လွန် က တော ကြီး ဖြစ်လို့ အာရုံ ငါးပါး မရှိဘူး ။ ကိုယ်တိုင် ဆွမ်း ခံစား ကြ ရပြီး စား ရတဲ့ အာဟာရ က လဲ ဖြစ်နေတယ် ခေါင်း ပါး ။ တော့ ” တို့ “ များ တော က နှင့် တစ်ဝက် ခေါင်းပါးတဲ့ သာ ဆုံး အစားအသောက် မရတော့ သက်သာ က တယ် ပရိသတ်ကို ။ သင်တို့ ညောင်လေးပင် တစ်ဝက် ဆုံး မ ပြီး က မြို့ တို့ များ ဆိုတော့ ဆုံး အာရုံ မ ရ ခက် ငါးပါး လိမ့် လဲ မယ် ပေါ ။ ။ ပစ္စည်းလေးပါး တို့ များ လဲ ဆင်းရဲ လဲ ပြည့် ရ လိမ့် စုံ မယ် နေတော့ ။ ဒါ လူ မျိုးစုံ ကြောင့် နေကြ ဝမ်းမြောက် ထိုင် ကြ လို့ လှ သော် လဲ ဆရာတော်၏ သည်းခံ ကြ ပါ စကား ” ဟု များမှာ နှစ် သိ မ့် အလွန် တောင်းပန် မှတ်သားဖွယ် တော်မူ၏ ကောင်း ။ လှ ပေသည် ။ နေ မိန္ဓ ရ တောင် သိမ် သ မုတ် ခန်း သီလ သမာဓိ ဆရာတော်၏ ပညာ များကို သထုံ သာသနာပြု ကြည်ညို ၍ လုပ်ငန်း မ ဆုံး ရှိ ရသည် လည်း အလွန် ။ မျက်စိ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြင့် မြင်ရသော ကောင်း အမျိုး လှ ၏ မျို ။ နဝမ အကြိမ်