## PAGE 220 အားထုတ်လေရာ မကြာမီ ရဟန္တာ ဖြစ်တော်မူသွားသည်။ ထို့ကြောင့် အဘယ သူရဲကောင်းကိုလည်း.. ထေရပုတ္တာဘယ (ဘုန်းကြီးသား အဘယ)ဟု ခေါ်ဆိုကြ လေ၏။ (မဟာဝံသ-၂၃၊ ၅၅−၆၃။) ရဟန္တာဖြစ်သောခမည်းတော်ကြီးလည်း သားအဘယအတွက် စိတ်မအေး သဖြင့် မင်းကြီးအား ပန်ကြားကာ ချက်ချင်း သာမဏေပြုပေးလိုက်၏။ အဖနှစ်ဦးလုံး ကပ္ပကန္ဒရအရပ်၌ အတူတကွ သီတင်းသုံး နေထိုင်ကြလေသည်။ အဘယသာမဏေသည် ဗောဓိပင်နှင့်တကွ ရဟန်း သံဃာများအတွက် ထန်း အုန်းစသော အသီးအပင်များကို များစွာ စိုက်ပျိုးထား၏။ တနေ့သော အခါ အဘယသာမဏေ ရွာတွင်းသို့ ခရီးသွားနေခိုက် ကာကဝဏ္ဏ တိဿမင်းကြီး၏ သူရဲကောင်းတဦးဖြစ်သူ ဂေါဌဣမ္မရသည် အပေါင်းအဖော်များနှင့်အတူ မဟာ ါမသို့သွားယင်း ထို ကပ္ပကန္ဒရကျောင်းသို့ ဝင်လာ၏။ ထမင်းစားပြီးနောက် အပေါင်းအဖော်များကအုန်းသီးစားချင်သည်ဆို၍ ဂေါဌဣမ္မရကအုန်းပင်များကို လှုပ်ခါချွေချ၍ ကျွေး၏။ စားပြီးနောက် အားလုံး တရေးတမော အိပ်နေကြ လေသည်။ ထိုနောက် မကြာမီ အဘယသာမဏေ ရွာမှ ပြန်ရောက်လာ၏။ အုန်းပင် များ ကျိုးကျသည့်အပင်က ကျိုးကျ၍ မကုန်နိုင် မခန်းနိုင် စားသောက်၍ အုန်းခွံ အုန်းဆန်များ ဖရိုဖရဲ ပစ်ကြဲထားသည်ကိုမြင်ရ၍ ဒေါသထွက်ကာ အကျိုး အကြောင်းကိုမေးလျှင် ဂေါဌဣမ္ဗရ ပြုလုပ်ကြောင်း သိရသည်နှင့် အနည်းငယ် ပုက္ခသော ၎င်းအား— “ဒီ ငက္ခဟာ ကိုယ့်ခွန်အားကိုသာ အထင်ကြီးပြီး သူတဖက်သား၏ ခွန် အားကို မသိလေ၊ ဒင်း…ငါ့အကြောင်းကို သိစေမည်”ဟု ကြံစည်ကာ အိပ်နေ သော ဂေါဌဣမ္မရအနီးသို့ ကြွသွား၏။ ၎င်း၏ခြေကို မိမိခြေမနှင့်ညှပ်လျက် ဒရှုတ် ဆွဲသွားငလရာ မည်သို့မျှ မရုန်းသာပဲ· နာကျင်လူးလွန့်လျက်သာ ပါသွားရသည်။ ကျောင်း တလင်းပြင်တလျှောက် ဒရွတ်ဆွဲသွားပြီး ချာချာလည်အောင် လမ်း လိုက်ရာ အပေါင်းအဖော်များက လွှတ်မြောက်စေရန် သာမဏေအနီးသို့ အပြေး လိုက်လာကြသည်။ " ရောက်လာသူတိုင်းအား လက်ဖြင့် တောက်ရုံမျှ တောက်လိုက်ရာ အတုံး အရုံး လဲသူလဲကျ၍ ဖူးဖူးရောင်သူ ရောင်သွားလေ၏။ အနားသို့ မသီရဲကြတော့ပေ။ “ကိုရင်...တပည့်တော်ကို လွှတ်ပါတော့၊ ကိုရင့်အုန်းသီးဖိုး လျော်ပါ့ မယ်၊ လွှတ်ပါတော့”ဟု တောင်းပန်၏။ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သံဃာများက လည်း ပိုင်းဝန်း တောင်းပန်ကြသဖြင့် လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။ « “ကိုရင်…၊ တပည့်တော် ပြိုင်ဘက်မရှိ သန်လှပြီ အောက်မေ့နေတာ၊ ယခု ကိုရင့်ကိုတွေ့ရတော့ တပည့်တော် ဝမ်းသာပါတယ်။ အဖော်ရတာပါပဲ”ဟုပင် ## PAGE 221 စိတ်မဆိုးသည့်အပြင် ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ရှင်လူထွက်ပြီး မင်းမှုထမ်းရန် ပြောကြားလေ၏။ ဆုတော် လာဘ်တော် လခရိက္ခာ များစွာရမည့်အကြောင်း ကိုပါ ပြောဆို သိမ်းသွင်းလေရာ- " “ဟေ့....ကွ….၊ ငါ့မှာ ဘုရင့်ထံကရဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ့မိဘတွေမှာ အများ ကြီး ချမ်းသာကြပါတယ်” ဂေါဌဣမ္မရလည်း သာမဏေအဘယအား ဆွဲဆောင်၍ မရသဖြင့် မဟာ ဂါမသို့ ခရီးဆက်သွားလေတော့၏။ နန်းတော်သို့ ရောက်သွားသောအခါ တနေ့တွင် ကာကဝဏ္ဏတိဿ မင်း ကြီးက “ဂေါဌဣမ္မရမှတပါး ခွန်အားကြီးသူများ ရှိ-မရှိ’ မေးတော်မူလျှင် ထိုသာမဏေအကြောင်းကို သံတော်ဦးတင်လေ၏။ (မဓုရ၌ ဒုဋ္ဌဂါမဏိ မင်းကြီး ဟု ဆို၏။) မင်းကြီးက အခေါ်ခိုင်းသဖြင့် ဘုရင့် ဘဏ္ဍာ အသပြာနှင့် လှူဖွယ် တန်းရံများကိုပါ ယူဆောင်၍ ဂေါဌဣမ္မရသည် ကပ္ပကန္ဒရကျောင်းသို့ သွားရ သည်။ ကျောင်းရှိ ရဟန်းသံဃာတော်များအား ကျွေးမွေး လှူဒါန်းပြီးနောက် အဘယသာမဏေထံ သွား၍- ဂေါဌ ကိုရင်.. ယခု ကိုရင့်မှာ ရဲဟန်းပြုပြီး ပဋိပတ်ကို အားမထုတ်နိုင် သေးပါဘူး၊ လူ ဝတ်ကြောင်နဲ့နေပြီး. ကုသိုလ်ကောင်းမှုလုပ်ယင် လဲ လူနတ်ချမ်းသာ ရနိုင်တာပါပဲ။မင်းကြီးက ကိုရင့်အကြောင်း သိရလို့ ဝမ်းသာနေပါတယ်။ လူဝတ်လဲပြီး ယခုလိုက်ခဲ့ပါ။ ကိုရင် ဒကာ…၊ ကိုရင်ဟာ ရခဲလှတဲ့ဘဝ၊ သာသနာနှင့် ကြုံကြိုက်ရတဲ့ အခိုက် သာမဏေပြုကာ သီလကို ကြိုးစားဖြည့်ကျင့်နေပါတယ်။ ဘဝသံသရာ ဆင်းရဲတွေက ကင်းလွတ်ချင်လို့ပါ။ လောလော ဆယ် မလွတ်မြောက်နိုင်သေးပေမယ့် နေ့အခါတုန်းက တွင်းကြီး ချောက်ကြီးမှန်း သိမြင်ထားတော့ ညအခါမှာ ဒီထဲမကျအောင် သတိပြုရပါတယ်။ ဂေါဌ ဟုတ်ပါတယ်ကိုရ... လူတွေဟာ ရေထဲမျောပါပြီး သေကြေ ပျက်စီးနေကြရတာ မြင်နေလျက်နဲ့၊ ကယ်ဆယ်လဲ ကယ်ဆယ် နိုင်လျက်နဲ့ သည်အတိုင်း ကြည့်နေမယ်ဆိုယင် ကရုဏာရှိရာ မရောက်ဘူး။ ယခုအခါ ကျေးကုလားတွေဟာ ဗောဓိပင်နှင့်တကွ စေတီ ရုပ်ပွား ဘုရားကျောင်းကန်တွေ ဖျက်စီးပြီးနေကြတာ ကိုရင်အသိ ပဲမဟုတ်လား။ ရဟန်းသံဃာတော်တွေလဲ ပစ္စည်းလေးပါးချိုင့်၊ ဒကာ ဒကာမတွေလဲ အကျိုးမဲ့ သေကြရ၊ ဘုရားတောင်မှ ## PAGE 222 ဒီပင်္ကရာ ခြေတော်ရင်းမှာ နိဗ္ဗာန်ကို ရနိုင်ပေမယ့် မယူခဲ့ဘူး၊ သတ္တဝါတွေကို ကယ်ဖို့ ပါရမီ ဖြည့်ခဲ့ရတာ ကိုရင်သိပြီး ဖြစ်ပါ တယ်။ ယခုလိုအချိန်မှာ မင်းကြီးရဲ့သားတော်ကြီးနှင့် ပြန်ပေါင်းပြီး တိုင်းပြည်ရန်ကို ဖြိုခွင်းကာ သာသနာထွန်းလင်းအောင် လုပ်ရ မယ့်အခါ ဖြစ်ပါတယ်။ သည်လို တိုင်းပြည်နှင့် သာသနာအတွက် ဆောင်ရွက်ပြီးမှ သာသနာတော်မှာဝင်ပြီး တရားဘာဝနာနှင့် နေချင်လဲ ချမ်းချမ်း သာသာနေလို့ ရသွားနိုင်ပါတယ်။ ဂေါဌ အပြောကောင်းသဖြင့် အဘယသာမဏေ လူထွက်ရလေ၏။ ဆံပင် မရှည်မချင်း ဂေါဌအိမ်၌ပင် နေရကာ ကာကဝဏ္ဏမင်းကြီးမှတဆင့် သားတော် ကြီး ဂါမဏိထံ ခစားရလေ၏။ ယခင် ရက်ပိုင်း လပိုင်းမျှ ခစားရစဉ်ကမူ ၁၆-နှစ်မျှသားသာ ရှိသေး၍ စွမ်းရည်များ မသိသာလှသေးချေ။ ယခုမူ ၁၈-နှစ် ၁၉-နှစ်သားရှိနေပြီဖြစ်၍ သားတော်ကြီး ဂါမဏိနှင့်အတူ အရွယ်မာန်နှင့် ဇာတိမာန်ထက်၍ လက်စွမ်း ပြရန် ဟန်ရေးငင်သော အရွယ်ဖြစ်လေသည်။ (မဟာဝံသ-၂ ၃၊ ၅ ၄’၆၃။ မဓုရ ရသဝါဟိနီ-၂ ၆-ထေရပုတ္တာဘယ သူရဲကောင်းဝတ္ထုမှ။) မိဘအမြော်အမြင်နှင့် သံဃာတော်အရှင်တို့၏ မေတ္တာ ဗောဓိမာတု မဟာတိဿထေရ် ကာကဝဏ္ဏတိဿမင်းကြီးသည် အရှည်မျှော်ကာ ၁၈-နှစ် ၁၉-နှစ်ရွယ်ရှိ အားကောင်း မောင်းသန်သော သူရဲကောင်းကြီး တကျိပ်ကို စုဆောင်း၍ သား တော်ကြီးထံ ခစားစေ၏။ လစာရိက္ခာများစွာ ထောက်ပံ ့ထားသည်။ ဆင် အာဇာနည်များလည်း ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူရဲကောင်းတဦးလျှင် စိတ်ကြိုက် ရဲဘော်ဆယ်ဦးစီမှအစ တစ်ထောင့် တစ်ရာဆယ်ဦးခန့်စီအထိရအောင် အသီးအသီး စည်းရုံးခိုင်းရာ တစ်သောင်းတစ် ထောင့်တစ်ရာ စုစည်းမိလေသည်။