## PAGE 619 မေး ။ ။ အဲဒီ ပရမတ် ပြော ပါ ဗျား ။ ဖြေ ။ ထိုင်နေ ။ ဆရာတော်ဘုရား ၊ ဦး က ဝိ က ပရမတ် ဆိုလျှင် ဘာမျှ ပြောစရာ မရှိ ၊ လက် ပိုက် ရုံ ဘဲ ။ မေး ။ နေ စမ်း ပါအုံး ဗျာ ၊ ဟောဒီ ရွှေ တုံး ကြီးကို ခဲ လို့ ပြောဆို ကာ မျှ ဖြင့် ၎င်း ရွေ တုံး ကြီး ခဲ ဖြစ်သွားမှာ လား ဗျ ပြောစမ်း ပါအုံး ။ ဖြေ ။ ။ ခဲ မဖြစ်ပါ ဘုရား ။ သို့သော် လဲ ပညတ် တရား ကြီး လို ဒြဗ် ဝတ္ထု နှင့် ထင်ရှား မ ပြ နိုင် ပါ ။ နာမ် ရုပ် တို့၌ ဥ ပါဒ် ၊ ဌိ ဘင် မရှိ ၊ ချုပ် ငြိမ်း သွားတာကို နိဗ္ဗာန် လို့ ခေါ် တာဘဲ ။ မေး ။ ။ ဉာဏ် ၁၀- ပါး ပွား များ တာ ပြောစမ်း ပါဗျာ ။ ဖြေ ။ ။ မိမိကိုယ် ( ဥပမာ ) ယောဂီ ပုဂ္ဂိုလ် တယောက် သည် အာနာပါန နှင့် သမာဓိ ရ င့် သောအခါ ပေါ်မှာ ဝေဒနာကို သတိ နှင့် လိုက်ပါ ရော ဘုရား ။ အဲဒါ နှင့် ပထမ ကတော့ သညာ အား ဖြင့် ဝေဒနာ ပေါ် ပြီးနောက် ဖြစ်ပျက် ခြင်း ဓမ္မ ကို ဟုတ် တိုင်း မှန် စွာ မြင် ပါ ရော ။ ဒါနဲ့ ကြောက် ခြင်း ရွံ့ ရှား ခြင်း ဖြစ်ပါ ရော ဘုရား ၊ ဖြေ ။ ။ ။ ဉာဏ် တခု စီ ပွား ၁၀- တာ ပါး က ဟာ ကိုယ့် တခု အ စီးပွား လို ပါ ရမည် ဘုရား မဟုတ်လားဗျ ။ ။ ။ တခု စီ မ ပွား လျှင် ဘ ယ့် နှယ် လုပ်မှာ တုံး ဗျ ။ ဖြေ ။ သမ္မ သ န ဉာဏ် သုံးသပ် ရုံ မျှ နှင့် ဖြစ်ပျက် ခြင်း ၊ ကြောက် ခြင်း ရွံ့ ခြင်း စ သည် ဖြစ်ပွား ပါ ရော ဘုရား ။ နေ အင်း စမ်း ဒီဟာက ပါအုံး ဗျာ ၊ “ သမ္မ သ န ဉာဏ် သုံးသပ် ပျက် တာ လိုက်တော့ က “ ဘင်္ဂ ဉာဏ် ဖြစ်ပျက် တာ က ‘ ဥ ဒ ယဗ္ဗ ယ ဉာဏ် ' ကြောက် တာ က “ ဘ ယ ဉာဏ် ' ရွံ့ တာ က “ အာ ဒီ န ဝ ဉာဏ် အေး ဟုတ် ပေ တယ်ဗျ ၊ ဟုတ် ပေ တယ် ။ မေး ။ ။ ဦး က ဝိ ရဲ့ - လောကမှာ ပညတ် အား ဖြင့် သောတာပန် ၊ သ က ဒါဂါမ် ၊ အနာ ဂါမ် ၊ ရဟန္တာ လို့ ရှိကြ မဟုတ်လား ။ ဖြေ မေး ။ ။ ။ ။ အဲဒီ ရှိ ပါ ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဘုရား ။ ဟာ အ စဉ် အတိုင်း တောက် လျှောက် သောတာပန် သ က ဒါဂါမ် အနာ ဂါမ် ရဟန္တာ လို့ တက်သွား သလား ။ ဖြေ ။ မ တက် ပါ ဘုရား ။ 68:11 ဖြေ ။ . ။ ။ ( ဒါ ဥပမာ ဖြင့် ) ဘယ်လို ယောဂီ တက် ပုဂ္ဂိုလ် ရ တုံး တယောက်ဟာ ဗျ ။ တက် ပုံ ပြောစမ်း သမ္မ သ ပါဗျာ န ဉာဏ် ။ ကို သုံးသပ် ၍ ဉာဏ် ၁၀- ပါး ကုန် သွား ပြီးနောက် ပညတ် အား ဖြင့် ၎င်း ပုဂ္ဂိုလ် ကို “ သောတာပန် ’ ဟု နဝမ အကြိမ် ## PAGE 620 gjist ဓမ္မာစရိယ ဦး ဌေး လှိုင် ခေါ် ကြပါတယ် ဘုရား ။ ၎င်းနောက် သမ္မ သ န ဉာဏ် သုံးသပ် အုံး ၊ ဉာဏ် ဆယ်ပါး ကုန် ပြန် က “ သ က ဒါဂါမ် ” လို့ ခေါ် ကြပါတယ် ဘုရား ။ ဤကဲ့သို ့ လေးကြိမ် တက် က “ ရဟန္တာ ” လို ့ ခေါ် ကြပါတယ် ဘုရား ။ ဦး က ဝိ သဘောပေါက် သော ဝိသုဒ္ဓိ ၇ ပါး ဂျပ် ပင် “ ဆရာတော် ဝိသုဒ္ဓိ ခုနစ် က ပါး ဦး ပြောစမ်း က ဝိ အား - ပါ ” ဟု မေး ရာ - “ အရှင်ဘုရား တို ့ ဝိသုဒ္ဓိ ကို တ ပ ည့် တော် မပြောတတ်ပါ ။ တ ပ ည့် တော် ပြောတတ် သလို ပြောပါရစေ ” “ ပြော ပါ ပြော ပါ ” ဟု ခွင့် ပြုသည် နှင့် ဦး က ဝိ က အောက်ပါအတိုင်း လျှောက်ထား သည် ။ ၁ ။ တရား အားထုတ် တဲ့ ယောဂီ ပုဂ္ဂိုလ် ဟာ ရှေး ဦး စွာ ဘုရား ကန်တော့ ၊ မေတ္တာ ပို ၊ အ မျှဝေ ပြီးလျှင် မိမိ ခန္ဓာကိုယ် ရုပ်နာမ် နှစ်ပါး ကို အားထုတ် ဆဲ အခါ ဘုရား ကို လှူ ၊ အချိန် မ ပိုင်း နှင့် ၊ မိမိ စွမ်း နိုင် သမျှ အားထုတ် ၊ သမာဓိ ရ လာတော့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်မှာ ပူ မှု ၊ အေး မှု စ သော ဝေဒနာ ပေါ်လာ လိမ့် မယ် ။ အဲသည် ပေါ်လာတဲ့ ဝေဒနာကို ရှု ဆဲ အခါ၌ မျက်စိ က လဲ တောင် ကြည့် မြောက် ကြည့် မ ကြည့် ဘူး ။ ပါးစပ်က လဲ စကား မပြောဘူး ။ လက် က လဲ ကိုး ယိုး ကား ယား မလုပ်ဘူး ။ အဲ သည်တော့ စက္ခုန္ဒြေ ၊ - သော တိန္ဒြေ ၊ ဃာ နိန္ဒြေ ၊ ဇီ ဝှိန္ဒြေ ၊ ကာ ယိန္ဒြေ ဟူသော ဣန္ဒြေ ငါးပါး လုံ နေတယ် ၊ အဲဒါ သီလ စင် ကြယ် တယ် ။ “ သီလ ဝိသုဒ္ဓိ ” လို ့ ခေါ်တယ် ။ ၂ ။ ဝေဒနာ ပေါ်မှာ စိတ် တည် နေတော့ စိတ် စင် ကြယ် တယ် ။ အဲဒါ စိတ္တ ဝိသုဒ္ဓိ ' လို ခေါ်တယ် ။ ၃ ။ သီလ က လဲ စင် ကြယ် ၊ စိတ် က လဲ စင် ကြယ် တော့ မှန် တာ မြင် တာပေါ့ ။ မှန် တာ မြင်တယ် ဆိုတာ ဘယ်လို လဲဆိုတော့ မီး ခတ် နဲ့ မီး ခတ် ကျောက် ခတ် လိုက်တော့ မီး ပွ င့် က လေးတွေ ဖွားဖွား ဖွားဖွား နှင့် မြင်ရ သလို မိမိ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်မှာ မွေး တွင်း ပေါက် က မြင်ရတယ် ။ အဲသည်လို မြင်ရတော့ ငါ့ မှာ ခြေ လည်း မရှိ ၊ လက် လည်း မရှိ ၊ ကိုယ်လည်း မရှိ ၊ ဦး ခေါင်း လည်း မရှိ ၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြီး သုဉ်း သွားတယ် ။ အဲ သည်တော့ အမြင် စင် ကြယ် တယ် ။ အဲဒါကို “ ဒိဋ္ဌိ ဝိသုဒ္ဓိ ” လို ့ ခေါ်တယ် ။ ၄ ။ အဲသည်လို မြင်ရတော့ “ ဟုတ် ပါ ပေ တယ် ၊ မှန် ပါ ပေ တယ် ” ဟု ဘုရား ကို ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်လာတယ် ။ အဲ သည်တော့ ယုံ မှား ကင်း သွားတယ် ၊ “ ကင်္ခါ ဝိ တရ ဏ ဝိသုဒ္ဓိ ” လို ့ ခေါ်တယ် ။ ၅ ။ အဲသည်လို မိမိ ရှေ့မှာ ပေါ်လာတယ် မြင်ရ တွေ့ ရတော့ ။ ၎င်း ဝမ်းသာ အလင်း တာပေါ့ ဓာတ် ။ ဝမ်းသာ ကြီးထဲမှာ တော့ သွားပြီး အလင်း တွယ် ဓာတ်ကြီး နေတယ် ဟာ ၊ အဲသည်လို အလင်း ဓာတ် ကြီးထဲမှာ သွား တွယ် နေတော့ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်မှာ ဝေဒနာတွေ ရ ဝ မ အကြိမ် ## PAGE 621 ရဟန္တာ နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ချုပ် ပြီး အေး နေတယ် ။ အဲဒါ အန္တရာယ် ၁၀- ပါး ထဲမှာ နစ် နေတယ်လို့ ခေါ်တယ် ။ အဲသည်လို အလင်း ဓာတ် ကြီးထဲမှာ တွယ် နေရာမှ “ ငါ့ ဟာ မဟုတ်ပါဘူး ” ဟု ဆိုပြီး ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်သို့ အာရုံ ပြန်ပြီး ထိန်း လိုက်တယ် ။ အဲဒါ “ မဂ္ဂါ မဂ္ဂ ဉာဏ ဒဿန ဝိသုဒ္ဓိ ” ၆။ . လို့ အဲသည်လို ခေါ်တယ် ခန္ဓာကိုယ် ။ ပေါ် သို ့ အာရုံ ရောက်လာတော့ ဝေဒနာတွေ ပြန်ပြီး ပေါ်လာ တယ် ။ အဲ သည်တော့ အာရုံ က အထက် လွန် သွားလိုက် ၊ အောက် ပြန် ကျ သွားလိုက် နှင့် နေတယ် ၊ မဇ္ဈိမ ပဋိပဒါ မကျသေး ဘူး ။ အဲ သည်တော့ ဇော ကို တင်ပြီး တဖြေးဖြေး ချ လာတော့ မဇ္ဈိမ ပဋိပဒါ ကျ သွားရော ၊ အဲဒါ “ ပဋိပဒါ ဉာဏ ဒဿန ၀ိ သုဒ္ဓိ ” လို ၇။ ခေါ်တယ် အဲသည်လို ။ ပဋိပဒါ လဲ ကျ သွားရော ၊ သေနတ်ကို ယမ်း ဟော င့် ထည့် ပြီး စိ က ကိုင် ဖြုတ် လိုက်သလို “ ဒင်း ” ဆို ပြတ် သွား ပါ ရော ။ အဲဒါ “ ဉာဏ ဒဿန ဝိသုဒ္ဓိ ” လို့ ခေါ်တယ် ဂျပ် ပင် ဆရာတော် ။ က “ အရှင်ဘုရား ဝိသုဒ္ဓိ က သာ၍ ပင် ကောင်း သေးသည် ” ဟု ပြော လေ၏ ။ - စာ တွေ့ နှင့် လက်တွေ့ ညှိနှိုင်း စစ်ဆေး ကြ ပုံ ၁၂၈၇- ခုနှစ် တော်သလင်း လဆန်း ၃ ရက်နေ့ ညနေ ၆ နာရီ အချိန်တွင် ဖက် ပင် အိုင် ဆရာတော် ဘုရားကြီး ကြွ လာ တော် မူ သောအခါ ဆရာတော် ဦး ပုည ၊ ဦး ဇာဂ ရ စ သော ဒါယကာ ရဟန်းတော်များ များ ဆည်း လည်း ကပ် ပါ နေကြ ကြ၏ စဉ် ။ ဖက် ပင် အိုင် ဆရာတော် ဘုရားကြီး က မြင်းခြံ ဆရာတော် ဦး က ဝိ အား အောက်ပါအတိုင်း မေးမြန်း စိစစ် လေသည် ။ လာခဲ့ ရတာပါ “ ဦး က ဝိ ဘုရား တို့ ကြွ ။ သို့မဟုတ် လာ မ ယ့် အကြောင်းကို လျှင် နက်ဖြန် ပ နေ င့် စာ ့ ဆွမ်း ၌ ပါ မှီ ရုံ သော လောက်မှာ ကြောင့် သာ သာ ယနေ့ညနေ လာမယ် ဟု ကြံ ပါတယ် ။ လူကြီး ဆိုတော့ သွားလာ ရတာ များ တယ် ဝန် လေးတယ် ဦး က ဝိ ရဲ့ ။ ” " “ “ မှန်လှပါဘုရား ကဲ ဦး ပုည တို့ ဦး ” ဇာဂ ရ တို့ ၊ ဦး က ဝိ နှင့် စကားပြောကြ ပါ ဘုရား ၊ တ ပ ည့် တော်တော့ မော သေးတယ် “ .. မှန်လှပါဘုရား ။ ” ၊ အ မော အပန်းဖြေ ၍ နား နေ ပြီးနောက် . ဆရာတော်ဘုရား သာ အ မိန့် ရှိ တော် မူ ပါ ဘုရား ” ဟု လျှောက် ကြ သ ဖြင့် အ မော အ ပန်း မ ဖြေ ဘဲ ဆက်လက်၍ အောက်ပါအတိုင်း “ ဦး က ဝိ ၊ တ ပြောဆို ပ ည့် တော် လေ၏ များသည် ။ တစ်ပါး နှင့် တစ်ပါး ဘွား က နဲ ယခု မှ တွေ့မြင် ကြသော ပုဂ္ဂိုလ်များ လဲ မဟုတ် ကြ ပေ ။ ရှေးက လဲ တွေ့ ဖူး မြင် ဖူး သူများ ဖြစ်ကြ ၍ တစ်ပါး ကို နဝမ အကြိမ်