## PAGE 472 အ ရိပ် နိမိတ် တ ထိတ် ထိတ် နှင့် ကျိတ် ၍ ပူဆွေး ! .. “ ဘုန်းကြီးတို့ ဦး ပဉ္စင်း တို့ ၊ အခါကောင်း အ ခွင့် ကောင်းကြီး ရ တုန်း ပရိယတ္တိ လဲ ကြိုးစား - သင်ယူ ကြ ။ ယခု ပို့ချ နေ တဲ့ ဝိနည်း စာ ဝါ ကို လဲ မှန်မှန် တက် ကြ ။ နောက်တစ်ကြိမ် ချဖို့ မလွယ်ဘူး ၊ အစိုးမရ တဲ့ ဒီ ရုပ်နာမ် လဲ တစ်နှစ် ပင် ကျော်လွန် မည် မဟုတ် ။ ပဋိ ပတ် ကို လဲ မ နေ မ နား ကြိုး စား အားထုတ် ၁၂၉၄- ခုနှစ် ကြ ပါ နှစ် ။ ငါတို့ ဦး လောက် မရှိ မှစ၍ ကာ မှ ဆရာတော်သည် နောင်တ , မ ဖြစ် စာ ရစ် ဝါ ကြ ပို နှင့် ့ ချ ။ သည့် ” အခါ မကြာခဏ သတိပေး တော် မူ လေ့ ရှိ၏ ။ ထို စကားကို ကြားရသောအခါ မြတ်စွာဘုရား ပရိနိဗ္ဗာန် မပြု မီ ဓမ္မ သုံး သံဝေဂ လ အ လို ဖြစ်ခဲ့သူ ၌ ကြိုတင် “ ဓမ္မဓရ မြွက် ရဟန်း ကြား ငယ် သော ကဲ့သို့ စကား ပဋိ ပတ် ကြောင့် ကို ပို၍ ဦး ကြိုးစား ခေါင်း ၌ သော မိုးကြိုး တ ပ ည့် ကျ များလည်း သကဲ့သို့ မ လှပ နည်း ဆန်း ပေ ။ ကြယ် ထိုသို့ သော စကားများကို ရတနာ ပြာ ကြား သာဒ် ရပြီးနောက် ကြီးသည် နောက်မှ မကြာမီ ထက် ပင် “ ကြပ် အလွန်တရာ မ ကွာ လိုက်ပါ တောက်ပ နေသည်ကို ၍ တွေ့ နေရသည် ” ဟု အ မိန့် ရှိသည်ကို တ ပ ည့် တိုင်း လို လို ကြား ရ ပြန်သည် ။ နတ် ဗြဟ္မာ တို့ အန္တိမ ပူဇော်ခြင်း လော ၊ “ အာယု သင်္ခါ ရ လွှတ် ချိန်တန် ပါပြီ ” ဟု လျှောက်ထား ခြင်း လော ။ မည်သို့ ဖြစ်စေ ၊ ဆရာတော် ကား စာ ဝါ များကိုလည်း ချ မြဲ ချ ပို့ တော်မူ၏ ။ သာသနာရေး ကိစ္စ န ယုန် နှင့် လ တွင် သံဃာ့ မြင်းခြံမြို့ ဝေ ယျာ စွန်းလွန်းဆရာတော် ဝစ္စ များကိုလည်း ပြုလုပ် လည်း မြဲ ဈာပန ပြုလုပ် ကိစ္စတစ်ခု တော် မူ သည် ဖြင့် ကြွ ။ ၁၂၉၅- လာ ကန်တော့ ခုနှစ် ပြီးလျှင် ဆရာတော် နှင့် ခါတိုင်း ကဲ့သို့ပင် အေးဆေး ရင်းနှီးစွာ တွေ့ဆုံ သည် ကို တွေ့ ရ၏ ။ စွန်းလွန်းဆရာတော် က ဆရာတော်၏ တ ပ ည့် ကြီး များကိုလည်း - “ ဆရာတော်သည် အမှန်ပင် ရဟန်း ကိစ္စ ပြီး ခဲ့ပြီ ” ဟု သာ အ မိန့် ရှိပြီး ပြန် ကြွ သွား ၏ ။ ရွှေ မြို့ ဘုန်းကြီး ဦး ကုသ လ ၏ သိမ် သ မုတ် အတွက် မ ကြွ တော့ ဟု နေရာ ဇွတ် လာ၍ ပ င့် ကြ သ ဖြင့် ကြွ တော် မူ ရာ မှ တော မီး ညှော် နံ ခြင်း ၊ မိုး ဦး မိ ခြင်း ကြောင့် ဖျား နာ တော် မူ ခဲ့ရာ ကောင်းစွာ ပို၍ လှမ်း ပေးရ မ ခြင်း ပျောက် မှ အ နိုင် စ မိမိတို့ ဘဲ ရှိလေ၏ အတွက် ။ ( တာဝန် အရိယာ ပို မ သူတော်ကောင်း တက် ရအောင် သတိ ကြီးများ ပညာ ခြေတစ်လှမ်း ဖြင့် ဆည်း ကပ် မျှ ကြ ရာ သည် ။ ) ယူဆကာ အသိဉာဏ် အား ငယ် စ အ ပြု လာ မြော် အမြင် ကြ၏ ။ ဆွမ်း ရှိသော စား တ ကျောင်း ပ ည့် ကြီးများ အနီး စိုက်ထူထားသော မှာ အချိန် ပို၍ နီးကပ်လာ နေ နာရီ တိုင် ပြီ မှာ ဟု အ ခိုင် အ ခံ့ ရှိ လျက် က အလိုအလျောက် လဲ ကျ ၏ ။ ကျောင်း ပတ်ဝန်းကျင် ၌ အခါ မဲ့ ပန်း မျိုးစုံ ပွ င့် နေကြ ပြန်သည် ။ ကြက်ဖကြီး ခန့် ကြီးသော ငှက် ကျား ကြီး တစ်ကောင် ကလည်း တ နင်္ဂ နွေ ထော င့် မှ လာ၍ ကျောင်း အပေါ်၌ ဝဲ ပျံ ကာ ကြောက် လ န့် ဖွယ် အသံ ကွဲ ကြီး ဖြင့် ငို ညည်း မြည် တမ်း နေသည် မှာလည်း မကြာခဏ ဖြစ်သည် ။ ကျောင်းတိုက် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး မှ အုတ် အုတ် ကျက် ကျက် မ သဲ ကွဲ သော ငို ညည်း ရှိုက် ငင် သံ များ ရက် များစွာ ပင် ကြားနေ ကြ ရ၏ ။ လူ ခြေ တိတ် သောအခါ တွင် ပို၍ ကျော ချမ်း အား ငယ် ထိတ် လ န့် ဖွယ် ရှိ လှသည် ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 473 အချိန်အခါ နှင့် ကျေးဇူး ဂုဏ် ကို သိမြင် သူတို့ က ငို နှင့် ကြ လေပြီ ၊ မ္မ ဝေဒ န သမ္ပာ ဒေ ထ ဆရာတော် ကား ပို၍ ရောဂါ ဆိုး ရွား လှသည် မ ထင် ရ ။ အသားအရေ ကြည်လင် လျက် အားနည်း ဟောကြား လာ ဆုံး ပုံ မ ရ၏ မြဲ ဆုံး ။ ဒေါ် မ လျက် စော ပင် တင် ရှိသည် ဆောက် ။ န လှူ ယုန် သော လ ကျောင်းကြီး ပြည့် ကျော် သုံး အောက်ထပ် ရက်နေ့တွင် ၌ သီတင်းသုံး ကား ပို၍ နေရာမှ စာ ချ တော် မူ ရာ ကုလားထိုင် ပေါ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ ပေးကြ ရသည် ။ တိုက် တွင်းရှိ သံဃာ အားလုံး အား ပ င့် ခေါ် စေ ၍ - “ ဘုန်းကြီးတို့ ဦး ပဉ္စင်း တို့ ၊ ပရိယတ် ပဋိ ပတ် အလုပ် တို့ကို မဆုတ် မ နစ် ကြိုးစားကြ ပါး ဝိနည်း ဒိဋ္ဌာ နု ဂတိ သိက္ခာပုဒ် ရှိကြ ရမယ် တော် နှင့် ။ စပ် မြတ်စွာဘုရား လို အ သေး အဖွဲ ကလေး တားမြစ် က တာ အ ၊ စ လုပ်ခိုင်း ထိန်းသိမ်း တာတွေ ပြီး ဆရာသမား အားလုံးဟာ တို့၏ သတ္တဝါတွေ ချမ်းသာ ဖို့ ချည်းပဲ ၊ သင်္ခါ ရ တရား တွေဟာ ဘာမှ အားကိုးစရာ အနှစ်သာရ မရှိဘူး ” စ သည် ဖြင့် ဆုံး မ ဟောကြားတော် မူ သည် ။ ဦး အာ စ ထို့နောက် ရ နှင့် ဦး ဇော ဆရာ ( ဆရာတော်ကြီး တူ တ ပ ည့် ဖြစ်၍ နှစ်ပါး မိမိ ထက် ) အား အသက် ဦး ချ သိက္ခာ ကန်တော့ ကြီး ကြသော တော်မူ၏ ။ လယ်ဝေး မကြာမီ ည ၁၁- နာရီ ရောက်လျှင် ကုလားထိုင် ပေါ်၌ ခြေချ ထိုင် တော် မူ လျက် “ အနု ပါ ဒိ သေ သ အ သင်္ခ တ ' အ ငြိမ်း ဓာတ်ကြီး သို့ အပြီးအပြတ် ကိန်း ဝပ် စံ ကာ ပရိနိဗ္ဗာန် ပြု တော်မူ၏ ။ စုဝေး၍ ဝါဆိုလ တစ်စုံတစ်ခု ဆန်း သုံး တိုက်တွန်းနှိုးဆော် ရက်နေ့တွင် ပရိသတ် ခြင်း တစ်သောင်းကျော် မပြုရ ဘဲ အစစအရာရာ သံဃာတော် လို လေး လေ ရာ သေး ခန့် မရှိ တို့ ဘဲ ပြည့် လျက် စုံ စွာ ) ဖြင့် အလိုအလျောက် သာဓု ကီ ဠ န သဘင် စု ပုံ ပူဇော် ဆင် ယင် ကြ ခြင်း ကြသည် ၊ မိုးသည်းထန်စွာ ။ နံ့ သာ ထင်း ရွာသွန်း များ ( ခြင်း မည်သူမျှ စ သော မ အံ့ဖွယ် ပြုလုပ် များကိုလည်း တွေ့ကြုံ ကြ ရ၏ ။ အရိုး တော် ဓာတ် ကိုလည်း ရုပ် ပွား တည် ဖန် ၍ ပူဇော် ထားရှိ ကြသည် ။ ယုံယုံကြည်ကြည် မြန်မာနိုင်ငံ ဖြင့် ပဋိ ပတ္တိ - ကြိုးစား သာသနာ ပါ လျှင် ဝင် ၌ ဝိနည်း ဘုရားရှင် အဓိက သာသနာတော်သည် စာ ချ စာသင် ပုံ စနစ် နှင့် မဆုတ် သတ္တဝါ မ နစ် တို့ အားထားရာ ကြီး အ စစ် ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်း ပြ တော် မူ လေပြီ ။ ခုနှစ်တွင် ( ၁၃၁၆- ရုပ် ခုနှစ် နှိပ် ၊ တ သော ပ ည့် “ ထေရုပ္ပတ္တိ ယောဂီ မထေရ် အကျဉ်း ကြီးများ နှင့် စုပေါင်း ညောင် လွန် ပြုစု တော ၍ ရ ၁၃၂၇- တရား ဆရာတော်၏ အားထုတ် စဉ် ” ဥပ နိဿယ ကျမ်း ၌လည်း အတိုင်း အပြည့်အစုံ အားထုတ် ကြည့် ၍ ပြီး ရှု မြောက် တော် မူ နိုင် အောင်မြင် ကြပါသည် တော် ။ မူ အကြောင်းကိုလည်း ကြသော ရွှေဥဒေါင်း ရှေ့၌ တောင် ကြည်ညို ဆရာတော် ရပါ ၊ လတ္တံ့ မြောင်းမြ ။ ) ဝေ ဠု င တီ ဆရာတော် များ နေ အကြိမ် ## PAGE 474 သထုံ ဇေ တ ဝန် ဆရာတော် 1 ၁၂၃၀ - ၁၃၁၆ ) ဇာတ် ၊ ရုပ်သေး တို့၌ ရှည်လျားသော ဇာတ်လမ်းများ ကို က ပြ ကြ ရာ ပထမ တွင် အေးအေးဆေးဆေး က ပြ နိုင်ကြ သေး ၏ ။ ဇာတ် ပေါင်း ခါနီး လင်း အား ကြီး အချိန် ရောက်လျှင် ကား အချိန်ကိုက် ဖြစ်စေရန် ခပ် သုတ် သုတ် က ပြ ကြ ရသည် ။ အရေးမကြီး သော အကြောင်းများကို ချုံး သင့် လျှင် ချုံး ၊ ပ လှပ် တန် လျှင် ပ လှပ် ၍ ၊ သို့တည်းမဟုတ် ပြ တန် သလောက် ကို သာ ပြ ၊ ငိုကြွေး မြည် တမ်း လွမ်း ဆွေး သင့် သလောက် သာ လွမ်း ဆွေး ၍ ရေးကြီး သုတ် ပျာ က ပြ ကြ ရသည် ။ ထို့ကြောင့် ပွဲ ကြည့် သူ တို့၌ တစ်ခန်း နှင့် တစ်ခန်း သည် ကြိုတင်၍ မ မှန်းဆ မ တွက်ချက် CJ နိုင်အောင် အ ဆက် အစပ် အ ဆင် အပြင် ကွဲ ကာ အပြောင်းအလဲ မြန်ဆန် တတ် ၍ ဇာတ်လမ်း မ ဆုံး မီ ငို ရ အံ့ လော ရယ် ရ အံ့ လော မသိ ဖြစ်ကြ ရ လေ၏ ။ အ ပ ရာ ပရိ ယ ( ရှေး ကံ ) ဇာတ်ဆရာ ကလည်း ယောဂီ အား ရှည်လျား လှ စွာ သော သံသရာ ဇာတ်လမ်း အတွက် မာရ်နတ် ကဲ့သို့သော လူကြမ်း များကို သုံး တန် သုံး လျက် က ပြ စေ ခဲ့ပြီ ။ ဇာတ် ပေါင်း ခါနီး လင်း အား ကြီးလေ ဆယ် ဘဝ ခံရ ခံရမည် ကို တစ်ဘဝ တည်း ၌ ပေါင်း တန် ပေါင်း ၊ ချုံ့ တန် ချုံ့ ၊ ပ လှပ် တန် ပ လှပ် ၍ အချိန်မီ က ပြ ရ လေ ဖြစ် သ ဖြင့် ရက်ပိုင်း လပိုင်း အတွင်း၌ ပင် ' ရှေ့နောက် မ ညီ ၊ အ ဆက် အစပ် အပြင်အဆင် ကွဲ ကာ အပြောင်းအလဲ မြန်ဆန် တတ် ၏ ။ ထို့ကြောင့် အရုဏ် ကျင်း ၍ လင်း ကြက် ပင် တွန် နေသော်လည်း တော်တော် နှင့် ဇာတ် ရည် မ လည်း ၊ ခု ရသေ့ ထွက် လိုက် ၊ တော်ကြာ မင်းသား ထွက်လာ လိုက် ၊ က တိုက် က ရိုက် က နေရသော ရုပ်သေး ပွဲကို ကြည့် ၍ ‘ လင်း ကြက် ဖြင့် အ တန် ဆော် ပြီ ၊ ဘယ် ဇာတ်တော် လေ မှန်း မသိ ၊ အခန်း ခန်း အဖုံဖုံ ၊ များ နိုင် မျှ ကုန် ” ဟူသော ဦး ပုည စာ ကဲ့သို့ ဇာတ်လမ်း မ ဆုံး မီ ဇ ဝေ ဇ ဝါ ဖြစ်ကြ ရ လေ၏ ။ ဆင်ခြင် ဘုရားရှင် မိ၍ လော လက်ထက် မသိ ၊ ပွဲ ကြည့် တော် ရင်း က ရဟန္တာ နာဂ သ မာ ဖြစ် ဠ မထေရ် တော် မူ ခဲ့သည် သည် ။ ထိုသို့သော ထို့ကြောင့် လည်း သဘောကို မျက်စိ အောက် ၌ ပင် ရှေ့နောက် မညီဟု ထင် ကြ ရသော တမ္ဗ ဒါ ဌိ က သူ သတ် သမား ကြီး တရားထူး ရသွားပြီ ၊ သန္တ တိ အမတ် အရူး အံ မူး ကြီး ရဟန္တာ ဖြစ်သွားပြီ ဆိုသည်ကို မ ယုံကြည် နိုင်အောင် ရှိခဲ့ ကြ လေ၏ ။ ဘဝသံသရာ ၌ ကံကြမ္မာ တို့သည် ဆန်း ကြယ် စွာ တ ကား ။ လူ ပြန် တော် ပညာရှိ ဦး သာ ဗျော စစ်ကိုင်းမြို့ မြောက်ဘက် ဆယ် မိုင်အကွာ ကန်ကြီး ကုန်း ရွာ အနီး ကျောက် ပ နံ ရွာ ၌ နဝမ အကြိမ်