## PAGE 526 ၄၇၂ ဓမ္မာစရိယ ဦးဌေးလှိုင်၊ ထိုစဉ် မာရ၏ ပရိယာယ် ကံတရားတို့၏ `ဆန်းကြယ်မှုကို မသိမြင်နိုင်သူများက ရှုတ်ချခဲ့ကြသည်။ ကဲ့ရဲ့ဖွယ်ကား ထိုမျှသာမဟုတ်သေး။ ဆရာတော်၌ ကလေးငယ် (မိန်းကလေး) တစ်ယောက်ကိုလည်း ကျောင်းပေါက်ဝမှ ကောက်ယူရရှိပြန်သည်။.တစ်ခါက ရည်မွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည်လည်း ဆရာတော် တရားဟောကြွရာ မြို့ရွာတိုင်းသို့ လိုက်ပါ၍ သူ့လက်သူ့ခြေဝေယျာဝစ္စပြုသည်ဟု ဆိုပြန်၏။ ရသေ့ဝတ်ခြင်း၊ ကလေးရှိခြင်း၊ ဒကာမက ပူးပူးကပ်ကပ် အထင်ရောက်အောင် ဆက်ဆံခြင်း သုံးမျိုးကိုပေါင်း၍ အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ပြောဆိုသူတို့လည်း ရှိခဲ့ကြ၏။ တိတ္ထိတို့အကွက်ဆင်၍ ´ စိဉ္စမာန ဘုရားကျောင်းတော် ဝင်ထွက်ခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်ပေရာ၏။ မာရ်နတ်သည် သမီးကို ထိုးပေး၍ မယူဘဲနေသူအား အနည်းဆုံး ယုန်ထင် ကြောင်ထင် ဖြစ်အောင် ထိုသို့ပင် လုပ်တတ်သည်။ မေးရာ- " ကျောင်းပေါက်ဝမှ ကောက်ယူရရှိသော ကလေးနှင့်စပ်၍ ဆရာသက်ကြီးက- “အရှင်ဘုရား၊ ဒီကလေးကို ဘယ်လိုကျွေးမွေး စောင့်ရှောက်ပါသလဲဘုရား” ဟု “ဆရာသက်၊ ဘုန်းကြီးမှာ လက်ညှိုးပဲရှိတာပေါ့၊ ဒါနဲ့ ဒီအရွယ် ရောက်လာခဲ့တာပဲ” ဟူ၍ အမိန် ရှိသတတ်။ (ထမင်းကို ဝါးပြီးလျှင် လက်ညှိုး၌ လိမ်းသုတ်၍ ကလေးအား စို့စေသည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။) နောက် ထိုကလေးမသည် ဆရာတော်အား ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်ကာ သွားရာလိုက်ရဟန် တူ၏။ မြို့အုပ်တစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ကျသွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ မာရ၏ ပရိယာယ်သည် “မဟုတ်ပါဘူး” ပြောသော်လည်း “အမြင်သား” ဟု ဆိုရလောက်အောင် အကွက်ဆင်တတ် ပေသည်။ မည်သို့ဖြစ်စေ၊ ဦးတိလောက၏ နောက်ပိုင်းဘဝ အခြေအနေသည် အမွှေဓာတ်တို့ မွှေချင်တိုင်း အမွှေခံနေရရှာပေ၏။ ရဟန်းဘဝမှ ရသေ့ပြုရသည်မှာလည်း မာတုဂါမကြောင့် ဖြစ်ဟန်မရှိ။ ရံခါ ယောဂီသည် အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာ မခိုင်လုံပါဘဲလျက် ကုက္ကုစ္စမာရ် တပ်ကြီး ဖိစီးကာ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အာပတ်ဖြင့်စွပ်စွဲလျက် လျှောက်လဲချက် အမျိုးမျိုးဖြင့် ထိုးချနေတတ်သည်။ ရဟန်း ယောဂီတို့ သတိပြုဖွယ်ပင်။ လကမ္ဘာသွားသူနှင့် နိဗ္ဗာန်သွားသူ ဤနေရာ၌ လကမ္ဘာသွားသူ အာကာသသူရဲကောင်းတို့အကြောင်းကို အနည်းငယ် ဖော်ပြပါရစေ။ လကမ္ဘာသည် လူ့ပြည်နှင့် အလွန်ခြားနား၏။ သွားရာခရီးတစ်လျှောက်လည်း ## PAGE 527 ရဟန္တာနှင့်ပုဂ္ဂိုလ်ထူးများ ၄၇၃ အနှောင့်အယှက်များလှသည်။ ကမ္ဘာမြေမှ အပေါ်သို့ တက်သွားကြရသောအခါ ရာသီဥတု စသောအခြေအနေသည် ကမ္ဘာမြေ၌တွေ့ရသည်နှင့် ပြောင်းပြန် ဖြစ်နေ၏။ အထက် ခုနစ်မိုင် အထိသာ ကမ္ဘာမြေနှင့် အပူအအေးနှုန်း တစ်သမတ်တည်း ရှိ၍ မိုင် ၅၀- အထက်တွင် ဖာရင်ဟိုက် ၁၁၇-ဒီဂရီထိ ရှိသွား၏။ မြင့်လေပူလေ ဖြစ်သည်။ မိုင် ၂၅၀- ခန့်တွင် ၄၁၈-ဒီဂရီထိ ပူနိုင်၏။ ၁၂-မိုင်က လွန်လျှင် ကောင်းကင်ပြင်လည်း တဖြည်းဖြည်း မှောင်အတိကျသွား၏။ ပြာလဲ့သော အရောင် မရှိတော့ပြီ။ လေထု၏ဖိအားသည် ကမ္ဘာမြေနှင့်ဝေးလေ လျော့နည်းလေဖြစ်ကာ ကိုယ်တွင်းရှိ ဖိအားနှင့် ပြင်ပလေထု ဖိအားတို့ မမျှတသောကြောင့် သွေးကြောလေကြောများ ပြတ်ထွက် သွားနိုင်၏။ မြင့်လေ လေအားနည်းလေဖြစ်၍ ရှူရန်လေ(အောက်စီဂျင်) ကို ယူဆောင် သွားကြ ရ၏။ ယင်းသို့ ရှုရန်လေသာ ပါမသွားခဲ့လျှင် ပေလေးသောင်းအမြင့်၌ လူသည် လေးမိနစ်သာ အသက်ရှင်နိုင်၏။ အာကာသတွင် (အသံကို သယ်ဆောင်ရန် ကြားခံပစ္စည်း မရှိ၍) အသံ ဟူ၍ မရှိ။ “ ပြော၍မရ၊ မကြားရ။ မိုးတိမ် ရာသီဥတုနှင့် နေ့-ည ကာလဟူ၍လည်း မရှိ။ ကမ္ဘာမြေ၏ ဆွဲငင်အား မမီတော့သဖြင့် အလေးချိန်ဟူ၍လည်း မရှိ။ ကမ္ဘာမြေ၌ တစ်ပေါင်လေးသော ပစ္စည်းသည် မိုင်ရှစ်ထောင်အမြင့်၌ တစ်ကိုးပိုင်း ခုနစ်ပိုင်းအောင်စမျှသာ လေးတော့သည်။ ထို့ကြောင့် အာကာသ၌ လမ်းလျှောက်ရာတွင် ခြေလှမ်းမမှန်၊ ညောင်းညာမှုမရှိ၊ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သော်လည်း အနေမခက်။ အားလုံးကိုခြုံ၍ ဆိုရသော် ကမ္ဘာမြေ၌နေသော လူတို့၏ အမြင်အသိများအားလုံး အာကာသ၌ ပြောင်းပြန် ဖြစ်ကုန်၏။ ဤသို့ အပူအအေး၊ အလေးအပေါ့၊ အမြင်အကြားများ အားလုံး ကွာခြားနေသဖြင့် အာကာသ သွားမည့်သူများသည် မြေပြင်၌ အအေးခန်း၊ အပူခန်းကြီးများအတွင်း ရက်ပေါင်းများစွာ ဝင်အောင်း၍ ဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် လေ့ကျင့်ရခြင်း၊ အစားအစာ ကိုလည်း ဇွန်း၊ ပန်းကန်ဖြင့် စား၍မရ၊ သွားတိုက်ဆေးဘူးကဲ့သို့ညှစ်၍ အစာကို လေ့ကျင့်ပြီး လပေါင်းများစွာ စားနေရခြင်း၊ သွေးကြောပြတ်မတတ် ပြင်းထန်လှုပ်ခါသော ဒုန်းပျံဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် သံကမ္ဘာလုံးအတွင်းသို့ဝင်၍ ရက်ပေါင်းများစွာ အထိုးအလှိမ့်ခံ စမ်းနေရခြင်း စသည်ဖြင့် ဒုက္ခတွေကား များကုန်၏။ (ယောဂီများ အတုယူဖွယ်။) ကမ္ဘာမြေနှင့် အာကာသ အစစ အရာရာ ခြားနားနေခြင်းကြောင့် လေသူရဲသည် ပေတစ်သောင်းအမြင့်သို့ ရောက်သွားသောအခါ မြင်ရသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလိုလို ငြီးငွေ့စိတ်ပျက်စရာကြီး ဖြစ်နတော့သည်။ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်ကိုးစားစိတ်လည်း လျှော့ သွား ၏။ အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသော်လည်း ပြင်ရန် သတိမရ။ တွေဝေ၍၊ ငိုင်၍နေတတ်သည်။ အမြင့်ပေ တစ်သောင်းငါးထောင်၊ နှစ်သောင်းငါးထောင်တွင်ကား အရက်သောက်ထားသူကဲ့သို့ ကမူးရှူးထိုး ဖြစ်လာ၏။ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးစိတ်များ အလိုလို ဝင်လာပြန်၏။ အမှားများကို လုပ်မိသော်လည်း ကိုယ်လုပ်သမျှ အမှန်ချည်း ထင်နေတတ်သည်။ စိတ်တွေ ဂယောင်ချောက်ချား ဖြစ်သွားတတ်၏။ ထိုအကြောင်းကို ကြိုတင်သိရှိထားကြရသည်။ ## PAGE 528 ၄၇၄ ဇာခရိယ ဦးဌေးလှိုင် ၃၁-ဘုံ ဆွဲအားမှ ရုန်းကန်ထွက်ခွာရန် ဟန်ပြင်နေသောယောဂီ၏ ဘဝအခြေ ပျိုးစ ကား အာကာသသူရဲများ ကမ္ဘာမြေဆွဲအားမှ ရုန်းကန် ထွက်ခွာရသကဲ့သို့ ရှိပေတော့ သည်။ ပုထုစဉ်တို့ ကြောက်သောတရား (သဠာယတနသံယုတ်-ရူပါရာမသုတ်၌) ဘုရားရှင် ဟောတော်မူသည့်အတိုင်း ပုထုဇဉ်တို့၏ (တဏှာအရင်းခံသော အထင်၊ မာနအရင်းခံသော အထင်၊ ဒိဋ္ဌိအရင်းခံသော အထင်) အထင်မှန်သမျှ အရိယာတို့အမြင်၌ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားသည်။ သမာဓိမြင့်လေ ကွဲပြားလေဖြစ်ကာ အသိဉာဏ်မရင့်သေးပါလျှင် ထင်စားမှု၊ မျှော်လင့်မှု၊ တွယ်တာမှုကြီးလေ တုန်လှုပ်ချောက်ချားမှုကြီးလေ ဖြစ်ရတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သီဟိုဠ်ခေတ်က ရဟန်းတစ်ပါး လက္ခဏာရေး သုံးပါးတင်၍ ဝိပဿနာတရား ဟောကြားစဉ် လာရောက်နာယူသော ဒကာတစ်ဦး တရားနာရင်း ဖြစ်ပျက်ကိုမြင်စ သဲကမ်းပါးထိပ်က လိမ့်ကျသကဲ့သို့ “ငါမရှိတော့ဘူး၊ ငါ့ဟာလဲမရှိတော့ ပါကလား' ဟု သဘောပေါက်ကာ ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့် စွာ အိမ်သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ဖူးလေ၏။ (ခန္ဓဝဂ္ဂ-ဥဒါနသုတ်အဖွင့်၊) 9F ထိုသို့ စပ်ကူးမတ်ကူးတွင် အထင်နှင့်အမြင် လွဲတတ်သဖြင့် “ရုပ်နာမ်တို့သာလျှင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။ ငါ၊ ငါ့ဥစ္စာမရှိ” ဟု ငြိကပ်တွယ်တာမှု ကင်းနိုင်သမျှ ကင်းအောင်, ကြိုတင်၍ သီလစသည်ဖြင့် လေ့ကျင့်ရှင်းလင်းထားနှင့်ကြရလေသည်။ သူတော်ကောင်းတရားသည် ၃၁-ဘုံ၌ အိုးမကွာ အိမ်မကွာ နေလိုသော လူမိုက်တို့ အတွက် ကြောက်စရာကြီးပင်တည်း။ အာရုံခြောက်ပါး လိုင်းခွဲများ သီလမေတ္တာ စသည်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ သုတမယဉာဏ်ဖြင့် လည်းကောင်း မရှင်းလင်း နိုင်ပါက ယောဂီ၏ အသိဉာဏ်သည် ပို၍ ရှုပ်ထွေးလာတတ်၏။ အာကာသသို့ တက်သော လေသူရဲကဲ့သို့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပင် မယုံကြည်ခြင်း၊ သီလ၊ မေတ္တာစသော လက်နက်ကိရိယာကို အသုံးမချမိခြင်း၊ အားမကိုးရဲခြင်း၊ အဖြေရှာမရဘဲ မှိုင်တွေချ၍နေခြင်း၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် အထင်ကြီးခြင်းနှင့် လုပ်သမျှ အမှန်ချည်းထင်ခြင်း၊ လုပ်မှားသည်ကိုပင် ပြင်ရန် သတိမထားနိုင်ခြင်း စသည်ဖြင့် စိတ်များ ဂယောင်ချောက်ချား၊ ကမူးရှူးထိုး ဖြစ်လာတတ်လေသည်။ ၁။ မျက်စိက ထူးခြားသော အံ့ဖွယ်သဏ္ဌာန်များကို မြင်ယောင်၍ ကြောက်ခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း၊ တစ်စုံတစ်ဦး ပြုမူနေသည်ကို ကြည့်ရှု၍ ကြောင်းကျိုး ကွင်းဆက် များကို မြင်ယောင်နေခြင်း၊ မိမိအလိုရှိသော ပစ္စည်း၊ လူ၊ ယုတ်စွာ အဆုံး