## PAGE 577 ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ရှေ့ အမြင် ကြောင်း ထူး များ နောက်ကြောင်း ဝင်လာ လေတော့ အသိ ၏ ထူး ။ ဒိဗ္ဗ အမြင် စက္ခု ဉာဏ် ထူး ( အစစ်အမှန် ၊ ပုဗ္ဗေ နိ ဝါ သာ နု ဿ တိ ဉာဏ် ရ မည့် သူ များ၌ ၅၂၃ မြင် လာ သည့် အတိုင်း · • ထို ဗ ဟိဒ္ဓ အာရုံများ နောက်သို့ ချည်း ) များ နောက် ပို၍ မြင် လာ ယောင် တတ် ခံ လိုက် ပေသည် ' နေ ။ ပြန် ပါ ဤနေရာ ကလည်း ဝိပဿနာ ကား “ မဂ္ဂါ မဂ္ဂ အင်အား ဉာဏ ဒဿန များ ကျဆင်းသွား ဝိသုဒ္ဓိ ဌာန တတ် ဖြစ် သည့် ပြန် အတိုင်း လေသည် လမ်း ။ မှန် လမ်း မှား လမ်းခွဲ အာရုံ နောက် များသော မ လိုက်ရ ´ အပိုင်း ။ ဖြစ်၍ မူလ တရား သတိ ကို သာ စွဲစွဲမြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင် ထား ရသည် ။ ဖက် ကွ ၊ ဦး မင်း ကျော် ဒင် သေ သည် တော့မယ် ရံ ခါ သနား ” စ သည် လှ သ ဖြင့် ဖြင့် ရွာထဲမှ နေ့စွဲ ရက်စွဲ လူအချို့ ဖြင့် သတိပေး အား “ မင်း ပြောကြား ရတနာသုံးပါး ၏ လူအများ သတိပေး ခံရသူများ မ ကပ် ရဲ ဦး အောင် ကျော် ပင် ဒင် ရှိနေတော့ ပြော သည့် ၏ ။ အတိုင်း ဦး ကျော် သေ ဒင် သေ ကား ကုန် ပို၍ ကြ ဟန် သ ဖြင့် ကျ နေသည် သူ့ အနား ။ မိမိ သို့ ။ သူတစ်ပါး စိတ် မြင် နေ၏ လူ ။ အ များ၏ အောက် ခန္ဓာကိုယ် ကို ကြည့် ပြန် အစိတ်အပိုင်း ပါ လျှင်လည်း ၊ အဆုတ် ခွေးသေ ကောင် အသည်းနှလုံး ပုပ် တွင် မှ အ ကျ စ နေသော အ သေး လောက်ကောင်များ ထို အကြောင်း မပြောဘဲ ပ မာ လည်း လုယက် မနေနိုင် တိုးဝှေ ပြန်၍ ့ ပြော နေကြသော မိ ရာ လူအများ ငရဲသား ပို၍ များကို အံ့ သြ မြင်ရ ကြ ရ ပြန် လေ၏ ၏ ။ ၊ ကြ လေသည် “ အရူး ။ အရူး နဲ့ ဦး ကျော် ဒင် တရား က အ ဟုတ် သား ပါ က လား ” ဟု ဟု အာရုံစိုက် လာ လာ၍ ဦး မေး ကျော် သူများ ဒင် ပြောသမျှ မေး ကြ၏ ။ လည်း ခေါင်း မှန် ခဲ ၍ ဝမ်း မှန် ၍ နာ မှ နေ အ သ စ ဖြင့် ဆေးဝါး ကျွဲ ပျောက် ဓာတ် နွား စာ ပျောက် မှ အ စ မေး လာ ကြ ကုန် ၏ ။ ဤနေရာ၌ မိုး ရွာ လျှင် အော် မြည် သော ' ဖား သတ္တဝါ ကဲ့သို့ မိမိ အသံ မေး သူများ ကြောင့် သေ တတ်သည် ထိုအခါ ကို ဦး အထူး ကျော် သတိပြု ဒင် သည် ကြ ရာ ရုတ်တရက် ၏ ။ မိမိ စကား စဉ်း သည် စား၍ မိမိ အား လူအများ ပြန်၍ သတ် တတ် လေသည် ။ ကင်းဝေး စေရန် မောင်ရင် ပေါ် ချောက် သို့ သွား၍ တစ်ယောက်တည်း ကြိုးစား ရှု နှော မှတ် င့် လေတော့ ယှက် ခြင်း ၏ မှ ။ ကူး သွား “ . နိုင်တာ လောကီ ။ နို့ ဟာ မို့ အင်မတန် ရင် လောကီ ကောင်းတာ ထဲမှာ နစ် ကွ သွားမှာ ယ့် ။ ငါ့ ” မှာ ဟု ကံကောင်း ဟော ခဲ့ ဖူး ထောက် လေသည် မ လို ့ ။ ဟိုဘက် ရွှံ့ ပြင်မှ မှန် ကြာ လှ ပါ စွယ် ပေ သည် ၏ ။ လောကီ ဆင် ငယ် သည် ဆင် လူ မိုက် သာမန် တို့ တို့ ကြိုက် နှစ်သက် လောက်အောင် လောက်အောင် ကောင်း ကောင်း လှ ပေ ၏ ။ ပင်လယ်ပြင်မှ ရတနာ သိုက်ကြီး ဆင် ပင် တည်း သေ သည်လည်း ။ သို့ရာတွင် ကျီး ဆင် မိုက် ငယ် အတွက် သည် ကြာ တစ်သက်စာ စွယ် ဇော ကြောင့် သုံး စား၍ ရွှံ့ ပြင် နွံ မ လှ ပါ ကုန် တော ပေ ၌ ပင် ၏ သော ။ တ ကျွံ မက် နစ် လျ ကာ လျ ပြန် ဆင် လမ်း သေ မရှိခဲ့ ကြောင့် ရှာ ပေ ပင် ။ သေ ကျီး ခဲ့ မိုက် ရပြီ ။ သတ္တဝါ လည်း အာ သာ ငက် ငက် မ ခွဲ ရက် ၍ လောက်ကို ယခုအခါ သာ ဧရာ လူ မ သာမန် ပန်းတိုင် ၊ ရဟန်း ကြီး အဖြစ် သာမန် ထား၍ တို့လည်း ကြိုးစားနေ ထိုသို့သော ကြ ပြန် အသိအမြင် ရာ ကြာ စွယ် ထူး နှင့် မျှ ## PAGE 578 ဆင် သုံးသပ်ကြ သေ ကို သာ ကုန် မ ရာ ကြည့် ၏ ။ မူ ကြာ ၍ ပြန် စွယ် လမ်း ဆင် မရှိသော သေ အ စစ် ရွှံ့ ပြင် ကို ရ နှင့် သော် ပင်လယ်ရေ တော် ပေ ပြင် သေး ကိုလည်း ၏ ။ မြူ ဆွယ် ကြိုတင်၍ အငှား ဖြားယောင်း လိမ်လည် ၍ ကျွေး သော ကြာ စွယ် ဆင် သေ လည်း များ ကုန် ၏ ။ ကြပ် ကြပ် သတိပြုကြပါ ပုဗ္ဗေ နိ လေ ဝါ သူတော်ကောင်းတွေ သ နှင့် စပ် ၍ သာသနာ့ လမ်း တို့ ။ စဉ် မဟုတ် သူတို့သည် ဘဝ လေးဆယ် လောက် ကို ပိုးစုန်းကြူး သာလျှင် လင်း အ ကန်း သလောက် ခရီးသွား သာ ရှိ သကဲ့သို့ ပေ ၏ ( ဝိသုဒ္ဓိ အကြမ်း ၊ ၂၊ ၄၁ စား ) မျှသာ ။ ခု တစ်မျိုး မြင် ခု သည် တစ်မျိုး ( ဝိ ပြောင်းလဲနေသော ၊ ဋ္ဌ ၊ ၁၊ ၁၃၀ ) ။ သူတို့ ( ပဋိ သမ္ဘိ အမြင် ဒါ မဂ် အဋ္ဌကထာ လည်း ဖွဲ ပုံ ၌ လည်း စိုက် ကြည့် သော ။ ) ထို့ကြောင့် တိုင် ကဲ့သို့ ကံ ခိုင်မာ အကျိုးပေး သည် နှင့် မဟုတ် စပ် သမျှ ( ဒီ နတ် ၊ ဋ္ဌ မျက်စိ ၊ ၁၊ ရ ၉၈ သူ ) က ။ ပြောသော်လည်း ရှေးက ဒဏ္ဍ မယုံ ကီ စား တိုင်း ရ ချေ ပြည်၌ ။ ( မဟာ ရှင်ဘုရင် ကမ္မ ဝိ မှ ဘင်္ဂ အ သုတ် စ ကိ ။ ) သ ဝစ္ဆ ရသေ့ အား ပြစ် မှား ၍ ရာထူး ပစ် ပယ် တက် ကာ သည် ကျင့် ၊ သုံး တိုင်းပြည် ခဲ့ ကြ သ ဖြင့် အေးချမ်း တစ် ပြည်ထောင် သည် ၊ လုံး ရတနာ သေ မိုး ကြေ ပျက်စီး ရွာ သည်ဟု ခဲ့ ကြ ရ ဖူး ကံတရား လေသည် ကို ။ ( စတ္တာလီ သ နိ ပါတ် ၊ သ ရ ဘင်္ဂ ဇာတ် ။ ) ထိ - သိ သတိ လွယ် လွန်း ၏ ခံနေရ ဦး သည့် ကျော် သတ္တဝါများ ဒင် သည် လူတွေ ကို မြင် ပြော လေ ပုံ ထိတ်လန် ဆို ပုံ ၊ လုပ် ့ ပုံ လေ ဖြစ်နေ၏ ကိုင် ပုံ တို့ကို ။ မြင် ကြောက်ရွံ့ လေ ကြောက် ထိတ် လ န့် လေ လေ ၊ င ဝီရိယ ရဲ ကို တိုးမြှင့် လေ ဖြစ်သည် ။ သွား လဲ ဒီ စိတ် အိပ် လဲ ဒီ စိတ် ဒီလောက်တော့ ဖြင့် ကျိတ် မှိတ် ပြီး မလုပ်နိုင်ဘူး လုပ်နေသည် ” ကို ဟု မြင်ရသော ထင် ရ၏ ။ အခါ ကိုယ့် “ ကို ငါတို့ ကိုယ် တော့ လျှော့ နိဗ္ဗာန် တွက် မ ရ ကြသည် ချင် နေ ။ ပေ .. “ သူ စေ ၊ ဒီလို ဒုက္ခ ခံ နိုင်တာ ပါရမီ ရှိ လို ့ ” ဟု မြှ င့်၍ လက်တွေ့ တွက် တတ် လုပ် ကြ ကြည့် ပြန် ၏ လျှင် ။ မဟုတ်ချေ တဖြည်းဖြည်း ။ ရက်ပိုင်း မျှ ဖြင့် ဓမ္မ အရသာ တွေ့ ကာ ယုံကြည်မှု သတိ တိုး ၏ ( ။ သဒ္ဓါ သတိ ) တိုးလာ တိုး လျှင် ၏ ၊ သမာဓိ ယုံကြည်မှု တိုး ၏ ။ တိုး သမာဓိ လျှင် ဝီရိယ တိုး လျှင် တိုး ပညာ ၏ ။ ဝီရိယ တိုး ၏ ။ တိုး တ လျှင် မင် ကြိုးစား တစ်ရက် ဖျစ် ညှစ် ၍ ထက် လုပ်နေရ တစ်ရက် သည် ကိုယ် မဟုတ်ချေ နှုတ် စိတ် ။ အပူ ဓာတ်များ ကင်း ကာ အေးငြိမ်း ၍ အေးငြိမ်း ၍ လာသည် ကို ကိုယ်တိုင် ချက်ချင်း ပင် အကျိုး သိလာ ရ ၏ နိုင်သည် ။ သူများ ။ သန္ဒိဋ္ဌိ ဟော စရာ ကော ၊ တိုက်တွန်း = ကိုယ်တိုင် စရာ လက်ငင်း မ လို ။ ယင်း ခံစား ကို ပင် တွေ့ ရှိ .. “ နိုင်သည် အ ကာ လိ ” ဟု ကော = တရားတော် က ဆို လေသည် ။ လက်တွေ့ စမ်း ဖို ့ ၊ လုပ် ကြည့် ဖို့ သာ အရေးကြီး ၏ ။ “ ဒီလို မှန်း ဖြစ်ကြ သိ ငါ ရသည် အစောကြီး ။ ပြော က ရသည် ( ငယ်ငယ်က ထက် အလုပ် ) မလုပ်ရ က ပို၍ လေ လား လွယ် ” ၏ ဟု ။ ယောဂီ တိုင်း နောင်တ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 579 ထို့ကြောင့် “ ဧဟိပဿိကော = မယုံရင် လာ လှ ည့် စမ်း ၍ ကြည့် ” ဟု အာမခံ ရဲ ခြင်း ဖြစ်သည် ။ လူတိုင်း မလုပ် တတ် မရှိရအောင် လည်း ရှင်းလင်း ၏ ။ လွယ်ကူ ၏ ။ သို့ရာတွင် လက်တွေ့ ယုံယုံကြည်ကြည် “ နွား စာ မှ ရ လုပ်လိုသူများ ရ ဟု ကျတ် ရှားပါး တီး ကုန်း လှ မှာ သ တောင်ယာ ဖြင့် တဖွဖွ လုပ် ဟော ရသလို ရ လွန်း တစ်ပုဒ် ၍ - တစ် ပါ ဒ မျှ သိရင် . မ နည်း အကျိုးများ မည်ဟု ယူဆ ၍ ဒီလောက် ငါ ပြောပြ လို ့ မှ မသိ မမြင် တဲ့ ပု ထု ဇဉ် အ မိုက် အ ကန်း တွေကို ငါ ဘာ တတ်နိုင် ဦး မှာလဲ ” ဟု တစ်ခါက ဘုရားရှင် ပင် လျှင် ညည်းညူ တော် မူ ဖူး ၏ ။ ( ခန္ဓ ဝဂ္ဂ - ခေတ္တု ပ မ သုတ် ။ ) ထို ချမ်းသာ ကား အဖော် မ လို ၊ သန္တော = အေးငြိမ်း ၏ ။ ပ ဏီ တော = မြိန် ၏ ။ တင်း တိမ် ရော င့် ရဲ မှု မရှိ ။ အ သေ စ န ကော = ပို၍ ကောင်းအောင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြ ည့် စွက် ( နှမ်း ဖြူး ) စရာ မ လို ၊ အ လို လို့ ကို အရသာ ရှိ နေ၏ ။ ပြ ဆိုပြီး ( ဣန္ဒြေ ငါးပါး ၊ ဗိုလ် ငါးပါး ဟုလည်း ခေါ်ဆို ရသော ) သဒ္ဓါ ၊ ဝီရိယ ၊ သတိ ၊ သမာဓိ ၊ ပညာ ငါးမျိုး တိုးတက်လာ လေ ပို၍ အရသာ လိုက်ပါ ရှိ နေကြ လေ ရသော ၊ အသိဉာဏ် လူများ စု တိုး နှင့် လေ ခွဲခွာ ဖြစ်တော့သည် ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ။ ထိုအခါ နေ နိုင်သည် အာရုံ မှာ ငါးပါး သတ္တိ ၏ ကောင်း ခိုင်း စေ ရာ လွန်း ၍ ၊ ပါရမီ ရှိ လွန်း ၍ မဟုတ် ။ အလိုလို ခံနိုင်ရည် ရှိ သွား ၏ ။ ချမ်းသာ နေ၏ ။ လူ သာမန် တို့ ကိုယ်ချင်းစာ ၍ မ ရ နိုင်ပြီ ။ ဝင် တိုင်း ဦး ထိ ကျော် ၊ ထိ ဒင် တိုင်း သည် သိ ၊ နှာ အသိ သီး ချင်း ဖျား စပ် ၌ ထွက်လေ အောင် မှတ် - နိုင် ဝင် လာ လေ သည့် တို့ ထွက်တိုင်း အပြင် လျောင်း ထိ ၊ ထိ ၊ ထိုင် တိုင်း ၊ ရပ် သိ ၊ ၊ သွား ဣ ရိ ယာ ပုတ် လေးပါး လုံး ၌လည်း ရှု မှတ်ပုံ တိုးချဲ့ မှတ် သိနိုင် လာ ၏ ။ သွား လျှင် မြေ ၌ ခြေ ဖြင့် ထိ သည် ကို သတိ ကပ်၍ မှတ် ခြင်း ၊ ယင်းသို့ မှတ် နေသည်ကို သိမြင် နေခြင်း ( သတိ ၊ ပညာ ထိ နေသည်ကို ) ထိုင် လျှင် မှတ် တင် သိခြင်း ပါး နှင့် ၊ ပါးစပ် ကြမ်းပြင် ၌ ထိ ထိ နေသည်ကို နေသည်ကို မှတ် မှတ် သိခြင်း သိခြင်း ၊ စ စား သည် လျှင် ဖြင့် ထမင်း “ ထိ + လုပ် သိ နှင့် + သတိ လက် ” ဟု ပင် သတိပဋ္ဌာန် တစ်ခုလုံးကို ခြုံ မိ အောင် ဆောင်ပုဒ် ပြု သွား နိုင် လေတော့ ၏ ။ ( ပထဝီ ဓာတ် ကို ပဓာန ပြု ရှု မှတ် သော သတိပဋ္ဌာန် ဖြစ်၏ ။ မဟာစည် ဆရာတော်ဘုရား ကား ဝါ ယော ထို့နောက် ဓာတ် ကို ပဓာန ခန္ဓာကိုယ် မူ သည် ၌ နာကျင် ။ ) ကိုက် ခဲ မှု ပူ မှု အေး မှု စ သော ဝေဒနာများ ကို ပါ စူး စိုက် ၍ မှတ် သိ ခြင်းများ ပင် တိုး ၍ လာ ၏ ။ “ ဝေဒနာ လိုက် ” သည်ဟု ပြော စ မှတ် ပြု ကုန် ၏ ။ ဝေဒနာ နု ပဿ နာ ခေါ်သည် ။ ထင်ရှား ခံ ခက် သော ဒုက္ခ ဝေဒနာကို သာ ဦး စား ပေး၍ မှတ် ဟန် တူ ဖြစ်၍ ၏ ။ ( အထူး သုခ - မ ဥပေက္ခာ ဆို ။ ) ထို့ကြောင့် ဝေဒနာ တို့ကိုလည်း လည်း ဦး ကျော် မှတ် ဒင် သိရသည် က - အောက်ပါအတိုင်း ပင် ။ သို့သော် အကျုံး မှတ်တမ်း ဝင် တင်ခဲ့သည် လေပြီ ။ “ မ ခံ သာ ၊ မှန် ပါ ဘိ သည် တရား ။ ခံ သာလျှင် သံ သာ ကြော မှာ ၊ မျော လိမ့် အ များ ” နဝမ အကြိမ်