## PAGE 223 သားတော်ကြီး ဂါမဏိနှင့် သူရဲ. သူခက်တို့သည် မဟာဂါမ နေပြည် ခမည်းတော်ကြီး အနီး၌ ၁စားကာ ဆင်စီး မြင်းတက် စစ်ရေးများ လေ့ကျင့် နေကြရ၏။ သားတော်ငယ် တိဿကိုမူ နယ်ပယ်လုံခြုံရေးအတွက် ဒီဃဝါပိ အရပ်၌ နေစေ၏။ ဂါမဏိသည် စစ်သည် သူရဲသူခက် လက်နက်အင်အား တိုးပွားခိုင်ဖြီး၍ လာလျှင် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိသာသနာဖျက် ကျေးကုလားများကို သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ တိုက် ထုတ်ရန် ခမည်းတော်အား သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ခွင့်တောင်းရာ မရလေ။ လက်ရှိ နယ်ပယ်မျှနှင့် ကျေနပ်နေရန် ဖျောင်းဖျပြောဆို၏။ စိတ်ဓာတ်ကြွနေသော ဂါမဏိသည် ခမည်းတော်ကိုပင် သတ္တိနည်းသူဟု တင်လာကာ ရဲဘော်တဦးအား မိန်းမ အသုံးအဆောင်များကို ခမည်းတော်ထံ အပို လွှတ်လေရာ မင်းကြီး မျက်တော်မူလေ၏။သားဘော်ကြီးအား ဖမ်းချုပ်ရှန် ရွှေခြေကျဉ်း အလုပ်ခိုင်းရာ ဂါမဏိသည် မလယဇနပုဒ်သို့ ထွက်ပြေးသွားလေ သည်။ ထိုအခါမှစ၍ ဖခင်အား ပြစ်မှားသူ ဖြစ်သဖြင့် “ဒုဋ္ဌ’(ပြစ်မှားသူ) ဂါမဏိဟု တွင်လေသည်။(အမည်အပြည့်အစုံမှာ“ဒုဋ္ဌဂါမဏိအဘယ”ဖြစ်သည်။) တနေ့သောအခါ အမြော်အမြင်ကြီးသော ခမည်းတော် မင်းကြီးသည် စိတ္တလတောင်၌ သီတင်းသုံးတော်မူကြသော ရဟန္တာ အရှင်မြတ်ကြီးများ များစွာ ပါဝင်သည့် သံဃာတော် တစ်သောင်း နှစ်ထောင်တို့အား ပရိက္ခရာအစုံလှူကာ မင်္ဂလာစေတီ ပူဇော်ပွဲ ကျင်းပ၏။ စစ်သူကြီးများကိုလည်း စည်းဝေးခေါ်ယူကာ သံဃာတော်များရှေ့၌ “ညီတော် နောင်ဘော်နှစ်ပါး မသင့်မမြတ် ဖြစ်ခဲ့သော် မည်သူ့ ဘက်ကိုမျှ မလိုက်ပါကြရန်’ သစ္စာအဆိုခိုင်းလေ၏။ သက်တော် ၆၄-နှစ်၊ ၆၄-မျိုးသော ကျောင်းကန်စေတီ သာသနာပြု ကုသိုလ်ကြီးများ လုပ်ဆောင်အပြီး မင်းကြီး နတ်ရွာစံလေသည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော စစ်ပွဲကြားက တော ာင်ကြီး ခမည်းကော်နတ်ရွာစံသင်္ဂြိုဟ်ပြီးသည်နှင့် ညီတော် နော်တော် စစ်ဖြစ်ကြ ၏။ စူဠင်္ဂဏိယအရပ်၌ တိုက်ပွဲကြီးဖြစ်ရာ စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျဆုံး ကြရသည်။ နောင်တော်ဒုဋ္ဌဂါမဏိ စစ်ရှုံး၍ တိဿ အမတ်နှင့်အတူ မြင်းမ,တကောင် စီးကာ ထွက်ပြေးရလေ၏။ ညီတော် တိဿလည်း ဆပ်အာဇာနည် ကက္ကုလကို ## PAGE 224 စီးကာ စစ်သည် အလုံးအရင်းနှင့် လိုက်ပါ တိုက်ခိုက်လေရာ ရှေးအခါက မရှိဖူး သော တောင်ကြီးတလုံးသည် ရွှေကဆီးကာနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့်– “အဘိညာဉ်ရသော ရဟန္တာ အရှင်မြတ်ကြီးများ တားမြစ်တော်မူလေမှ ကော”ဟု သိသည်နှင့် ပြန်နစ်လေ၏။ နောင်တော်လည်း တန်ခိုးကြီးသော သာသနာစောင့် မထေရ်ကြီးများ၏ အစောင်အမကို ရပြီဟု သိသည်နှင့် စိတ်ချ လက်ချ ကပ္ပကန္ဒရမြစ် ဇီဝမာလီဆိပ်သို့ တိမ်းရှောင်သွားလေသည်။(မဟာဝံသ’ ၂၄၊ ၁-၂၂။) စစ်ပြေးယင်းလှူရသော ဆွမ်းတနပ် ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းသည် ကျွန်ယုံတော် တိဿအမတ်၊ မြင်းတကောင်နှင့်ထွက် ပြေးလာကြရရာ ပင်ပန်းဆာလောင်လှသဖြင့်’ " ရွှေ “နောင်တော် တိဿ၊ ကိုယ်တော်မြတ် ယမန်နေ့ကလဲ ပွဲတော် မတည် ရဘူး၊ ဆာလဲဆာလှပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ”ဟု မေးလျှင် တိဿ အမတ်က ခွက်ဖြင့် ထည့်ယူလာကော တယောက်စာ ထမင်းတော့ ရှိကြောင်း သံတော်ဦး တင်လျှင် ညီတူညီမျှ လေးပုံ ပုံရန် မိန့်တော်မူ၏။ တိဿ မင်းကြီး…၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ မြင်းနှင့်ပါမှ သုံးဦးတည်းရှိရာ ဘယ် နှယ်ကြောင့် လေးပုံပုံရပါသလဲ။ 3C ဒုဋ္ဌ နောင်တော် တိဿ၊ ကိုယ်တော်မြတ်ဟာ သိတတ်တဲ့အရွယ်ကစပြီး သံဃာတော်အရှင်မြတ်များကို ဆွမ်းဦး မပေးလှူပဲ မစားဖူးဘူး၊ ယနေ့လဲ မလှူရသေးပဲနဲ့တော့ ပွဲတော်မတည်လိုဘူး။ (သို့နှင့် တိဿ အမတ်လည်း လေးပုံ ပုံရ၏။ ပြီးလျှင်–) ... နောင်တော်၊ ပုံပြီးယင်“ဆွမ်းဘုဉ်းပေးချိန်စာန်ပါပြီး အရှင်မြတ်တို့ ဘုရား”လို့ လျှောက်ထား ကြွေးကြော်ပါ။ တိဿ မင်းကြီး…၊ ဒီတောကြီး မျက်မည်းထဲမှာ ဘယ်ကလာ အလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ် ရနိုင်ပါ့မလဲ။ ဒုဋ္ဌ ... အို….ဒါ သင်ပူစရာ မရှိပါဖူး။ ပီပီသသ ကြွေးကြော် လျှောက် ထားပါ။ ကိုယ်တော်မြတ် သမ္မာတရားရှိရိုးမှန်လျှင် အလှူခံအရှင် မြတ်များ ရလာမှာပေါ့။ ## PAGE 225 တိဿ အမတ်လည်း အသံနေအသံထားဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင်ကြွေးကြော် လျှောက်ထားလိုက်လျှင်ပင် ပိယင်္ဂုကျွန်းနေ ဗောဓိမာတု မဟာတိဿမထေရ်ကြီး သည် ဒိဗ္ဗသောတအဘိညာဉ်ဖြင့် ကြားသိတော်မူ၍ အကြောင်းစုံ သိမြင်တော် မူသဖြင့် မင်းကြီးအားချီးမြှောက်ရန် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် ကြွလာတော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း မထေရ်ကြီးတပါး သင်္ကန်းရုံသပိတ်ပိုက်၍ ကြွရောက် အလှူ ခံလေလျှင် “ကဲ…နောင်တော် တိဿ၊ တွေ့တယ်မဟုတ်လား”ဟုဆိုကာ သပိတ်ကို ယူပြီးလျှင် ပို၍သဒ္ဓာတရား . ပေါက်လာသဖြင့် မထေရ်အတွက် ဝေစုကိုသာမက မိမိ ဝေစုကိုပါ လောင်းလှူလိုက်၏။ “အရှင်ဘုရား…၊ ဤကောင်းမှုကြောင့် နောင်သောအခါ စားရေရိက္ခာ အတွက် တစုံတရာသော အနှောင့်အယှက်ကိုမျှမတွေ့ကြုံရပါစေသား”ဟုလျှောက် ၍ ရှိခိုးပြီး ရပ်နေခိုက် တိဿအမတ်လည်း ကြုံခေါင့်ကြုံခဲ ဖြစ်၍ သူ့ ဝေစုကိုပါ လှူလိုက်သည်။ မင်းကြီးသည် လောင်းလှူပြီးကြသောအခါ အနီးရှိ မြင်း(မြည်း)မကြီးကို ကြည့်မိလေရာ မြင်းမကြီးမှာလည်း သူ့ဝေစုကိုပါ လောင်းလှူလိုသော အရိပ် လက္ခဏ၁မြင်ရသဖြင့် ဝေစုအားလုံးကိုပင် လှူလိုက်ကြလေသည်။ မထေရ်ကြီးလည်း ဆွမ်းအလှူခံပြီး ကောင်းကင်ခရီးဖြင့်ပင် ပြန်ကြွလေရာ မိမိနေရာသို့ရောက်လျင် သံဃာတော်တစ်သောင်း နှစ်ထောင်တို့အားလည်း ကပ်လှူ တော်မူရလေ၏။ မင်းကြီးလည်း’ .. “ဆာလိုက်တာ အလွန်ပဲ၊ ဆွမ်းကျန်ကလေးများ ပို ့လိုက်ယင်တော့ ကောင်းမှာပဲ”ဟုစဉ်းစားမိသည်ကို မထေရ်ကြီးသိတော်မူသဖြင့် ဆမ်းစားအပြီး သုံးဦးစာချန်၍ သပိတ်ကိုတန်ခိုးတော်ဖြင့် ကောင်းကင်မှစေလွှတ်တော်မူလိုက်၏။ မင်း အမတ်နှင့် မြင်းမကြီး သုံးဦးသားလည်း ဝလင်အောင်စားကြရလေ၏။ မင်းကြီးသည် သပိတ်ကို ကိုယ်တော်တိုင် ဆေးကြောပြီးနောက် သပိတ် ချည်း မပို ့လိုသဖြင့် တံဘက်ကိုဖြေကာ သပိတ်သုတ်ပဝါအဖြစ် ချည်၍ မထေရ် ကြီး လက်တော်ရောက်အောင် အဓိဋ္ဌာန်၍ မြှောက်လိုက်သည်။ သပိတ်လည်း ကောင်းကင်၌ ပျံတက်သွားကာ မထေရ်ကြီးလက်တော်သို့ ရောက်သွားလေ၏။ [အံ-ဋ္ဌ-၂၊ ၁၀၅-၇’နိဒါနသုတ်အဖွင့်။မဟာဝံသ-၂၄၊၂၄-၃၁ ၌ကား ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းအား သရဏဂုံသီလပေးသော ပိယဂုံကျွန်းနေ ဂေါတမမည်မသာ ဆရာမထေရ်ကြီး ဒိဗ္ဗ သောတဖြင့် ကြားတော်မူ၍ တပည့် ကုဋမ္မိယတိဿအား ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် သွားရောက်အလှူခံ ` စေသည်ဟု ဆို၏။]