## PAGE 208 သူရဲကောင်းကြီးများနှင့်အတူ တန်ခိုးအဘိညာဉ်ရ အရိယာ သူ တော်ကောင်းကြီးများ ကုဋေချီ၍ ပွင့်ထွန်းဖြစ်ပေါ်တော် မူခဲ့ ကြလေပြီ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ, နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အထားများ ယခု တိုင် တွေ့မြင်နိုင်ကြပါသေး၏။ ဝေးဝေးလံလံ နာမ်ပိုင်းဆိုင်ရာလည်း မဟုတ်ပါသေး၊ လွန်ခဲ့ အနှစ်တစ်ရာ နှစ်ရာကလူများသည် ယခုအခါ လူ့ ပြည် လူ ရွာ လူ့ကမ္ဘာ၌ ညအခါ လျှပ်စစ်မီး တထိန်ထိန်ဖြင့် ရုပ်မြင် သံကြားများ နားထောင်ကြည့်ရှုကာ အာကာသတွင် သွားလာ နေကြပြီ ဆိုသည်ကို အဘယ်သို့ ယုံကြည်နိုင်ရှာကြပါမည်နည်း။ ခေတ်သည် ဆုတ်၍ ဆုတ်၍ မသွား တိုးတက်၍ တိုးတက်၍ လာနေ၏။ အနိမ့်ဆုံး ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော ဒါနနှင့်စပ်၍ အနာထပိဏ်သူဌေး ကြီးသည် ဗုဒ္ဓခေတ်၌ ၅၄-ကုဋေ လှူခဲ့၏။ ဗုဒ္ဓ မရှိသည့်နောက် အသောက မင်းတရားကြီးသည် ( အသောကာရုံကျောင်းတော် ကြီးအတွက်) ကုဋေ-၁၀၀လှူခဲ့၏။ သီဟိုဠ်ခေတ် ဒုဋ္ဌဂါမဏိ အဘယမင်းကြီးသည် ကုဋေ -၁ဝဝဝကျော် လှူခဲ့၏။ လူအချို့ ထင်သကဲ့သို့ ခေတ်သည် ဆုတ်၍ ဆုတ်၍ မသွားပဲ၊ တိုး၍ တိုး၍သာ လာနေသည်ကို သမိုင်းက ပြညွှန်နေလေသည်။ အနိမ့်ဆုံး ဒါန၏ နောက်ကွယ်မှာပင် နက်ရှိုင်းစွာ တည်ရှိ နေသည့် မမြင်ရသောအင်အားတို့ကား ထုထည်ကြီးမားလှပေ၏။ ဘုရားတဆူပွင့်ရာ တင်္သာသနာတွင် တဦးတည်းအတွက်သာ နေရာရှိနိုင်သော လက်ဝဲ လက်ယာ စသော ဝိသေသ အရာထူး အခွင့်ထူးများမှအပ၊ ဓမ္မအင်အားနှင့် စပ်၍ကား ဗုဒ္ဓခေတ် ဗုဒ္ဓသာဝကကြီးများနှင့်မခြား၊ ဒါန, သီလ, ဘာဝနာ လိုရာ အင်အားများကို အချိန်အခါမရွေး၊ လူမျိုးဘာသာ နေရာဒေသ မရွေး ရယူနိုင်ကြောင်း သီဟိုဠ်ခေတ် စံတော်ဝင် ပုဂ္ဂိုလ်ထူးကြီး များ၏ ဘဝနှင့် ရင်း၍ ပေးတော်မူခဲ့ကြသော သင်ခန်းစာများ ကို ရိုသေစွာ နာယူမှတ်သားကြပါကုန်စို ့။ " “သတဉ္စ ဓမ္မော န ဇရံ ဥပေတိ။ " (မဟာသုတသောမဇာတ်)။ ## PAGE 209 သူတော်ကောင်းတရားကား မည်သည့် အခါတွင်မျှ ဟောင်း နွမ်းဆွေးမြည့် ပျက်စီး၍ သွားသည်မရှိ၊ အခေတ်ခေတ်တိုင်း ထွန်းသစ်တောက်ပကာ အစဉ်သဖြင့် နုပျိုလန်းဆန်းလျက်သာ ရှိနေပေတော့၏။ ## PAGE 210 အခန်း (၁) တိုင်းပြည်နှင့် သာသနာအတွက် အသက်ပေးခဲ့ကြသူ စံတော်ဝင် ပုဂ္ဂိုလ်များ သာသနာနှင့် ထိုက်တန်သူ သာသနံ ပုညဝန္တဿ ပုညဝန္တာ,ဝ လဗ္ဘရေ၊ နာပ္ပံပုညာ ကရစိ ပဂ္ဂဏှိတု မဝိသဟာ။ ဘုန်းကံနည်းသူတို့သည် သာသနာတော်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ချီးမြှောက် ခွင့် မရကြကုန်၊ ဘုန်းကံရှိသူတို့သာလျှင် ရနိုင်ကုန်၏၊ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် သာသနာတော်သည် အတုမရှိ ဘုန်းကံကြီးမားတော်မူသော ဘုရားရှင်၏ သာသနာတော် ဖြစ်သောကြောင့်ပေတည်း၊ (ပေါရာဏ ဂါထား)