## PAGE 664 ဝ သီ ဘော် နိုင် နင်း မှ ဆရာတော်သည် ကြွ လျှင် ခပ်ဆတ်ဆတ် ကြွ လေ့ ရှိ၏ ။ စကားပြော လျှင်လည်း တို တို ပြတ်ပြတ် ပင် မာ မာ ပြောလေ့ ရှိသည် ။ တစ်ခါက ညောင်လေးပင် မြို့မှ ဦး ကွန်း ရင် နှင့် လူအများစု ၍ ဆရာတော် ထံ သွားကြ ရာ ဆရာတော် ဆွမ်းခံ အ ပြန် ရွာ အ ထွက် မှ ကြို ၍ ကျောင်း အထိ လိုက် ကြ မည် အ ပြု “ နေ ခဲ့ ကြ ” ဆိုသည်ကို ခေါင်းဆောင် ဦး ကွန်း ရင် က - “ တ ပ ည့် တော်များ ညောင်လေးပင် က တောင် လာ ကြ ရတာပါ ဘုရား ” ဟု လျှောက် ကာ တော လမ်း ခရီး အတိုင်း နောက် က ဇွတ် ပေ ကပ်၍ လိုက် သွား ကြ၏ ။ ခရီး တစ်ဝက် လောက် ရောက်သောအခါ - ဘုမသိ “ ဘ ဒကာတို့ မသိ ရပ် အဲဒီမှာတင် နေကြ ရ၏ ။ ' ရပ် ကျား ” ဟု နဲ့ များ ငေါက် တိုး ဆတ် နေပြီ ဆတ် လား ” ထင် နောက် ကာ လှ ကြောက် ည့်ပြီး ပြောလိုက် လ န့် ကုန် ကြ၏ သ ဖြင့် ။ တား ပါ လျက် ဇွတ် လိုက်ပါ လာကြသည် ကို ပင် နောင်တ ဖြစ်ကာ ရှေ့မှ ရပ် နေသော ဆရာတော် ကို သာ ကြည့် ပြီး စိတ်ကူး ကိုယ်စီ နှင့် ရပ် နေကြ ရသည် ။ တစ်ယောက်က “ ဟာ ... အံ့အား ဆရာတော် သင့် ပြီး မရှိဘူး နှုတ်ထွက် ။ သင်္ကန်း သွား ချည်းပဲ ၏ ။ စင်စစ် ထောင် ရှေ့၌ နေတယ် ရပ် နေသော ထောင် ဆရာတော် နေတယ် ” ဟု မှာ တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်လုံး တော် မရှိဘဲ သင်္ကန်း ချည်း သာ ရုံ လျက် သား ထောင် နေသည်ကို မြင် ကြ ရ၏ ။ အကြောင်း မည်သို့ ဟု မသိ ကြ ရ ။ တွေ တွေ ကြီး ကြောင် ပြီး မှင် တက် မိ နေ ကြ၏ ၊ “ ကဲ .. ကဲ ... လိုက် ခဲ့ ကြ ” ဆို မှ ဆက်၍ လိုက်ပါ ကြ ရသည် ။ ဆရာတော်အား လည်း မ လျှောက် ရဲ သ ဖြင့် “ အ ဘယ်သို့ ” ဟု မ သိရ ချေ ။ အရိယာ မည်သို့ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ဖြစ်စေ ၊ ပု ၏ ထု သဘော ဇဉ် တို့ လက္ခဏာ နားမလည် နှင့် နိုင်သော တာဝန် ၊ ကား အသိ လျှို့ဝှက် ပေးရန် နက် လည်း ရှိုင်း မ လှ လိုသော ပေ ၏ ။ ဤ ၌ သိမှတ် ရ သည်မှာ တန်ခိုး ရှင် အရိယာ ပုဂ္ဂိုလ် ထူး တိုင်း တန်ခိုး ကို လိုသလို ရ ရှစ် ချင် ဝါ မှ ရ ရ ရဟန်း ကြ၏ ငယ် ။ နဂါး တစ်ပါး ကို ဂဠုန် က တောင်ကြီး သုတ် ရာ၌ အဘိ ဖန်ဆင်း ညာဉ် ၍ ရ လိုက်ပါ ရဟန္တာ ကယ်တင် ကြီး အ များ ရ ပင် ဖူး ၏ ရှိ ။ ပါ ( ဝိသုဒ္ဓိ လျက် ၊ ၁၊ ဆရာတော်၏ ၁၅ ဝ ။ ) အ လေ့ ဝ သီ အ ကျင့် ဘော် နိုင် ( ဝ နင်း သီ ပုံ ဘော် ကို ) များမှ သိသာ သာ လှ လျှပ်တစ်ပြက် ပေ ၏ ။ လိုသလို ရ နိုင် ပေသည် ။ ကြောက်လို့ ရှောင် ရာ ဝိုင်း ၍ လိုက် ဆရာတော်သည် ဆွမ်း ဘုဉ်း ပေး ချိန် နှင့် ညနေပိုင်း တစ်ချိန် ဖူး တွေ့ ခွင့် ပေး တတ် ၏ ။ ရံ မကြိုက် ခါ တစ်နာရီ ၊ ခန့် တရားဟော တတ်သည် ။ စကား များများ လျှောက်ထား ပြောဆို နေရသည် ကို နား အကြိမ် ## PAGE 665 ဘုန်း တန်ခိုးကြီး သည်ဟု ကြား ၍ ၊ သိ၍ ၊ အပူ ကပ် သူ များလည်း မ နည်း သူတော်ကောင်း ချေ ။ စာမေးပွဲ အောင် ကြီးများ လိုသူများ အား ပျောက် မှ အ စ သူဌေး စေ ဆရာ ဖြစ် ၊ ဂိုဏ်း လို သူ ၊ ဘေး ဆရာကြီး ရန် ရောဂါ နှင့် တစ်တန်းတည်း တွေ့ နေသူများ အ ထား၍ ဆုံး . ဆည်း ကပ် သူ များလည်း စကား မ ရှား များများ ပေ ။ ပြော ခွင့် မ ရ သ ဖြင့် စာ ဖြင့် ရေး ၍ ကပ် လေ့ ရှိရာ ဆရာတော် တစ်ခါ အ တွေ့ ခံ လျှင် ဆက်ကပ် စာများကို ဝါ စာ က မာ ကြည့် ဟန် ပြု၍ ဘေးမှာ ချ ပုံ ထား ရာ ရံ ခါ စာရွက် ထပ် ကြီး တစ် ထွာ တစ် မိုက် ရှိနေ တတ်သည် ဟု ဆို ကြ၏ ။ ရံ ခါ ဆရာတော်ကိုယ်တိုင် က ပင် လိုအပ်လျှင် ချီး မြှောက် ကယ် မတတ် လေသည် ။ တစ် နေ ့ “ သောအခါ တ ပ ည့် မော်လမြိုင်မှ တော်တို့ သမီး ( ဇနီးမောင်နှံ – ) ၊ ( - ) နေ နှစ် ့ က ဦး သူပုန် ဆရာတော်အား ဖမ်း သွားတာ စာ ခုထိ ကပ် မတွေ့ ၏ ။ နှုတ် ရတော့ ကလည်း ပါ - ။ ဆရာတော် စာရွက်ကို ယူပြီး ကယ် ပါ ဝါ ဦး စာ ဘုရား က မာ ” ကြည့် ဟု လျှောက် ကာ ဘေးမှာ ကြသည် ချထား ။ ဆရာတော် ၏ ။ မည် လည်း သို ့ မျှ ထုံးစံအတိုင်း အ မိန့် မရှိ ။ အကျိုးအကြောင်း နောက်တစ်ရက် မေး အဆိုပါ ကြ ရာ သူပုန်များ အမျိုးသမီး မှာ အစိုးရတပ် တောတွင်း နှင့် တစ်နေရာ အဝိုင်း မှ ခံရသလို ပြန်ရောက် အထိတ်တလန် လာ သ တတ် ။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လွတ်မြောက်လာ ရာ ဖြစ်ပြီး မော်လမြိုင် ပြေးလွှား သို့ သွားသော ကြ စဉ် အဆိုပါ လမ်းကြောင်းပေါ် အမျိုးသမီး သည်လည်း သို ့ လျှောက် မ လာ ယောင် မိ ရက် မ လည် သား ဖြစ်နေသည်ဟု ရောက်၍ · ငို ယို နေစဉ် ဆိုသည် ။ ဆရာတော်ကြီး အလားတူ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ကိုယ်တိုင် တွင်မူ ရှေ့မှာ အမျိုးသမီးငယ် ကြွ လာပြီး “ နှစ် မ ပူ ဦး နှင့် သူပုန် ၊ ငို မ လက်ထဲ နေ နှင့် ၊ မကြာခင် လွတ် မှာ ” ဟု မိန် ့ ဆိုပြီး ပျောက်ကွယ်သွား ရာ မကြာမီ ဘေးမှ လွတ် သည်ဟု အတိအကျ ( မိမိ ပင် ဂေါ ပြော စ ရ ဂါမ် ဆို၏ ရွာ ။ ၌ ဓားပြတိုက် ရာ ဗ က ဗြဟ္မာ လောင်း 611 ရသေ့ကြီး က တန်ခိုး ဖြင့် စစ်တပ် ဖန်ဆင်း ၍ ကယ်တင် ကြောင်း ပြ ခဲ့ပြီ ။ ) ထိုင်နေရင်း အလုပ်များ ရ မ ပြော ရုံ အရိယာ သာမက သူတော်ကောင်း ရိပ် မိ မည် ကို ပင် ကြီးများ စိုးရိမ် သ ကား ဖြင့် “ ကိုယ် အဲဒါ လွတ် ငါ ရုန်း၍ လုပ်လိုက်တာ တောတောင် ပေါ့ ” တို့၌ ဟု ပုန်း ရှေးရှု လျှိုး တော် တော် မူ မူ ကြ နေကြ ရသည် ရ၏ ဖြစ်၍ ။ သတ္တဝါ ဘာ အများစု မဟုတ်သော နှင့် သာသနာတော် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကျိုးစီးပွား ကိစ္စ များပြား ကလေးများ ရန် သာ ဖြင့် ဒုက္ခ မ ဝိနည်း ပေး သင့် ကြ တော် ပေ ဘောင် ။ အတွင်း လည်း ဖြစ်စေ ၊ သတ္တဝါ တို ့ ကံတရား ( ကမ္မ ဿ က တာ ) ၏ အ များ နယ်နိမိတ် သတ္တဝါ အတွင်း တို့ ချမ်းသာ လည်း စီးပွား ရှိ စေ ၊ များပြား ၂၄- နာရီ မ အောင် နေ မ ဆောင်ရွက်ရန် နား ။ ( သတ္တဝါ မှ တို့ တစ်ပါး က မသိ အခြား သော်လည်း ကိစ္စ ) န မ အကြိမ် ## PAGE 666 ( ၁၂ ဓမ္မာစရိယ ဦး ဌေး လှိုင် ရှိ တော် မ မူ ကြ ပေ ။ အချိန် ပြည့် ဆောင် တော် မူ ကြ လေသည် ။ “ ငြိမ် ငြိမ် နေ လေ ၊ အလုပ်များ များ လုပ် လေ ” ဟု နားလည် သင့် ကြ ပေသည် ။ ထို အရိယာ အင်အား ကို မ ရိပ် စား မိ ကြ ဘဲ ပြောနိုင် ဆို နိုင် ၊ ပြေးလွှား နိုင် မှ အလုပ်လုပ် သည်ဟု ခံယူ နေသော ပု ထု ဇဉ် အများစုက - စွ န့်ပြီး “ တစ်ကိုယ် တရား ထိုင် တာ ကောင်း အချိန် .. ကိုယ် ဖြုန်း နေ လွတ် တာပဲ ရုန်း ။ နေတာ လောကုတ္တရာ ပါ ” စ သည် အလုပ် ဖြင့် ဟာ ပြော လောကီ မှား ဆို ရေးရာ မှား ရှိကြ ပြန်သည် ။ သတိ ရှိကြ ကုန်း ၊ သိ အောင်လုပ် ကြ ကုန် ။ အကျိုးရှိ လျှင် အသိ ခံ ကယ် ခြင်း ဖြစ်၍ ကျွဲ ရွာ ၌ ခြံ ရွာမှ မ နေ ဦး ရဲ သာ သ ဖြင့် ခင် သည် အ ပေါင်မြို့ အထိုက်အလျောက် သို့ ပြောင်းရွှေ့ ကြွယ်ဝ နေရသည် သူ ရပ်ရွာ ၊ တစ်နေ့ လူကြီး မြို့မှ တစ် ဦး ရွာသို့ လည်း အလည်လာ ရာ လမ်း၌ ပင် သူပုန် က ဖမ်း သွား ၏ ။ ဦး သာ ခင် အား သတ်ရန် ချောင်း နေကြသူများ ဖြစ်သည် ။ သူပုန် ဗိုလ် နှင့် ငယ် သား နှစ်ယောက် က တော နက် ရာ သို့ ခေါ်သွား ပြီးနောက် မလွတ် နိုင်အောင် ကြိုး ဖြင့် တုပ် ၍ သစ်ပင် ၌ ချည် ထား ကြ၏ ။ နှလုံးသွင်း ဦး ရာ သာ ခင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် သည် ရန်သူများ တစ် နှလုံး နေရာ၌ မ သွင်း နိုင် သွားနေကြ ဘဲ သေဘေး ခိုက် ကြီး၏ ဂုဏ်တော်များ ခြောက် ကို လှ ရွတ်ဆို န့် ခြင်း ခံနေရ ဆရာတော် ရှာ ၏ ။ သီတင်းသုံးရာ ရုတ်တရက် သို့ ဆရာတော်၏ ရည် ညွှတ် လျက် - မျက်နှာ တော် စိတ် ထဲ၌ ပေါ်လာ သ ဖြင့် “ ဆရာတော်ဘုရား ၊ တ ပ ည့် တော်ကို ကယ် ပါ ဦး ဘုရား ” အားကိုး တ ကြီး နှုတ် မြွက် တ အံ ့ သ အ မိ .. ရာ သင့် မ ရှေး နေ ခိုက် မ နှောင်း - ပင် ဆရာတော်သည် ဦး သာ ခင် ရှေ့၌ ရောက်လာ ၏ ။ ဦး သာ ခင် လည်း တိုင်တိုင် “ ဒကာကြီး ပြောမှ မိမိကိုယ်ကို သွားတော့ ” ကြည့် ဆိုသည်ကို လိုက် ရာ ပင် တုပ် မ ယုံကြည် နှောင် နိုင်အောင် ထားသော ရှိလေ၏ ကြိုး များ ။ သုံးကြိမ် အလိုလို ပြေ ကျ နေသည်ကို သိရ သည့် နှင့် ချက်ချင်း ထွက်ပြေးလွတ်မြောက် သွား ၏ ။ ထူးခြား နောက်တစ်ရက် ခြင်း မရှိ ။ ဦး သာ ဆရာတော် ခင်မှာ မ လျှောက် ကျောင်းသို့ ဘဲ မနေနိုင်အောင် လာ ရာ ဆရာတော်၏ ကျေးဇူးတင် အမူအရာ ဝမ်းသာ မှာ မည် လွန်း သို ့ မျှ ၍ လျှောက်ထား ရာ .... အတန်ကြာ “ အေး သောအခါ .... ဒီလို - လဲ ဖြစ် တတ် ပါ ရဲ့ ” ဟု သာ အေးအေးဆေးဆေး မိန် ့ တော်မူ၏ ။ “ မင်း သူပုန် ဗိုလ် ကို မှတ် ပ သလား ” “ မှတ်မိ ပါတယ် ဘုရား ” မူ လိုက်သည် “ အင်း ။ ... သူ့ခမျာ လဲ ဒုက္ခရောက် ရှာ တော့မယ် ” ဟု သာ လေးလေး ကြီး မိန့် တော် * မ အကြိမ်