## PAGE 214 စေ၏။ ထိုအခါဘုမ္မစိုးနတ်, ရုက္ခစိုးနတ်, သမုဒ္ဒရာစောင့်နတ်မှအစ နတ်များ ဒေါသထွက်ကာ-- " “တိုင်းကားပြည်ရွာနှင့်တကွ ကလျာဏီတိဿမင်းယုတ်အား ဖျက်ဆီးကြ ကုန်အံ့”ဟု တိုင်းပင်ကြသည်။ အခါမဲ့ သမုဒ္ဒရာရေများလွှမ်းတက်လာစေကုန်၏။ တမြို့နယ်လုံး သမုဒ္ဒရာရေများ လွှမ်းမိုးလာရာ နေပြည်တော်. ကလျာဏီမြို့နှင့် နှစ်ခါဝုတ်(လေးမိုင်)မျှသာ ဝေးတော့၏။ (ကလျာဏီမြစ်ကား ပင်လယ် ကမ်း ခြေနှင့် ၁၆-မိုင်မျှသာဝေးကွာ၍ စေတီပါဒတောင်ကြားမှ မြစ်ဖျားခံ စီးဆင်း လာကာ မိုင်ကိုးဆယ်မျှ ရှည်လျား၏။) သမုဒ္ဒရာရေသည် တရွေ့ရွေ့ တက်လာရာ တဂါဝုတ်မျှသာ လိုတော့သော အချိန်၌ မိစ္ဆာအယူသည်းသော ဗြာဟ္မဏ အမတ်အချို့က— " “အရှင်မင်းကြီး…၊ အခါမဲ့ရေကြီးလာရာ သတ္တဝါတွေ သေကြေကုန်ကြရ ပါပြီ။ ကလျာဏီမြို့တော်လည်း တဂါဝုတ်မျှသာ လိုပါတော့သည်။ မဏိမေခလာ သမုဒ္ဒရာစောင့်နတ်ကို ပသ ပူဇော်မှသာလျှင် ချမ်းသာရာ ရကြပါတော့မည်”ဟု သံတော်ဦး တင်ကြ၏ ။ ။ ကံတရား၏ ဆန်းကြယ် ပုံ မင်းကြီးလည်း အသိဉာဏ် အဆင်ခြင်ပညာ နည်း၍ အကုသိုလ်ကံကြီးကို ကျူးလွန်မိသူပီပီ မိစ္ဆာအယူရှိသော အမတ်များ အကြံပြုချက်ကို လက်ခံမိကာ ဆက်၍မှားပြန်၏။ မိမိရင်သွေး တဆယ့်နှစ်နှစ်မျှသာ ရှိသေးသော ဒေဝီခေါ် သမီးတော်ကလေး တပါးအား နတ်ဝတ်တန်းဆာများ ဆင်ယင်စေ၍ ရွှေအိုးစ ရည်းကြီးတလုံးအတွင်း၌ ထည့်ကာ ရေ၌မျှောချလျက် နတ်ပူဇော် ပသလိုက်ရ လေ၏။ အိုးအတွင်း၌လည်း စားရေရိက္ခာနှင့်တကွ “ကလျာဏီတိဿမင်းကြီး၏ သမီးတော်ဒေဝီ”ဟူသော စာတန်းနှင့်အတူ သမုဒ္ဒရာစောင့်နတ်အား ပူဇော် လိုက်ကြောင်း စာရေး၍ ထည့်လိုက်လေသည်။ ကံတရားတို့ကား ဆန်းကြယ်လှပေစွ။ သမီးတော်ကလေး ဒေဝီအား ရေချမျှောလိုက်သောအခါ ရွှေအိုးစရည်း ကြီးသည် လှိုင်းအဟုန်ဖြင့် မျောပါသွားသော်လည်း နတ်များ စောင့်ရှောက်ကြ သဖြင့် သီဟိုဠ်ကျွန်းကို လက်ဝဲရစ်ပတ်ကာ ရောဟဏတိုင်း၊ မဟာဂါမ နေပြည် တော်အနီး “တောလက’ကျောင်းကြီးဆိပ်ကမ်း၌ ကပ်ရောက်လာလေ၏။ [ “ပိဋကတော်လာ ပါဠိအမည်များ အဘိဓာန် Dictionary of Pali Proper Names. ၌ မဟာဝံသဋီကာ-၄၃၂ကို ထောက်၍“တောလက ## PAGE 215 ကျောင်းအန်းဆိပ်’ဟု ဆိုသည့်အတိုင်း ပြလိုက်သည်။ မဓုရ ရသဝါဟိနီနှင့် မဟာ ဝင် ဝတ္ထုတို့၌ “ကောဋ္ဌလက၊ ယောဠကလင်္ကာ”ဟု ရှိနေကြသည်။] ရေဆိပ်စောင့် ဆိပ်ကမ်းမှူးလည်း ထိုရွှေအိုးကြီးကို တွေ့မြင်ရ၍ ဆယ်ယူ ကြည့်ရာ လှပသော သတို့သမီးငယ်တဦးကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွား လေသည်။ ကလျာဏီတိဿမင်းကြီး၏ သမီးတော်ဖြစ်ကြောင်းသိရလျှင် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်နေလေ၏။ တောလကဆိပ် ကျောင်းနေ မထေရ်ကြီးအား လျှောက်ထား၍ မထေရ် ကြီးက ခေတ္တ မွေးမြူ စောင့်ရှောက်ထားရ၏။ ဆိပ်ကမ်းမှူးလည်း အိမ်ခြေ သုံးသောင်းရှိ မဟာဂါမ နေပြည်တော် ကာကဝဏ္ဏတိဿမင်းကြီးထံ သွားရောက် သံတော်ဦးတင်လေသည်။မင်းကြီးလည်း “မဟာဝိဟာရဒေဝီ” အမည်ဖြင့် မိဖုရား အရာ မြှောက်စားတော်မူလိုက်၏။ သုံးဝမ်းကွဲ မောင်နှမလည်း တော်စပ်လေ သည်။ ဝိဟာရဒေဝီဟူသည် သာသနာပြုသူရဲကောင်းကြီး ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းကြီးနှင့် ညီတော် သဒ္ဓာတိဿမင်းကြီးတို့၏ မယ်တော်ပင်တည်း။ ကလျာဏီတိဿမင်းကြီးမှာ မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိအမတ်တို့၏စကားကို ယုံစား၍ မိမိ ချမ်းသာရရေးအတွက် သမီးတော်ကလေးအား သမုဒ္ဒရာသို့ မျှောချလိုက်သော် လည်း သမီးတော်ကား မသေ၊ မိဖုရားခေါစ်ကြီးပင်ဖြစ်ရလေ၏။ သမီးတော်အား ရေမျောချသောအချိန်မှစ၍ ကလျာဏီမြို့တော်ကြီးအတွင်း ရေလွှမ်းမိုးလာဘဖြင့် ပြည်သူတို့သာ အကုသိုလ်စက်ကွင်းမိကာ မင်းနှင့်အတူတကွ မရှုမလှသေကြေ ပျက်စီးခဲ့ကြရရှာလေသည်။ ကံတရားတို့ကား ဆန်းကြလှပါပေစွ။ အဆိုးကိုပင်သော်လည်း အကောင်းဟုထင်ကာ သတ္တဝါတို့သည် ပြုံးရွှင် နေတတ်ကြ၏။ အကောင်းကိုပင် သော်လည်း အဆိုးဟုထင်ကာ မရွှင်နှလုံး ယူကျုံးမရ ဝမ်းနည်းနေတတ်ကြ ပြန်သည်။ အဆိုးနှင့်အကောင်း တို့ကလည်း သောင်းပြောင်းရောထွေးကာ ရံခါ မျက်လှည့်ပြတတ်ကြသေး၏။ “ကမ္မဝိပါကော အစိန္တေယျော' မဟုတ်ပါလော။ ကံဆန်းကြယ်သလောက်၊ သတ္တဝါတို့ကလည်း မိမိတို့ အသိဉာဏ်ကလေး မျက်တောင်မွေးတဆုံးကို အထင်ရောက်လွန်းကြ၏။ ထို့ကြောင့်လည်း မည်သည့် အခါမျှ မှန်းခြေပေါက်ရသည်မရှိ၊ အတိဒုက္ခရောက်လျက်သာ နေကြရ၊သေကြရ ကုန်သည်။ ချမ်းသာမည် အထင်ဖြင့် ဒုစရိုက်တွေကိုသာ ဇက်ရဲလက်ရဲ တွင်တွင်ကြီး လုပ်နေကြ၏။ ကာယကံ, ၀စီကံကောင်းအောင် သီလကို ကြိုးကုတ်၍၊ မနောကံ ကောင်းကောင် သမာဓိအလုပ် လုပ်ရမည်ကိုမူ ခက်ခဲသည် ထင်နေကြလေ၏။ ## PAGE 216 တွေးချင်သလောက်တွေး၊ ပြောချင်သလိုပြော၊ ထင်ရာလုပ်ချင်သလို လုပ် ရသည်ကို အမြင်မှန် လွတ်လပ်သည်ဟု ခံယူနေကြသော သတ္တဝါတို့ အတွက် မြတ်စွာဘုရားရှင်၏ ကံဟောင်းပယ်မြစ်, ကံသစ်ထူထောင်ရေး တရားတော်ကား သိမ်မွေ့ လွန်းစွာ့။ ထို့ထက် ကောင်းဆိုးနှစ်တန် ကမ္မနိယာမ ယန္တရားကြီးကို ချိုးဖျက်၍ ၃ ၁-ဘုံနယ်နိမိတ်မှ ထွက်မြောက်ရာကျင့်စဉ်ကား သာ၍ပင် သိမ်မွေ့နက်နဲစွာ။ လက်တွေ့ စမ်းသပ်ရဲသူများ သည်သာလျှင် ချမ်းသာလွယ်ကူသော ` နည်းဖြစ် ကြောင်း သိမြင်ကြရလေသည်။ ဝိဟာရဒေဝီသည် ကမ္မနိယာမ၏ နက်ရှိုင်းပုံကို သာဓကတင်ခဲ့၍၊ ကလျာ ဏီယ အရှင်မြတ်ကြီးကမူ “မလွယ်ကူ’ဟု ထင်ရသော ဈာန်မဂ်ဖိုလ် စခန်းသည် လက်တကမ်းမျှ၌သာ တည်ရှိနေကြောင်း ပြညွှန်တော်မူခဲ့လေသတည်း။ [မဟာဝံသ-ပါဠိ-၂၂၊ အခန်း-၁၃၊ ၂၂-ဂါထာ။ မဓုရဝတ္ထု နံပါတ်-၂၂၊ ကာကဝဏ္ဏတိဿဝတ္ထု။ သဟဿဝတ္ထု (သီဟိုဠ်မူ) ဝတ္ထုနံပါတ်-၃၉။ မဟာဝင်ဝတ္ထု၌ ကလျာကိယထေရ်ကို အဘယ ထေရ်ဟုလည်းကောင်း၊ မဓုရ၌ ဓမ္မပါလဟုလည်းကောင်း ဆို၏။ နာမည်ကျော် “တေလ ကဋာဟ ဂါထာ ၁၀၀”ကို ပဲနွယ်ကုန်းမြို့ သိမ်ကျောင်း ဦးစန္ဒောဘာသက မြန်မာအက္ခရာပြန်ဆို၍ မာန်လည် ဆရာတော် ဘုရားကြီးက ၁၂၈၁-ခုနှစ် အနက်မြန်မာပြန်ထားသည်။ D.P.N. § 00-0 ဂါထာဟု ဆိုသည်။ “သီဟိုဠ် ပါဠိစာပေသမိုင်း= The Pali Literature of Ceylon-162 ၌ အကျယ်ရှု ပါလေ။]