## PAGE 481 သာသနာပြု ရ သ ဖြင့် ဝမ်းမြောက် နေ၏ ။ သို့သော် မကြာမီ ပင် ကို ရင် ကြီး အချို့ နှင့် လက်ထက် တော် ပါ ဦး ပဉ္ဇင်း အချို့ အပေါ် သြ ဇာ မ ကိုက် ရှိနေသည် ။ သည်းခံ ဆုံး မ ဟော ပြော၏ ။ ငယ် မွေး ခြံ ပေါက် ဆရာ တ ပ ည့် မဟုတ် ကြ သ ဖြင့် “ ဦး ပဉ္စင်း ကြီး လာ က ဘုန်းကြီး ရန် သူ ” ဟူ သည့် အတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ဆန့်ကျင်ဘက် အုပ်ချုပ် သြ ဇာ ရ ခက် သက်ဝင် ၍ ကာ လာ ဆုံး တော့သည် မ ရန် တစ်နေ့ ။ နောက် တခြား ကျောင်းသား ခက် ၍ လာ ၊ ကို ၏ ရင် ။ ကြီးများ ထိ ပါ သော်လည်း “ စာ တတ် နောက်ဆုံးတွင် သော်လည်း မ အုပ်ချုပ် ကျက်သရေ တတ် ခန်း ' ဟု အတွင်း အ ဝင်၍ ထင် ခံရမည် သင်္ကန်း စိုး ၍ ကို ကြိုးစား ခေါင်း ပု သည်းခံ ခြုံ ကာ ချုံး ပွဲ ချ ငို ရ လေတော့ ၏ ။ နာမည်ကျော် စ တစ် နယ် လုံး က အထင်ကြီး နေပြီ ဖြစ်၍ မည်သို့ ( စီမံ အ ရမည် မွှေ ဓာတ် ကို မသိ ကို ၊ သတိပြု ရုတ်တရက် ။ ) ထွက်သွား ၍လည်း မ ရ ၊ များစွာ စိတ်ဆင်းရဲ ရ လေ၏ ။ ပရိသတ် နှင့် စာ နှင့် အပိုင် ဖိ လိုက် သော်လည်း ထို ပရိသတ် နှင့် ထို စာ က ပင် ဦး နာ ရ ဒ အား ဘဝ လမ်းကြောင်း ကောင်း မည့် ပြောင်းရန် သူ ကို ဆိုး နှိုးဆော် အောင် လုပ်၍ နေ တော့သည် မ ရ ၊ ဆိုး မည့် ။ သူ ကို ကောင်းအောင် လုပ်၍ ရ ခဲ မျှ ။ ဦး နာ ရ ဒ သည် အား ရအောင် ငို ပြီး နောက်တစ် ရက်မှစ၍ သံဝေဂ ဝင် ကာ “ စိတ်ဆိုး ရ ၊ စိတ်ညစ် မရှိတော့ပြီ ရ ၊ ငိုကြွေး လော ” ဟု ရ သည့် အဖြေရှာ ဒုက္ခ ၍ ကား စိတ် ပူလောင် ပြေ လက် လှ ပျောက် ၏ ။ ထို စာ ဒုက္ခ က ကြည့် လွတ် နေ ခဲ့ စေနိုင် ၏ ။ သည့် တရား “ သော က ပရိ ဒေဝါနံ သမ တိက္က မာ ယ = သတိပဋ္ဌာန် လေးပါး တို့သည် စိုးရိမ် ငိုကြွေးခြင်း အတ္ထင်္ဂ မာ ယ တို့ကို = ကိုယ်စိတ် လွန်မြောက် ဆင်းရဲခြင်း ခြင်း ငှာ တို့၏ လည်းကောင်း ကင်း ပျောက် ၊ ခြင်း ဒုက္ခ ငှာ လည်းကောင်း ဒေါ မ န ဿာ နံ . ဖြစ်ကုန်၏ ” ဟူသော သတိပဋ္ဌာန် ပါဠိတော် ကို သွား၍ တွေ့ ရာ ဆွေ့ဆွေ့ခုန် မျှ ဝမ်းသာ သွား ၏ ။ သို့သော် တို့ကို သာ မည်သို့ စမ်း ၍ ရှု မှတ် ကြည့် ရသည် နေ မိ ခဲ့သည် ကို မူ မ ။ စဉ်း စား မိသ ဖြင့် ရိုးရာ ဗုဒ္ဓါနုဿတိ ၊ မေတ္တာ ကမ္မဋ္ဌာန်း ဝင်လာ “ ၏ မင်းကွန်း ။ သို ့ နှင့် သို့ မကြာမီ ရောက်လျှင် သက်ဆိုင်ရာ ထို အ ဖြေ ဆရာသမား ရမည် ' ဟု မျှော် နှင့် ဒကာ လင့် ယုံကြည် ဒကာမ စိတ် များကို က ပြင်း ပြေ လည် ပြ စွာ အေးဆေး စွာ ပြော ဆို၍ ထို မတ္တရာ စာသင်တိုက်မှ မင်းကွန်း တောင်ပေါ် ကြီး ကျောင်းသို့ ထွက်ခွာ ခဲ့ လေ၏ ။ အ လယ်တော ဦး နာ ရ ရ ဒ သို့ သည် ရွှေ့ပြောင်း မတ္တရာ မှ သီတင်းသုံး မင်းကွန်း သို့ ရ ပြန် ရောက်သောအခါ ၏ ။ ဦး နာ ရ ဒ ၏ တောင်ပေါ် ဘဝတွင် ယခု ကြီး ကျောင်းမှ တစ်ကြိမ် အ ပြောင်း သည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့ ၏ ။ တောင်ပေါ် ကြီး ကျောင်း ဆရာတော်သည် ကြီး ပဋိ ပတ် သ ဖြင့် ၌ သင့် ဦး နာ ရုံ ရ သာ ဒ လည်း လုပ်၍ ထို ပရိယတ် အတု ကို ကျမ်းစာများ ယူခဲ့ မိ ၏ ။ အ ကို လယ်တော သာ အချိန် ရ ရှိသမျှ ဆရာတော် ကြည့် မှာ ရှု ရန် မူ ပဋိ ဝါသနာ ပတ္တိ ၌ ပို၍ အား သန် သော ဆရာတော် ဖြစ်သည် ။ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 482 “ စာသင် စာ ချ ရတာလဲ များ လှ ပြီ ၊ ဒီလို နေ သွား လို ့ ရဟန်း တရား အားထုတ် ရတော့မည် မဟုတ် လွတ် ရတော့မည် ၊ ရဟန်း တရား မဟုတ်ပါ အား က မ လား ထုတ် ” နိုင် ဟူသော လျှင်လည်း မီးခဲ ပြာ စာတွေ ဖုံး ဖြစ်ခဲ့ မည်မျှ ရ သည့် တတ် အသိဉာဏ် တတ် ၊ ဒုက္ခ သည် မှ ခေါင်း ပေါ်၌ မိုးကြိုး ကျ သည် ထက် ပြင်းထန် ပေ ၏ ။´ စာသင် စာ ချ ခြင်း ဖြင့် နယ် လည်း စုံ လာခဲ့ ခဲ့ပြီ ။ မိ လူမှုဒုက္ခများ သော ဘဝဇာတ် လည်း ရှုပ် အထုပ် ကြုံခဲ့ ပြီ ကြီးကို ။ မီးခဲ တစ် ပြာ က ဖုံး န့် အသိဉာဏ် စီ တစ် က န့် စီ ကြီး ဖြေ က ၍ မေ့ ပြ နေ လျော့ လေ စွာ သိမ်းပိုက် တော့သည် ။ “ ငါ့ဘဝ ကား အချိန်ပိုင်း အတွင်းမှာ ဘဲ အပြောင်းအလဲတွေ များပြီး ချောက် ကမ်းပါး ကျ ဖို့ လက်မတင် ကလေး လို ပါ တော့ က လား ” စ သည် ဖြင့် ငယ် စဉ် မှစ၍ မိမိ၏ ခရီးသည် ဘဝကို တောင်ပေါ် မှ စီး ၍ ကြည့် လိုက် သကဲ့သို့ ကြက် သီး ထ မိ လေ တော့သည် ။ အပ္ပမာဒ သိုက် စောင့် ကြီးများ ရှုပွားနည်း ဦး နာ ကို ရ လျှောက် ဒ သည် ၍ သက်တော် ကျင့် တော့မည် လည်း ကြံ ၃၇- သော်လည်း နှစ်ရှိ လေပြီ သံဃာတော်များကို ။ ဆရာတော် ထံ ထိန်းသိမ်း ၌ ရဟန်း စာ တရား ချ၍ တိုက် ပထမ တွင် အုပ် လွှဲ သာယာ အပ် ခြင်း မိ သာ သကဲ့သို့ ခံယူ ရ ပြန် ရှိသော်လည်း ၏ ။ ထို တာ ဝန်ကြီး ဤ တစ်ကြိမ် ကို ယခင်က တွင်မူ အကြိမ်ကြိမ် ထို တာ ဝန်ကြီး ထမ်း ခဲ့ရ က စဉ် ပင် ချောက် လှ န့် နေတော့ ၏ ။ သို့သော် မ ရှောင် သာ ဘဲ ထမ်းဆောင် နေ ရ ပြန်သည် ။ တရား လျှောက် ရန် အကြံ လည်း တစ်နေ့သောအခါ ငုပ် ၍ ငုပ် ၍ သွားပြန် စာ ကြည့် ၏ အ ။ ပြီး ရပြီး စာများကို စိတ်ပါလက်ပါ ရွတ် အံ နေ ခိုက် ရုတ်တရက် “ ဦး နာ ဆရာတော်ကြီး ရ ဒ ၊ စာတွေကို ကြွ ဘယ် လာ အတွက် ကာ ... ဒီလောက် သင် အံ ကျက် မှတ် နေ ရ သ တုန်း ” ဟု မေး တော် မူ ရာ ငုပ် နေသော အကြံ က ရုတ်တရက် ပေါ်လာ ကာ “ “ နိဗ္ဗာန် နိဗ္ဗာန် လိုချင်လို့ပါ လိုချင်ရင် “ ဘူ အရှင်ဘုရား တံ ဘူ တတော ” ဟု ပင် ပဿ လျှောက် တိ ” လောက် လိုက် မိ နဲ ့ သည် ပဲ ရ နိုင် ။ ပါ သ ဗျာ ” ဟု မိန် ့ တော် ဦး မူ နာ ကာ ရ ဒ အနီးမှ ၏ ဦး ခေါင်း ထွက်ခွာသွား ၌ ပြင်းထန်သော ၏ ။ ဒုတိယမ္ပိ မိုးကြိုး တစ်ကြိမ် ပစ် ချလိုက် သ ကဲ့သို ရှိ တော့သည် ကံတရား ။ ဆရာတော်ကြီး တို့သည် ဆန်း ကြယ် ကား သိ လှ ၏ တော် ။ သတိ မြင် - တော် သမာဓိ မူ ဟန် - ပညာ ရှိ ပေ ၏ ဖြင့် ။ စောင့် ၍ ကြည့် တတ် ပါ ဟု လျှင် နှုတ် သိသာ က အကြိမ်ကြိမ် လှ ပေသည် ။ ရေ ဦး နာ ရွတ် ရ ဒ ကာ လည်း အဓိပ္ပာယ်ကို သက်ပြင်း ချ တွေ့ပြီး လျက် “ စဉ်း ဘူ တံ စား ဘူ တတော နေ မိ ၏ ။ ပဿ တိ အ “ အ ရှိ ကို အရှိအတိုင်း မြင်လျှင် နိဗ္ဗာန် ရတော့ တာပဲ ” ဟု ဒက် က နဲ သဘောပေါက် ကာ လက်တွေ့ လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်တော့ သည် ။ 66 “ သံဃ သာ မဂ္ဂီ ခေါ် ဘုန်းကြီး နိုင်ငံရေး အဖွဲ့များ လည်း ပေါ်လာ ခိုက် ဖြစ်၍ စာသင်သား များ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 483 ဆုံး မ ရ ခက် သည် နှင့် ကြုံ လေရာ ၊ ဦး နာ ရ ဒ အတွက် ပဋိ ပတ္တိ အလုပ်ခွင် သို့ မြန်မြန် တွန်း ပို့ သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား ၏ ။ “ ဦး နာ ရ ဒ ၊ ဆင်းရဲ က လွတ် ချင်ရင် သတိပဋ္ဌာန် က လွဲလို ့ တခြား လမ်းခွဲ မရှိဘူး ၊ ခွဲခြား၍ ဧ ကာ ယ အ နော မိန့် ယံ မရှိ မဂ္ဂေါ ။ လျှောက် ” ဟု ဆရာတော်ကြီး လည်း မ လျှောက် က မိ အ ပေ ။ မိန့် သို ရှိရာ ့ နှင့် မည် “ မဟာသတိပဋ္ဌာနသုတ် သို ့ ပွား ရမည်ဟု ကား ပါဠိ တော်ကြီး ” ကို အဋ္ဌကထာ ၊ ဋီကာ နှင့် တိုက်ဆိုင် ၍ အ ပြန်ပြန် အလှန် လှန် ကြည့် ရှု သုံးသပ် ရ တော့သည် ။ ယင်းသို့ သတိပဋ္ဌာန် ဆိုင်ရာ စာများကို ကြည့် ရှု ၍ လွတ်လွတ် ကျွတ်ကျွတ် ကြီး ရုန်း မည် အား ပြု နေ ခါမှ “ ပေ ဋ ကော ပ ဒေသ အဋ္ဌကထာ ” ရေးရန် အကြံ ကြီး က ဆီး ၍ ကာ နေ ပြန် ၏ ။ “ အဋ္ဌကထာ ဆရာ ” ဘွဲ့ ထူး ကို ဗန်း ပြသော ထို အကြံ သည် မာ ရ၏ နောက်ဆုံး အသုံးပြု လိုက်သော လက်နက်ကြီး ဦး နာ ရ ဒ ကံ က ပင် ထို တ အန္တ ကား ရာယ် ၊ ကို ထိုအချိန်က အခိုက် အ ဦး တ န့် နာ အား ရ ဒ ဖြင့် မြင် ခုခံကာကွယ် ချင် မှ ၍ မြင် ၍ မည် ပေးလိုက် ဖြစ်သော်လည်း ၏ ။ အနောက်ဘက် မကြာမီ လေး ဆရာတော်အား ဖာ လုံ ခန့် ဝေးသော ခွင့် ပန် ၍ တော သံဃ ထဲသို့ ပရိသတ်ကြီး ဝင် ခဲ့ ၏ ။ မှ ကမ္မဋ္ဌာန်း ဖဲ ကာ အ လယ်တော ကျောင်း ကလေး ရ၏ တစ် ရော င့် ရဲ ဆောင် ကာ ကို “ ဂူ အပ္ပမာဒ ကလေး သတိပဋ္ဌာန် ချောင် သီလရှင် အလုပ် ဆရာကြီး ' ကို ဒေါ် မဆုတ် အီ က မ ဆောက် နစ် ရှု ပွား လှူ ၍ တော်မူ၏ ရ တတ် ။ သမျှ ( ယခု နှင့် အ လယ်တော ရ အနောက် တိုက် ခေါ် ၏ ။ ) အမျိုးမျိုး ထိုအချိန်မှစ၍ အဖုံဖုံ စောင့် ရှောက် တောင်ပေါ် ရ မည့် တာဝန် ကြီး ဆရာတော် ကုန်ပြီ ဟု နှင့် ဆို သ င့်၏ အ လယ်တော ။ ထို ဆရာတော် ရ ဆရာတော်၏ နှစ်ပါး ကား ရှင် ခဲ့ရသော မောဂ္ဂ အရှင် လိ ပုတ္တ သိဂ္ဂ တိ ဿ ဝ နှင့် လောင်း စဏ္ဍ ဝဇ္ဇီ လျာ မထေရ် အား သာသနာ ကြီး တို့ ကဲ့သို့ ဘောင် ဖြစ်တော့သည် ရောက်ရန် အချိန်ယူ ။ စောင့် ရှောက် အရှင် သိဂ္ဂ ဝ မထေရ် ကြီးသည် မေဂ္ဂ လိ ပုတ္တ တိ ဿ အား သာသနာ့ ဘောင် ရောက်အောင် ဆွဲဆောင် ၍ ရောက်လျှင် ပဋိ ပတ် အလုပ်ကို အ လျင် ခိုင်း ၏ ။ သို့ တ စေ တတိယ သံဂါယနာ သာသနာပြု ရန် ရှိနေသေး သ ဖြင့် သာသနာ မှ ဖဲ ခွာ မ သွား နိုင် ရုံ ၊ သမာဓိ အသိဉာဏ် ရ င့် ကျက် ရုံ ပဋိ ပတ် လမ်း စ သောတာပန် မျှ လောက်သာ ချီး မြှောက် ရပ်ဆိုင်းထား ၏ ။ ဓမ္မ ရ သ ကို သိ သွား သ ဖြင့် ကြောင့် ကြ မဲ့ နေ မည် စိုး ၍ အ ရ ဟတ္တ ဖိုလ် ပေါက် အ ရောက် ပို့ တော် မ မူ ခဲ့ ။ ထို့နောက် မှ ပရိယတ္တိ သင်ယူ ရန် စဏ္ဍ ဝဇ္ဇီ မထေရ် ကြီး ထံ ပို့ လွှတ် ၏ ။ သာ မ ဏေ ဘဝ ဖြင့် တိပိဋကဓရ စင်စစ် ဖြစ်ခဲ့သည် တောင်ပေါ် ။ ( ပါရာဇိက ကြီး နှင့် အ ကဏ္ဍ လယ်တော အ ဖွ င့် ရ ၃၀-၃၁ ဆရာတော်ကြီး ။ ) နှစ်ပါး ကား ပုဂံမင်း ၊ မင်းတုန်းမင်း တို ့၏ ဆရာ ဈာ န့် အဘိ ညာဉ် ရ သီး လုံး ဆရာတော် ၏ အပ္ပမာဒ အမွေခံ တ ပ ည့် ကြီးများ ဖြစ်ကြ၏ ။ အ လယ်တော ရ ဆရာတော်အား “ အနာ ဂါမ် ကြီး ’ ဟု ပင် ထိုခေတ်က ဆိုသည် ထို အပ္ပမာ သ သ မှုကို မိမိတို့ လည်း စားသုံး ကာ ထို အပ္ပမာ ဏ သိုက်ကြီး ကို ဆက်လက် နဝမ အကြိမ်