## PAGE 661 သုံးကြိမ် ကန်တော့ ခွင့် ပေးခြင်း တောင်ဥက္ကလာပ ( ဇာ လီ တောင် ကျောင်း အနီး နေ ) ဦး အေးမောင် သည် ဦး ဝါ သ ဝ ၏ ရင်းနှီး သူ ဒကာ တစ် ဦး ဖြစ်၏ ။ ဆရာတော်၏ သတင်း ကို ကြားသိရ သ ဖြင့် သပိတ် အိုင် တော ရ သို့ သွားရောက် ကန်တော့ သည် ။ ကြည်ညို လှ သ ဖြင့် - ဘုရား ” “ ဟု ဆရာတော်ဘုရား စိတ်ထဲက လျှောက်ထား ၊ တ ပ ည့် တော် အဓိဋ္ဌာန် သုံးကြိမ် ပြီး သုံးခါ ပြန်လာခဲ့ ကန်တော့ သည် ပြီးမှ ။ သာ ပရိနိဗ္ဗာန် စံ ပါ နောက်တစ်ခေါက် ဇနီး ဒေါ် လှ မြင့် နှင့် မိသားစု ကို ပါ ခေါ် ၍ သွားရောက် ဖူးမြော် ခွင့် ရ ပြန် ၏ “ ။ မင်း ဆရာတော် သားသမီး ကား ဘယ်နှစ်ယောက် - လဲ ” ဟု မေး စမ်း သည် ကို ပြန် လျှောက် ပြီးနောက် - 66 “ ကဲ ပြန်ကြ “ ကဲ .... ” ကဲ ဟု ထပ်ပြီး မိန့် တော် ကန်တော့ မူ ၍ ပြန်လာ ကြ ဦး ” ကြ ဟု ရသည် ဆို၍ ။ ရန်ကုန် ကန်တော့ ရောက်၍ ကြ ရ ပြန်သည် မကြာမီ ။ ပြီးလျှင် ပျံလွန် ´ တော် မူ ကြောင်း ကြား ရ ရာ စဉ်း စား သောအခါ နှစ်ခေါက် ထဲ နှင့် သုံးကြိမ် ကန်တော့ ရသည် ကို သတိပြု မိ တော့သည် ။ ရောဂါ မ ရွေး မေတ္တာ ဆေး မည် သည့် သပိတ် ဆေး နှင့် အိုင် မှ မ တောင်ခြေ ပျောက် ရွာမှ ဘဲ ရှိ နေ၏ ဒကာမကြီး ။ တစ်နေ့သောအခါ တစ် ဦး ဝမ်းဗိုက် ဆရာတော်အား နာ သော ရောဂါ ဆွမ်းလောင်း စွဲ ကပ် နေရာ လှူ ပြီးနောက် ကျောက်ခဲ မိမိ ကလေးကို စိတ်ကူး ကောက်၍ ကြံစည် မိ မျို သည့် ချလိုက် အတိုင်း ရာ ဝမ်းဗိုက် ဆရာတော် နာ ရောဂါကြီး နင်း ကြွ သွားသော မှာ အံ့ သြ ခြေ လောက်အောင် တော် ရာ မှ ပျောက်ကင်း သွား ၏ ။ စွဲ ကပ် နေ၍ ကျွဲ ခြံ မြန်မာ ရွာ ဦး ခင် ဆေး ဆရာ မောင် ၊ ဆို အင်္ဂလိပ် သူ၏ ဆေး သမီး ဆရာ ကလေးမှာ မျိုးစုံ နှင့် မွေးကတည်းက ကုသ ရာ ရောဂါ မ အရိုး ပျောက် ပျော့ ဘဲ ရှိ ရောဂါ နေ၏ ။ နေ ရ သ ဦး ဖြင့် ခင် ကြံ မောင် မိ ကြံ သည် ရာ စိတ်ကူး ' အိပ်ရာထဲ ဝင်လာ လဲ နေသော သည့် အတိုင်း သမီးငယ် ဆရာ ကို တော့် ကြည့် ကျောင်းသို့ ၍ ကြံ ရာ အထုပ် မ ရ စိတ်ညစ် က လေ · တစ်ထုပ် အသီးအရွက် ကိုင် လျက် များကို ရောက်လာ အ မှု န့် ထောင်း ၏ ။ ပြီး ထို ယူလာ အထုပ် မှာ ခြင်းဖြစ်သည် ဆေး လည်းဖြစ် ။ ထို အထုပ် အာဟာရ ကို လည်း ဆရာတော်အား ဖြစ်သော ’ ကပ်ပြီး ပြန် ယူရန် စီစဉ် လာခြင်း ´ ဖြစ်၏ ။ ထိုအချိန်က ဆရာတော်၏ ရှေ့၌ ထုံးစံအတိုင်း နယ်မှ အဝေး ပရိသတ်များ များပြား လှ သ ဖြင့် ဆရာတော်၏ အနီးသို့ မ တိုး နိုင် ဘဲ ခပ် ဝေ • ဝေး က ပင် ဖူးမြော် နေ ရ၏ ။ သူ ကြံစည် ထား သည့် “ ခင် အတိုင်း မောင် ၊ ဤ ငါ့ ယ ကပ် နေ မ ့ ယ့် ကပ်လှူ ဟာ ယူခဲ့ ခွင့် ” မရတော့ ဟူသော ဟု ဆရာ အောက်မေ့ တော့် အသံကို ကာ လက် ကြားလိုက် လျှော့ နေစဉ် ရ ရာ ခေါင်း နား ပန်း ကြီး အောင် ကြက် သီး ထ သွား လေတော့ ၏ ။ ဝမ်းသာ အား ရှ ... အထုပ် ကို နဝမ အကြိမ် ## PAGE 662 ထပြီး ကပ် “ နက်ဖြန် ရာ - ကျတော့ မင်း အထုပ် ကို ကပ္ပိယ ကြီး ဆီ တောင်း သွား ” ဟုလည်း အ မိန့် ရှိ - လိုက် ပျောက် သေးသည် ပြီ ' ဟူ၍ ။ ပင် ဦး ခင် ဆုံးဖြတ် မောင် လိုက် မှာ မြေ လေသည် ကြီး ခြေ ။ မ သူ ထိအောင် ထင် သည့် ဝမ်းသာ အတိုင်း သွား ပင် ၏ သူ့ ။ “ အာရုံ ငါ့ သမီး စိတ်ကူးထဲ ရောဂါ ပေါ် သည့် အတိုင်း လုပ် ထားသော သစ်ရွက် သစ်သီး အ မှု န့် များကို . သမီးငယ် စား လာနိုင် သော အ စာ တိုင်း ၌ နည်းနည်း ချင်း ဖြူး ၍ ကျွေး ရာ အရိုး များ ` မာ ကျော လာ ကာ သွား နိုင် ပကတိ ကြံ့ခိုင် ၍ လာ လေ၏ ။ သဒ္ဓါ လွန် ၍ ထွက်ပြေးရ ညောင်လေးပင် မြို့ တရုတ်လူမျိုး ဦး ထွန်း သိန်း ဆို သူ ယခုတိုင် ရှိ၏ ။ ဆရာတော်အား အလွန် ကြည်ညိုသူ ဖြစ်သည် ။ ဒုလ္လဘ ဝတ် ရင်း ဆရာတော်၏ နည်း နာ အတိုင်း တရား အားထုတ် နေရာ ရဟန်း ဆယ် ဝါ ပင် ရ လေသည် ။ နောက် အကြောင်း အားလျော်စွာ လူ ထွက် ရသော်လည်း ဆရာသမား တစ်နေ့သောအခါ နှင့် တရား အလုပ်ကို ဆရာတော်၏ သာ စိတ်ဝင်စား ကျောင်းမှာ လျက် အချိန် ရှိ၏ ရသလောက် ။ ကပ္ပိယ အဖြစ် နှင့် နေ ဦး မည်ဟု ဆုံးဖြတ် ကာ သပိတ် အိုင် တော ကျောင်းသို့ ရောက်လာ ရာ . ကန်တော့ ၍ နှင် တရား သော်လည်း စကား အနည်းငယ် မ ပြန် ။ ဟောပြော “ ဆရာ တော့် ပြီးလျှင် ကျောင်းမှာ ထုံးစံအတိုင်း တရား “ ပြန်တော့ ထိုင် ချင်လို ” ဟု ့ ပါ သုံး ဘုရား ကြိမ်တိုင်တိုင် ” ဟု လျှောက် ၍ ဇွတ် ပေ ကပ် နေ၏ ။ ဆရာတော် က ပင် လက် လျှော့ လိုက်ရသည် ။ ဆရာတော် ကား “ . ငါ့ အလုပ် ဦး ထွန်း ငါ လုပ် သိန်း ရ မက္ခ လည်း ” ဟု ကျောင်း ပြောပြောဆိုဆို ကလေး ကျောင်း အောက် ကလေး ဆင့် ၌ တရား ပေါ်၌ တရား ထိုင်နေ ရှု မှတ် ရာ ည နေ ဉ့် မနက် လိုက်သည် မီ ပင် ။ မချိ အိပ်ပျော် မ ဆံ့ ထူးထူးခြားခြား သွား လေသည် ။ ဦး ထွန်း အိပ် ချင် သိန်း လာ အိပ်ရာမှ ၏ ။ ဣန္ဒြေ နိုး လာ ပင် လျှင် မ နေ၍ ဆည် နိုင်တော့ မရအောင် ဘဲ အ အစောကြီး ပုပ် နံ့ ကြီး နံ စော် လှ သ ဖြင့် နံနက် ဝေ လီ ဝေလင်း ရောက်လျှင် ဆရာတော်အား ဦး ချပြီး ပြန်လာခဲ့ ရ တော့သည် ။ သူတော်ကောင်း ကြီး များ၏ သဘော လက္ခဏာ သည် အလွန်တရာ သိနိုင် ခက် လှ ၏ ။ အချိန် ပြည့် တာဝန်များ လည်း ကြီးမား လှ ပေသည် ။ မိန့် ဆိုသော စကား တိုင်း အကြောင်းမဲ့ မဟုတ် ။ လူ သာမန် တို့ နားလည် ရန် မလွယ်ကူ ချေ ။ အ မိန့် တော်ကို ကျော်လွန် ရန် စိတ်ကူး မျှ ပင် မ ဖြစ် စ ကောင်း ။ ပတ္တရား နှော င့် ယှက် မှုကြီး ဘုရားရှင်၏ သာဝက တို့ ဟူသည် ဇာတိ ခေတ် ဟု ခေါ်သော စကြဝဠာ ပေါင်း တစ်ထောင် လုံး မြင်နိုင် ကြား နိုင် ၏ ။ သွားလာ ကျက် စား နိုင် ၏ ။ ဤ ကမ္ဘာကြီး နှင့် ဤ လူ့ပြည် မှာ နဝမ အကြိမ် ## PAGE 663 ဆို ဖွယ်ရာ မရှိ ။ ရာပေါင်းများစွာသော ဒုက္ခိတ သတ္တဝါတို့ကို လည်း ( အကြောင်း ညီညွတ် ပါ က ) တစ်ခဏ သည်ပင်လျှင် ချင်း ကယ် လောကီ မ တော် တန်ခိုး မူ နိုင် မျှ ၏ ဖြင့် ။ ချေ သတ္တဝါများ ချွတ် တော် မူ နိုင် အား ၏ ။ ( နေရာ ဗ က ဗြဟ္မာ မ ထ ကယ် လောင်း မ , ရသေ့ကြီး ခဲ့ ပုံ တို့ကို သင်ခန်းစာ တိုင်းပြည်တစ်ခု ယူ ကြ ကုန် ။ ၌ ) ပင် တရား ဓမ္မ ဟော ပြ ချေ ချွတ် သင့် သော သတ္တဝါ တို့သည် များစွာ ရှိကုန်၏ ။ ဘေး အန္တ ရာယ် ကြုံတွေ့ ၍ ကယ် မ , ထိုက်သော ဒုက္ခိတ သတ္တဝါ တို့သည် လည်း မရေ မ တွက် နိုင် ။ ထို တာ ဝန်ကြီး သည် စွမ်းဆောင် နိုင်သော ပုဂ္ဂိုလ် တို့၌ တာဝန် အ ပြည့် ရှိ နေ၏ ။ ၂၄- နာရီ အချိန် ပြည့် ရွက် ဆောင် တော် မူ နေရသည် ။ သူတော်ကောင်း ကြီး တို့၏ အ မိန့် တော်ကို မ ဆိုထား ဘိ ၊ အလိုတော် ကို ပင် လွန် ဆန် မိ၍ ၊ သို့မဟုတ် တော် မူ နေ ရ ဘာမျှ ၍ အခြား မ ဆို တစ် စ လောက် နေရာ၌ ကျင့် သော မိမိ၏ ဆောင် သာမန် တော် မူ ရ မည့် ကိစ္စအတွက် တာ ဝန်ကြီး အချိန် တစ်ခု ကို လစ် အသုံးချ ဟင်း သွား ပေး ရ ချေ သော် အရိယာ တို့အား တာဝန်ဝတ္တရား နှော င့် ယှက် မှုကြီး ကား ကြီး လေး လှ ပါ ဘိ ။ သည် စကြဝဠာ အင်အား ပြည့် ပေါင်း တော် တစ်ထောင် မူ ကြသော အရိယာ ကို ပင် နယ်နိမိတ် သာဝက ထား ကြီး တို့၏ ရ လေသည် တာဝန် ။ နှင့် စွမ်းအား တော် သတိ ပညာ ဖြင့် ဆည်း ကပ် ကြ ကုန် ရာ ၏ ။ ( ဤ ၌ ဦး ထွန်း သိန်း နှင့် စကား စပ် ၍ ရေး ရသော်လည်း ပုဂ္ဂလာ ဓိဋ္ဌာန် မ ရည်ညွှန်း ကြောင်း ဓမ္မ မိတ်ဆွေကြီး အား ခွင့် လွှက် ရန် တောင်းပန် ရပါသည် ။ ) မျက်တောင် မ ခတ် သော အလှူ ဒါယကာ နေရာ များစွာ ဆရာတော်သည် ၌ ဆွမ်းခံကြွ ခရီး ကြောင်း ဝေးကွာ ၊ မည် သော သူ မည် မြို့ရွာ ဝါ များ၌ မှန်းမသိ မ ရှေး လူ မ ကြုံ နှောင်း မှတစ်ဆင့် တစ်ချိန်တည်း .. လှူဒါန်း ကြကြောင်း သို့ရာတွင် မှာ ရိုး လူ နေသော ကြုံ အလှူ အဖြစ်အပျက်များ နှင့် စပ် ၍ သိမှတ်ဖွယ် ဖြစ်နေ ကောင်းသော ကြ၏ ။ ဆရာတော်၏ စကား ဆန်း တစ်ခု တစ်နေ့သောအခါ ရှိ၏ ။ ဒကာ တစ် ဦး ကျောင်း လာ၍ စားသောက်ဖွယ်ရာ များကို လှူ ရာ “ လမ်း ခု လပ် မှ လူတစ်ယောက် ကလည်း ဤ မည် .. ဤ မည်သော စားသောက်ဖွယ် ကို တစ်ဆင့် လှူ လိုက်ကြောင်း ' ကို ပါ လျှောက်ထား ရာ ဆရာတော် က - “ မင်း .... အဲဒီ လှူ တဲ့ လူ ကို .. နာမည် မေး ခဲ့ သေး သလား ။ မြင်ရင် မှတ်မိ အောင် မျက်နှာကို “ နောက် ကြည့် မှတ်ထား ခဲ့ သေး သလား ၊ အဲဒီ ” လူမျိုး ဟု မျက်နှာ မေး လျှင် မမှတ်မိ သေသေချာချာ သူ က များ ၍ ကြည့် - ကွ ။ အဲ့ဒီ လူမျိုး က မျက်တောင် ထိုသို့သော မ ခတ် ပုဂ္ဂိုလ် ဘူး ကွ ယ့် ထူး ” ကြီး ဟု များ၌ မိန့် မျက်တောင် တော် မူ တတ် မ ခတ် ၏ ။ သော ဒကာ မျိုးလည်း များစွာ ရှိ ပေ ၏ ။ နဝမ အကြိမ်