## PAGE 232 ၁ဂ ၉ (လောဟပါသာဒ) ဆောက်လှူမည့် အကြောင်းများကို ဖတ်ရှုရလေရာ မဟာ ဝိဟာရ ရဟန္တာအရှင်မြတ်ကြီးအား လျှောက်ထား၍ ဦးစွာ ကြေးပြာသာဒ်ကြီး ကို ဆောက်လုပ်စေလေသည်။ ပြာသာဒ်ကြီးပုံစံကို ရဟန္တာအရှင်မြတ်များ နတ်ပြည်ကြွရောက်၍ ကူးယူ ခဲ့သော ဘရဏီနတ်သမီး၏ဗိမာန်နှင့်အတူ ရတနာမျိုးစုံ ခြယ်လှယ်၍ ဆောက် လုပ်၏။ လေးဘက်မျက်နှာစာ၊လေးဘက်တံခါးမုခ်၊ မဟာရံတံတိုင်း၊အရှေ့ဘက်၌ အမ္ဗလဋ္ဌိကအဆောင်၊အနောက်ဘက်၌ ပဉ္စနိကာယမဏ္ဍလ အဆောင်များ၊ ခင်းနှီး ကမ္ဗလာ ရတနာ အသုံးအဆောင်များဖြင့် ခမ်းနားကြီးကျယ်စွာ ဆောက်လှု လေသည်။ ဘုံ ၉-ဆင့်တွင် ပထမထပ်၌ ပုထုဇဉ် ရဟန်းတော်များ၊ ဒုတိယထပ်၌ ပိဋကသုံးပုံဆောင် ရဟန်းတော်များ၊ တတိယထပ်၌ သောတာပန်၊ စတုတ္ထ သက ဒါဂမ်၊ ပဉ္စမ အနာဂါမ်၊ ဆဋ္ဌ သတ္တမ, အဋ္ဌမ, နဝမ လေးထပ်တို့၌ ရဟန္တာ အရှင်မြတ်များ အသီးအသီး သီတင်းသုံးတော်မူကြလေသည်။(မဟာဝံသ-၂၇၊ ၄၄-၅။) တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ကျောက်မျက်ရတနာများ မပါ အသပြာငွေ သက် သက်ပင် ကုဋေသုံးဆယ် ကုန်ကျ၏။ သုဝဏ္ဏမာလီ (ဟေမမာလီ)မဟာစေတီကြီ မင်းကြီးသည် တန်ဖိုးအနဂ္ဃထိုက်သော ကြေးပြာသာဒ်ကြီး အပြီးတွင် သံတောင်-၁၂ဝ (ထီးတော်နှင့်တကွ ၁၃၇၊ ဘိနပ် အကျယ်သံတောင် - ၆ ၆ ၆ နှင့် ၂-မိုက်၊ အချင်း ၂၂၂-တောင် ၄-လက်မ)ရှိ မဟာစေတီကြီးကို ဆက်၍ တည်ရန် စံနန်းဘော်၌ လျောင်းနေစဉ် စိတ်ကူးဖြင့် စီစဉ်ကြည့်နေမိ၏။ တိုင်းပြည်တွင်လည်း, နှစ်နှစ်ကျော်ကျော် စစ်ဖြစ်ရ၍ တိုင်းသူပြည်သား များ ရှိရှားနွမ်းပါးသည်ကိုလည်း သိမြင်တော်မူပြီးဖြစ်၍ အခွန်အတုတ်လည်း မကောက်ယူလို၊ လုပ်အားဖြင့်လည်း မညှဉ်းဆဲလို၊ သို့နှင့် ဦးစွာ အုတ်ရရှိဖို အရေးကိုပင် တရားသဖြင့် ပြည့်စုံပြီးမြောက်အောင် မည်သို့ စီမံရမည်မသိ ဖြစ် နေလေ၏။ တိုင်းပြည်၌ ငွေကြေးရော လုပ်အားပါ ပင်ပန်းပြီးခါစ ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ ကြံစည်နေသည်ကို နန်းပြဿဒ်ရှိ ထီးချက်စောင့် နတ်သမီး သိ၍ သိကြားမင်းထံ သတင်းပို ့လိုက်၏။ နောက်တရက် နံနက်တွင် အနုရာဓမြို့တော်နှင့် တယူဇနာ (ရှစ်မိုင်)ဝေးသော ဂမ္ဘီရမြစ်အနီး၌ ဖုတ်လုပ်ပြီး အုတ်များကို တွေ့ ## PAGE 233 ရှိရကြောင်း တောလိုက်မုဆိုးတဦး လာရောက် သံတော်ဦးတင်သည်ကို ဆုတော် ချလိုက်လေသည်။ တဖန် အနုရာဓ ပတ်ဝန်းကျင် သုံးလေးယူဇနာရှိ အာစာရပိဋ္ဌိ၊ တမ္မပိဋ္ဌ၊ သုမနဝါပိ စသောရွာများမှ ပတ္တမြား, ပုလဲ, လှုံခဲ, ကြေးနီ, ရွှေချောင်းများ လှည်းအစီးပေါင်း များစွာဖြင့် တိုက်ယူလောက်အောင် မရှေးမနှောင်း အသီး အသီး တွေ့ရှိသူများ သတင်းပို ့လာကြလေသည်။ ဆုတော်များ ချတော်မူ လေ၏။ စေတီ တည်ရန် အုတ်မှအစ ရတနာများ ရလာပုံမှာ အံ့ဩလောက် သကဲ့သို့ ကိုးကွယ် ဌပနာရန် ဓာတ်တော် မွေတော်များ နဂါးပြည်စသည်မှ ရလာသည်မှာလည်း မဖြစ်ဖူးမြဲ ထူးကဲလှပေသည်။ သာသနာဦးတိုက်သော ဒါန၏ နောက်ဝယ် ထိုကိစ္စမျိုးတွင် တမင်ချဲ့ထွင်၍ ဂုဏ်ဘင်ရေးသည်ဟု အသိဉာဏ် နည်း သူတို့ ထင်ဖွယ်ရှိပေသည်။ သိနိုင်ရန် အခြေခံအင်အားကို မွေးမြူကြရာ၏။ " သာသနံ ပုညဝန္တဿ၊ ပုညဝန္တာဝ လဗ္ဘရေ။ နာပ္ပပုညာ ကရဟစိ၊ ပတု မဝိသဟ၁။ ။ “ဘုန်းကံနည်းသူတို့သည် သာသနာတော်ကို အနည်းငယ်မျှပင် ချီး မြှောက်ခွင့် မရကြကုန်။ ဘုန်းကံ ရှိသူတို့သာလျှင် ရနိုင်ကုန်၏။ အဘယ် ကြောင့် ဆိုသော် သာသနာ တော်သည် အတုမရှိ ဘုန်းကံ ကြီးမားတော် မူသော ဘုရားရှင်၏ သာသနာ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။” " “ကမ္မဝိပါကော အစိန္တေယျော” ဟူသော ဒေသနာအရ … အရာကို ကြံဆ၍ မရစကောင်းချေ။ကိုယ်တွေ့ပညာဖြင့် လက်မခံနိုင်သေးသော်ရှိစေ၊ ဘုရား အစရှိသော သူတော်ကောင်းကြီးများအား ယုံကြည်သောအားဖြင့် (သဒ္ဓာဖြင့်) အနည်းဆုံး လက်ခံနိုင်အောင် စိတ်ကိုဖြောင့်မတ်စေသင့်၏။ သာသနာတော်အားဦးတိုက်၍ကိုယ်ကျိုးမဖက်မျှော်လင့်ချက်မပါသော ဒါနသီလများတွင် နောက်ပိုင်း၌ ငုပ်ကွယ်နေသည့် မမြင်ရသော အင်အားများ များစွာရှိနေတတ်လေသည်။ အမြွက်မျှ ဆိုပါဦးအံ့။ ## PAGE 234 အနာထပိဏ်သဌေးကြီး ဇေတဝန်ကျောင်းဆောက်လှူရာ ၅၄-ကုဋေ ကုန် ကျ၏။ နေ့စဉ် သံဃာ့ ဝေယျာဝစ္စအတွက်လည်း များစွာကုန်ကျ၊ ရောင်းပန်း ဝယ်ပန်းလည်းမလှ၍ ကာလမကြာမီ စီးပွားရေးချိုင့်လာ၏။ အမွှေဓာတ်ဝင် လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ နောက်မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ အိမ်တံခါးစောင့်နတ်အား အလှူဒါန ပိတ်ပင်စကားပြောလှာ၍ နှင်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုနတ်သည်သိကြားမင်းထံ ပြန်နေခွင့် ရှရန်အသနားခံ၏။ သိကြားမင်းက သဌေးကြီးမှာ ဆုံးရှုံးသွားသော ရတနာ များကိုပြန်ရအောင် အလုပ်ခိုင်းလေ၏။ (ဒါနစေတနာ=ကံစီမံပုံကို သတိပြုပါ။) ကုန်သည်များ ချေးငှားယူထားပြီး မဆပ်ပဲနေသော ၁၈-ကုဋေ၊ အစီရ ဝတီမြစ်ကမ်း၌ မြှုပ်ထားရာ ရေစားကမ်းပြို၍ ပင်လယ်ထဲ မျောပါသွားသော ၁ဂ-ကုဋေ၊ မည်သူမျှမပိုင်ဆိုင်သော အခြားတနေရာရှိ ၁ဂ-ကုဋေ၊ စုစုပေါင်း ၅၄-ကုဋေကို ထိုမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိနတ်ကပင် ယူငင်၍ အခေါင်းချည်းသာ ဖြစ်နေသော သဌေးကြီး၏ ဘဏ္ဍာကျီကြများတွင် ထည့်သွင်းပေးရဖူးလေသည်။ (ဧကနိ ပါတ်-ခဒိရင်္ဂါရဇာတ်၊ဇာ-ဋ္ဌ-၁၊၂၄၃။) မြတ်စွာဘုရားသာသနာ၌ ဒါနလောက်ကိုပင် ကျေလည် သဘောပေါက် ရန် မလွယ်ကူပါချေ။ သာသနာတော်အတွက် အစစ်အမှန် သုံးစွဲလိုသူများအဖို့ ရတနာတို့သည် အသင့်ရှိနေကြကုန်၏။ နားကင်းကြီးနှင့်လာ၍ ပေးလှာမည်ကား မဟုတ်။ ရယူ နိုင်သော အင်အားကိုထူထောင်ကြရန်သာ ရှိပေသည်။ ပိတ်ချင်းသီးနှင့် ထွန် ချေးခဲတို့ကိုပင် ရွှေဖြစ်စေနိုင်သောနည်းသည် ဤသာသနာတော်၌ အမှန်ပင်ရှိနေ လေသည်။ တစ်တောင်ရေနေရှိသော ရေတွင်းမှရေကို နှမြော၍မသုံးမစား မဝမငှ လျှင်လည်းရေတစ်တောင်သာရှိ၏။ သုံးစားဝေငှလျှင်လည်းတစ်တောင်က လျော့ သွားသည် မရှိချေ။ ဘုရားသောက်တော်ရေတခွက်လောက်ကိုပင် စောက်ကျ အံကျ မလှူ ဖူးသဖြင့် ဆီတစ်ကျပ်သားလောက်ကိုပင်အောင်စ ဝင်ပုလင်းကလေးဖြင့် လီ၍လီ၍ ဝယ်ယူသုံးစွဲနေရသူများ ယုံကြည်အောင် ပြောပြရန်မှာ ခက်ခဲလှပါ၏။ ကွင်းဆက်ထွေ အများကြီး ကျော်လွန်နေလေပြီ။ ထိုလူစားမျိုးကပင် ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား မကြားရ၊ မမြင်ရ၊ မသုံးစားရသော ဘဝမျိုးသို့ပင် ဦးတည်နေသော ကျူးလွန်ပြစ်မှားစကားမျိုးကို နှုတ်ထွက်ရဲတတ် ကြပြန်လေ၏။