## PAGE 211 ဆီပူအိုးကင်းပေါ်မှ ဂါထာတရာ ကလျာဏီယထေရ် သီဟိုဠ်ကျွန်း အနောက်တောင်ပိုင်း ကလျာဏီမြစ်အနီး ကလျာဏီမြို့၌ ကလျာဏီတိဿမင်း (၃၀၆−၂၀၇-ဘီ-စီ) မင်းပြု၏။ “ယဌာလတိဿ” ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ညီတော် အယျဥတ္တိယအား အိမ်ရှေ့ဥပရာဇာအရာနှင်းတော်မူ၏။ ညီတော် နောင်တော်နှစ်ဦးစလုံး ကလျာတိယ မထေရ်ကြီးထံ ပညာသင်ခဲ့ကြရသည်။ မင်း ဖြစ်သောအခါ မိမိတို့၏ ဆရာမထေရ်ကြီးအား နောက်ပါသံဃာများနှင့်အတူ နန်းတော်သို့ပင့်၍ နေ့စဉ် ဆွမ်းကပ်လှူလေ၏။ မကြာမီ ညီတော်အိမ်ရှေ့မင်းသည် မရီးတော် မိဖုရားကြီးနှင့် အကျွမ်းတဝင် ယဉ်ပါးဆက်ဆံ ဖောက်ပြန်လျက်ရှိရာ နောင်တော် ရိပ်မိသိရှိလေလျှင် ညီတော်မှာ ရွာသိမ်ရွာငယ်တခုသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင် နေရသည်။ ညီတော် ဥတ္တိယမင်းသားလည်း ကာလကြာသောအခါ မရီးတော်ကို သတိရ လွမ်းဆွတ်သဖြင့် စာတစောင်ရေးကာ မိမိ၏ ကျွန်ယုံတော်တဦးအား မိဖုရားကြီးထံ အပို ့လွှတ်လေ၏။ ထို ကျွန်ယုံတော်သည် တခုသော နံနက်တွင် ရဟန်းယောင်ဆောင်၍ သင်္ကန်းဝတ်ကာ နန်းတော်တံခါးမုခ်က စောင့်နေကာ ကလျာဏိယ မထေရ်ကြီး နောက်ပါသံဃာများနှင့်အတူ နန်းတွင်းသို့ဆွမ်းစား ကြွအလာတွင် သံဃာများနှင့်တတူ ရောယောင် လိုက်ပါသွားလေသည်။ ဆွမ်းကျွေးပွဲမှာ ချစ်စာခွေမိ ကလျာဏိယမထေရ်ကြီး၏ စိတ်တွင်‘မင်းနှင့် အကျွမ်းဝင်သော ရဟန်းတ ပါးဖြစ်မည် အထင်ဖြင့် တစုံတရာ မမေးမမြန်းပဲ အမှတ်မဲ့ပင် ကြွတော်မူ၏။ မင်း ကြီးလည်း “မထေရ်ကြီး၏ တပည့်တပါးဖြစ်မည်” ဟုပင် ယုံကြည်၍ တစုံတရာ ပြောဆိုစစ်ဆေး မေးမြန်းခြင်းမပြု။ ထုံးစံအတိုင်း မင်းနှင့်မိဖုရားတို့ ဆွမ်း ဆက် ကပ်ကြ၏။ ဆွမ်း အနုမောဒနာတရားပြီးလျှင်မင်းကြီးက ဦးစွာထ၍ နန်းတွင်းသို့ ဝင်သွားခိုက် မိဖုရားကြီးမှာ သံဃာတော်အများအနီးသို့ တိုးသွားကာ ပန်းကန် ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်းစေရန် စီမံလေ၏။ ## PAGE 212 ၁ ၆ ၉ သံဃာတော်များလည်း ပြန်ကြွရန် ဟန်ပြင်နေခိုက် သင်္ကန်းဝတ် တမန် လည်း မိဖုရားကြီးအနီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပေဖူးလွှာ စာခွေတခု ပစ်ချလိုက်၏။ မင်းကြီးလည်း အတွင်းဘော်သို့ မဝင်ရောက်သေးမိ အသံကြား၍ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပေဖူးလွှာ စာခွေကို မြင်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လှည့် လာ၏။ စာကို ကောက်ယူ၍ ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသ အမျက် ခြောင်းခြောင်း ထွက်လေတော့သည်။ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာကြွသွားသော သံဃာများထံ ချက်ချင်း နောက်က လိုက်စေ၍ ယနေ့မှ ဆွမ်းကျွေးရာသို့ လိုက်ပါလာသူ ရဟန်းယောင်အား မင်းချင်း များက ခေါ်ဆောင်လာကြရသည်။ ရဟန်းယောင်လည်း အမှန်အတိုင်း ၀န်ခံလျှင် မိမိရော၊မိမိဆရာ မင်းသား ကိုပါ ကွပ်မျက်မည်ကို သိသဖြင့် ကလျာဏိယ မထေရ်ကြီးအား အကာအကွယ် ယူရန်. သတိရလေသည်။ မထေရ်ကြီးမှာ မင်းကြီး၏ ငယ်ဆရာလည်းဖြစ်၊အလွန် လည်း အကြည်ညိုခံရသည်ကို သိထားသည့်အတိုင်း မင်းကြီးက စစ်ဆေးလျှင်- " “ဒကာတော်မင်းကြီး..၊ ဒီစာကို ဦးပဉ္စင်းအား ဆရာတော်ကြီးက မိဖုရားကြီးရှေ့မှာ ချခဲ့ရမယ်ဆိုလို့ချခဲ့ရပါတယ်”ဟု ပြောလေ၏။ မင်းကြီးလည်း ပို၍ပင် ဒေါသထွက်ကာ— “ငါကတော့ ရဟန္တာအမှတ်နဲ့ ကိုးကွယ်ခဲ့ဘယ်။ ယခုတော့ ညီတော်ရဲ့ တမန်အလုပ်ကို လုပ်ရက်ပါပေတယ်။ ငါ့ဆရာဟာ ငါ့မိဖုရားကြီးကိုပဲယူပြီး ဘုရင် များ လုပ်ချင်သေးလို့လား”ဟု ရေရွတ်ပြောဆိုလေ၏။ ကလျာဏီယ မထေရ်နှင့် ဆီပူအိုးကင်း အာဏာပါးကွက်သား သူသတ်သမားများကိုလည်း ချက်ချင်းဆင့်ခေါ် ကာ ကလျာဏိယမထေရ်ကြီးအား ကျောင်းသို့ သွားရောက် ဆွဲခေါ်စေ၏။ နန်း တွင်း၌ပင် ဆီအိုးကင်းကြီးတခု၌ ဆီများအပြည့်ထည့်ကာ ကျိုက်ကျိုက်ဆူအောင် မီးထည့်ခိုင်းလေ၏။ မထေရ်ကြီးရောက်လာလျှင် ဒေါသတကြီး ရေရွတ် ကြိမ်း မောင်းကာ တစုံတရာ မေးမြန်းစိစစ်ခြင်းမရှိ၊ ဆီအိုးကင်း၌ထည့်၍ ကြော်ပြီး သတ်ရန် တချက်လွှတ်အမိန့် ချလိုက်လေသည်။ မင်းကြီးသည် မစူးမစမ်း မဆင်မခြင်ပဲ ဒေါသတကြီး သူသတ်သမား မင်းခ ယောက်ျားများအား အမိန့်ချနေသည့်အချိန်မှစ၍ ပညာရှိ မှူးကြီးမတ်ကြီး များလည်း တဦးပြီးတဦး သတိပေးစကားများ လျှောက်ထား သံတော်ဦး တင် ## PAGE 213 ကြ၏။ အသက်ကိုပင်စွန့်၍ ဝံ့ဝံ့စားစား အကြောင်းအကျိုးပြ တားမြစ်ကြသော် လည်း မင်းကြီးမှာ မည်သူ့စကားကိုမျှ အလေးမမူ လျစ်လျူရှု၍သာနေလိုက်၏။ သတ်ရန်အမိန့်ကိုသာ တွင်တွင် ချမှတ်နေသည်။ မထေရ်ကြီးမှာ အမှန်အတိုင်းဖွင့်၍ ပြောသော်လည်း အခြား တစုံတဦး အား … အသက်ဘေးမှ ချမ်းသာခွင့်ပေးမည်မဟုတ်သည်ကို သိတော်မူသဖြင့် မည် သို့မျှ အမိန့်ရှိတော်မမူတော့ချေ။ သူသတ်သမားများ ဆွဲခေါ်ရာသို့သာ လိုက် ါ၍ များစွာသံဝေဂဖြစ်တော်မူရလေ၏။ မေတ္တာနှင့် ဝိပဿနာ တရားကိုသာ ပွားများလိုက်ပါယင်း နန်းတွင်းသို့ရောက်လျှင်လည်း သူသတ်သမားများ စီမံ ဆွဲတင်သည့်အဟိုင်း ဆီပူအိုးကင်းကြီးထဲသို့ ဆင်းသက်တော်မူရလေ၏။ မတုန်မလှုပ်ပင် ရုပ်နာမ်သဘောများကို ဆင်ခြင် သုံးသပ်ယင်း ဆီပူအိုး ကင်းကြီးထဲသို့ ဆင်းတော်မူရာ ဆီပူထဲသို့ မကျရောက်မီမှာပင်· မဂ်ဖိုလ်လေးဆင့် ဉာဏ်မြတ်ရင့်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်တော် မူလေ၏။ အရဟတ္တဖိုလ် ဂုဏ်သတ္တိကြောင့် မထေရ်ကြီး၏ မွှေးညင်းတော်မျှကိုပင် ပူလောင် ခြင်း မရှိချေ။ မထေ ထေရ်ကြီး၏ အတိတ်ကိ မထေရ်ကြီးလည်း ဣန္ဒနီလာ ပတ္တမြားကျောက်ဖျာ၌ ရွှေဟင်္သာ တန့်နား သကဲ့သို့ ဆီပူအိုးကင်းကြီးပေါ်၌ ရပ်တော်မူလျက်က ခန္ဓာကိုယ်၏ အပြစ် သံသရာ ဘေးကြီးအကြောင်း အနီးရှိပရိသတ်အား ဟောကြားတော်မူရာ ဂါထာပေါင်း တစ်ရာ ရှိလေ၏။ “တေလ ကဋာဟ ဂါထာ”ဟု ခေါ်လေသည်။ မထေရ်ကြီးသည် တရားဟောပြီးလျှင် မိမိ၏ ဘဝဝဋ်ကံကြမ္မာကို ဆင်ခြင် တော်မူရာ ရှေးဘဝတခုက နွားကျောင်းသားဖြစ်စဉ် ယင်တကောင်ကို လိုသော စေတနာဖြင့် ကျိုက်ကျိုက်ဆူသော နွားနို ့ရည်၌ နှစ်သတ်ခဲ့ဘူးသော အကုသို၏ကို တွေ့ရလေ၏။ " “ဪ…ငါ့အား ထိုမကောင်းမှု အကျိုးကား ဆိုက်ရောက်လာလေပြီ။ ရှောင်၍မရ၊ မလွဲမသွေ အကျိုးပေးတော့မည်။ ငါသည် ဤဝိပါက် ဝဋ်ကြွေးမှ မလွှဲမဖယ်နိုင်တော့ချေတကား”ဟု ဆင်ခြင်တော်မူမိသည်နှင့် ဆီပူအိုးကြီးထဲသို့ သက်ဆင်းကာ ခန္ဓာဝန် ချတော်မူရလေသည်။ ကလျာဏီတိဿ မင်းကြီးသည် ရဟန်းယောင်သင်္ကန်းဝတ် တမန်ကိုလည်း သုံးပိုင်းပိုင်း သတ်စေကာ မထေရ်ကြီးအလောင်းတော်နှင့်အတူ သမုဒ္ဒရာ၌ ပစ်ချ