## PAGE 190 (၇) ဟန့်ချက်ညီသော ယနေ့ မြန်မာ့သာသနာ မြန်မာနိုင်ငံရှိ သာသနာတော်ဝန်ထမ်း ရဟန်းတော်အရှင်မြတ်တို့လေ က၌ ရှေးအခါက စ၍— .. “ဆယ်ဝါ စာသင်၊ ဆယ်ဝါ စာချ၊ ပြီးလျှင် တောထွက် တရားအား ထုတ်” ဟူသော အစဉ်အလာတရပ် ရှိနေခဲ့၏။ ပရိယတ်ကို ပဓာနထား၍ ဆောင် ရွက်ခိုက်မှာလည်း ပေါ့ပါးသော ပဋိပတ်(ဗုဒ္မာနုဿတိ, မေတ္တာစသည်)ကို ပူးဘွဲ့ ဆောင်တော်မူလေ့ ရှိကြသည်။ ပဋိပတ်ကို ပဓာနထား၍ ဆောင်ရွက်ခိုက်မှာလည်း ပေါ့ပါးသော ပရိယတ်တာဝန်ကို ပူးတွဲ ဆောင်ရွက်တော်မူလေ့ ရှိခဲ့ကြလေသည်။ သာသနာဟူသည် ပရိယတ်, ပဋိပတ် နှစ်မျိုးစလုံးကို ခေါ်သောအမည် ဖြစ်၍ ပရိယတ်ချည်းသက်သက်လည်း ပ်တည်၍မရ၊ ပဋိပတ် သက်သက်ချည်း လည်း ရပ်တည်၍မရ။ ## PAGE 191 " “ပညဝါ ဘိက္ခု၊ တေပိဋကံ သုတွာဒေပို ပူရေတိ (ဝိဘင်္ဂ အဋ္ဌကထာ)=ပညာရှိသော ရဟန်းမည်သည် ဘုရားဟောဒေသနာ ပိဋကကျမ်းစာကို နာယူသင်ကြားပြီးသည်နှင့် ဂန္ထဓုရ(ပရိယတ်) ဝိပဿနာဓုရ (ပဋိပတ်) ၂-မျိုးလုံးကိုပင် ဖြည့်ကျင့်လေတော့၏။ “ဆယ်ဝါ စာသင်၊ ဆယ်ဝါ စာချ၊ ပြီးလျှင်တောထွက်”ဟူသော မြန်မာ နိုင်ငံ ထေရဝါဒသာသနာ အစဉ်အလာသည် မိမိသူတပါး အကျိုးနှစ်ခုပြီးစေ သော အစဉ်အလာကောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကြောင်းအားလျော်စွာ ထိုအစဉ် အလာအတိုင်း အတိအကျ ဖြည့်ကျင့်ခွင့်မရသော အရှင်မြတ်များကား ပရိယတ် ပထမ, ပဋိပတ် ဒုတိယ၊ ပဋိပတ် ပထမ, ပရိယတ် ဒုတိယ ပူးတွဲကျင့်ဆောင်သော နည်းကို အသက်ထက်ဆုံး ပြုကျင့်တော်မူကြကာ မိမိနှင့်သူတပါး၊ တိုင်းပြည်နှင့် သာသနာ အကျိုးနှစ်ပါးကုံငအောင် ဆောင်ရွက်တော် မူကြလေသည်။ တာဝန်နှင့်လာသူမှ တာဝန်ကိုမကြောက် ယခုအခါ မြန်မာနိုင်ငံ ထေရဝါဒ သာသနာ၏ ရပ်တည်မှုမှာ လွန်စွာ ခိုင်မာလှပေ၏။ ကမ္ဘာသို့ သာသနာမျိုးဆက် ဖြန့်ပွားနိုင်ရန် အဆင်သင့် ဘက်စုံ ရပ်တည်နေပေသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်တထောင်၏ ဤမှာဘက်တွင် ယခုကဲ့သို့ ဘက်စုံရပ်တည် နိုင်သော အခြေအနေမျိုး မရှိခဲ့ဖူးသေးချေ။ ဘုန်းကံကြီးမားသော သာသနာ ကော်နှင့် ထိုက်တန်၍ အမျိုးဘာသာ,သာသနာအတွက် ပြည့်စုံစွာ တာဝန်နှင့် လာသော တိုင်းပြုပြည်ပြု သာသနာပြုမင်းများ၊ သာသနာ့ဦးဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်များ မရရှိနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ တာဝန်နှင့်လာသူတို့မှသာ တာဝန်ကိုမကြောက်၊ တာဝန် ထမ်းဆောင် ယင်းသေရသည်ကိုပင် ဂုဏ်ယူကြသည်။ ယခုအခါ မြန်မာနိုင်ငံ ထေရဝါဒသာသနာနှင့်စပ်၍ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် သောမင်းများနှင့်တကွ တိုင်းသူပြည်သားတို့၏ အားပေးမှု၊ အားကိုးမှုသည် လိုသည်ဟုမရှိသလောက် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။ထို ကြောင့်လည်းသာသနာ့ဝန်ဆောင် အရှင်မြတ်တို့ဘက်ကလည်း (အများအားဖြင့်)ပရိယတ်၊ပဋိပတ်ဖြင့် အခိုင်အမာ ရပ်တည်ကာ ဓုရနှစ်ဖြာ တာဝန်ကျေကြုံတော်မူကြပါပေ၏။ တာဝန်နှင့်လာသော သာသနာပြု သာသနာ့ ဝန်ဆောင် အရှင်မြတ်တို့ သည် မြန်မာနိုင်ငံ၌အရေအတွက်ရော အရည်အချင်းပါ များစွာ ရှိတော်မူနေ ## PAGE 192 ကြ၏။ ထိုအရှင်မြတ်များတွင် မည်သူကမျှ ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခြင်း မပြုရပ် ရဟန်းရှင်လူတရပ်လုံးက အလိုအလျောက် ရွေးကောက်လက်ခံယုံကြည်နေကြပြီ ဖြစ်သော အရှင်မြတ်ကြီးနှစ်ပါး၏ ဟန်ချက်ညီညီ ကိုယ်ကျိုးစွန့် ရပ်တည်မှုကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်ပင် ယနေ့မြန်မာတို့လက်စယ်ရရှိပိုင်ဆိုင်ထားသောထေရဝါဒ သာသနာ၏ အနာဂတ်အလားအလာကို အလွယ်ပင် မြင်သာလှပေ၏။ ထိုသည့်အရှင်မြတ်ကြီးနှစ်ပါးတို့ကား အခြားမဟုတ်။ အားလုံး သိရှိပြီး ဖြစ်သော- ၁။ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ၊ ဆဋ္ဌသံဂီတိ ဝိသဇ္ဇက၊ ကျေးဇူးရှင် မင်းကွန်း ဓမ္မနာ,တိပိဋက နိကာ့ ဆရာတော် ဘုရားကြီးနှင့် ၂။ အဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ၊ ကမ္ဘာ့သတိပဋ္ဌာန်သာသနာပြု၊ ဆဋ္ဌသံဂီကိပုစ္ဆက၊ ကျေးဇူးရှင် မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး နှစ်ပါးတို့ပင် ဖြစ်တော်မူ ကြကုန်၏။ ပရိယတ်ပထမ၊ ပဋိပတ် ဒုတိယ မင်းကွန်း ဓမ္မနာဘိပိဋက နိကာယဆရာတော် “မင်းကွန်း ဦးဝိစိတ္တသာရာဘိဝံ့၊ တိပိဋကဓရ ဆရာတော်ဟု အများ ခေါ်ဝေါ်လျက်ရှိသော ကျေးဇူးရှင် မင်းကွန်း ဓမ္မနာဒ, တိပိဋက နိကာယ ဆရာတော်ဘုရားကြီးသည် မြင်းခြံမြို့နယ်၊ ကျည်းပင်(သဲဖြူဝ)ရွာ၌ ခမည်းတော် ရွာသူကြီးဦးဆုံ၊ မယ်တော်ဒေါ်ဆင်တို့မှ ၁၂၇၃-ခုနှစ်၊ တန်ဆောင်မုန်း လဆန်း ၁၁-ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့(နေ့စက်နာရီ၃-နာရီကျော်)တွင် ဖွားမြင်တော်မူခဲ့၏။ မြန်မာနိုင်ငံ၌ အများလက်ခံဂုဏ်ပြုရသော စာမေးပွဲကြီးတိုင်းတွင် အဦး ဖျားဆုံးနှင့် အထူးခြားဆုံးအောင်မြင်တော်မူခဲ့၏။ ၁။ အစိုးရပထမကျော်၊ ၂။ ပရိယတ္တိ သာသနဟိတ ဓမ္မာစရိယ ( အာဒိကမ္မိက=ပထမဆုံး) ဝသကာ၊ ၃။ ရွှေတံဆိပ်ရ အဋ္ဌကထာပြန်အကျော်၊ ၄။ သာသနဓဇ သီရိပဝရ ဓမ္မာစရိယ၊ ၅။ ဗုဒ္ဓသာသနဝိသိဋ္ဌ (အာဒိကမ္မိက=ပထမဆုံး) တိပိဋကဓရ မဟာ တိပိဋက ကောဝိဒ (တိပိဋကဓရ စာမေးပွဲဘွဲ့)၊