## PAGE 250 joz ထိုရဟန္တာ အရှင်မြတ်ပေါင်း နှစ်သောင်းလေးထောင်တို့သည် လမ်းခွတ် လတ်ရှိ ဂမ္ဘီရချောင်းကြီးထိပ်၌ ဆုံမိကြလေရာ အချင်းချင်း ပြောဆို မေးမြန်း ကြလျှင် အကြောင်းစုံ သိရှိတော်မူကြ သဖြင့် ရွှေ့သို့ ခရီးဆက်တော် မမူကြ တော့ပေ။ ဂမ္ဘီရချောင်းကြီးဘေးရှိ တောအုပ်ကြီးထဲသို့ အသီးအသီး ကြွဝင်ကာ ရဟန္တာအရှင်မြတ်ပေါင်း နှစ်သောင်း လေးထောင်စလုံး ထိုင်လျက် ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော်မူကြရလေသည်။ပြည်ဖျက် သူပုန်ဘေးကြီး ငြိမ်းအေးခါမှ သိကြားမင်း၏ အကူအညီဖြင့် အရိုးဓာတ်တော်များ ကောက်ယူကာ စေတီတည်ထားကြရလေ၏။ (ဝိဘင်္ဂ-ဋ္ဌ၊ ဉာဏဝိဘင်း-၄၂ ၆-၇။) မြတ်စွာဘုရားရှင်နှင့်တကွ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်ကြီးမားကြသော အဂ္ဂသာဝက ကြီးများသည် ဝေရဉ္စပြည်၌ ဝါကပ်စဉ်က မြင်းစားဂျုံများကိုသာ တဝါတွင်း လုံး ဘုဉ်းပေးတော် မူကြရဖူး၏။ ကံတရား၏ အစီအမံကို မည်မျှ တန်ခိုးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်တို့မျှ မလွန်ဆန်နိုင်ကြကုန်ပြီ။ ကံကောင်းအောင်သာ ကြိုးစားကြရကုန်၏။ ကာယကံ, ၀စီကံ ကောင်း အောင် သီလကို ဆောက်တည်၍၊ မနောကံပါကောင်းအောင် သမာဓိ အလုပ်ကို လုပ်ကြရလေသည်။ သံယုတ္တနိကာယ်ကြီးကို ၁၄-နှစ်ကျော် သစ်ရွက်စား၍ ဆောင်ခဲ့ရသော စူဠသီဝထေရ် ဗြာဟ္မဏတိဿ သူပုန်ကြီးသည် သီဟိုဠ်တကျွန်းလုံးအား ဖျက်ဆီးနေ၍ သံဃာတော်များ စည်းဝေးကာ သူပုန်ကြီးကို တားမြစ်ပေးရန် သိကြားမင်းထံ မထေရ်ရှစ်ပါးကို စေလွှတ်ကြ၏။ < “အရှင်မြတ်တို့ဘုရား၊ တပည့်တော်သည် ဖြစ်ပေါ်နေသော သူပုန်ကြီးကို ဟန့်တားနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ သမုဒ္ဒရာ တဘက်ကမ်း (မဇ္ဈိမဒေသ-ဣန္ဒိယ)ကိုသာ ကြွတော်မူစေချင်ပါတယ်။ သမုဒ္ဒရာကို ကူးမြောက်ရန်အတွက်ကိုမူ တပည့်တော် စောင့်ရှောက်နိုင်ပါတယ်”ဟု သိကြားမင်းက အကြောင်းပြန်လိုက်၏။ သီဟိုဠ်တကျွန်းလုံးရှိ အရပ်လေးမျက်နှာမှ ရဟန်းတော်များလည်းမိုးလေ ဝသမှန်ကန်၍ သူပုန်ရန်မှ ကင်းလွတ်ရာ ဣန္ဒိယသို့ကူးရန် သီဟိုဠ်အနောက်မြောက် ## PAGE 251 ဘက်ရှိ နာဂဒီပကျွန်းသို့ ကြွရောက်စုဝေး၍ ဇမ္ဗူကောလဆိပ်၌ သိကြားမင်း ဖန်ဆင်းသော သုံးထပ်ဖောင်ကြီးကို စီးကြရ၏။ (ဇမ္ဗုကောလဆိပ်နှင့် နာဂဒီပ မြေပုံနှင့် နောက်ဆက်တွဲ၌ ရှုပါ။) အောက်ဆုံးထပ်မှာ ရေ၌မြုပ်နေ၏။ တထပ် မှာ သံဃာတော်များစီးနင်းလိုက်ပါ၍ ကျန်တထပ်၌ ပရိက္ခရာများ ထားကြလေ သည်။ (ဝိဘင်္ဂ’ဋ္ဌ၊ ၄၂၇။) ဖောင်သင်္ဘောကြီးပေါ်၌ ရဟန်းခုနစ်ရာရောက်နေကြ၏။ ဆိပ်ကမ်းပေါ် ၌လည်း အပါးခုနစ်ဆယ်ခန့် ရပ်လျက်ရှိနေကြသေးသည်။ ထိုအခါ သင်္ဘောမှူး (သိကြားမင်း)က ဆိပ်ကမ်းပေါ်၌ ရပ်နေကြသော မထေရ်များ အနီးသို့လာ၍- “အရှင်ဘုရားတို့၊ အကြီးအကျယ် ဘေးကြီး ဆိုက်ရောက်ပါတော့မယ်။ မိုးလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရွာမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရှင်ဘုရားများ ပစ္စည်း လေးပါးအတွက် ခက်ခဲဆင်းရဲနေရပြီး ပရိယတ္တိသာသနာတော်ကြီးကို ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက် နိုင်ကြတော့မှာ မဟုတ်တော့ပါဘုရား။ “မဇ္ဈိမဒေသ ကြွရောက်ပြီးအသက်တချောင်းစောင့်ရှောက်ဖို့သင့်ပါတယ်။ သင်္ဘောပေါ်ကြွတော်မူကြပါဘုရား။ နေရာထိုင်ခင်းမလုံလောက်လျှင်လဲ ဟောဒီ ပျဉ်ချပ်ပေါ်မှာ ဝမ်းလျားမှောက်ပြီး ကူးတော်မူကြပါ။ စိတ်ချတော်မူကြပါ။ မည်သည့်ဘေးအန္တရာယ်မျှ မဖြစ်စေရပါဘူး။” (ထိုခေတ်ကား ပိဋကကို နှုတ်ဖြင့်သာ ဆောင်ထားကြ၏။ ပေစာ၌ များများစားစား ရေးမှတ်ထားခြင်း မရှိသေးချေ။) ဆိပ်ကမ်းပေါ်၌ ရပ်နေကြသော ရဟန်းတော်များတွင် ခြောက်ကျိပ် သော မထေရ်များသည်… “ကဲ…တပည့်တော်တို့ မလိုက်ပါကြစို ့နှင့်။ ဒီမှာပဲနေခဲ့ပြီး ပိဋကသုံးပုံ ကိုသာစောင့်ရှောက်နေကြစို့ ”ဟုအချင်းချင်းကတိထားကာသီဟိုဠ်ကျွန်းအလယ် လောက်တွင်ရှိသော (ကန္ဒီမှအနုရာဓသွား လမ်းဘေး ၁၅-မိုင်ကွာ မာတလေ့ ခေါ်) မလယနယ်ဘက်သို့ ကြွသွားတော်မူကြလေသည်။ (အံ-ဋ္ဌ-၁၊ ၇၁။) အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လှပြီ ဖြစ်သော မထေရ်အိုကြီးတပါးနှင့် အလုပ် အကျွေးကိုရင်တပါးလည်းတောဘက်သို့ထွက်သွားကြလေ၏။ (ဝိဘင်္ဂ-ဋ္ဌ၊ ၄ ၃ဝ ။) သင်္ဘောပေါ်၌ ပါသွားကြသော သံဃာများ၏ ဆရာ မထေရ်ကြီးများ ဖြစ်ကြသော သံယုတ္တနိကာယ်ဆောင် စူဠသီဝမထေရ်၊ ဣသိဒတ္တမထေရ်နှင့် မဟာ သောဏမထေရ်ကြီးသုံးပါးသာလျှင် ဆိပ်ကမ်းပေါ်၌ရပ်ကာ တစုံတခု စဉ်းစား တော်မူနေကြ၏။ " “အရှင်ဘုရားများ၊ သင်္ဘောပေါ်ကြွတော်မူကြပါဘုရား” သင်္ဘောမှူးက လျှောက်ပြန်၏။ ဣသိဒတ္တထေရ်နှင့် စူဠသီဝမထေရ်ကြီးနှစ်ပါးက မဟာသောဏ မထေရ်အား- ## PAGE 252 ၂ ဝ ၉ “ကဲ’ငါ့ရှင် မဟာသောဏ၊အချိန်လင့်ပြီ၊ သင်္ဘောပေါ်တက်ပေတော့” ဟု ဝိုင်း၍ နားချကြ၏။ . “အရှင်ဘုရားများကော ဘုရား”ဟု မဟာသောဏက ပြန်၍မေးလျှောက် ရာ စူဠသီဝမထေရ်ကြီးက-- " “ငါ့ရှင် မဟာသောဏ၊ တို့များ အသက်အရွယ်ကြီးပြီ။ ရေမှာသေသေ၊ ကုန်းမှာသေသေ သေတာအတူတူပဲ။ တို့များ မလိုက်ကြတော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ့ရှင်ကတော့ဖြင့် ငယ်လည်းငယ်သေးတယ်။ နောင်တချိန်မှာ တို့များသာသနာ ဟာ ငါ့ရှင်ကို အမှီသဟဲပြုပြီး သားစဉ်မြေးဆက် ဆက်လက် အရှည်တည်တံ ့ဖို အကြောင်းရှိတယ်။ ကဲ…ငါ့ရှင်၊ တို့များ တောင်းပန်ပါတယ်။ သင်္ဘောပေါ် ကြွပါ။” " “အရှင်ဘုရားများမှ မကြွလျင် ဘုရားတပည့်တော်လည်း လိုက်ပါမသွား ပါဘုရား။ သည်းခံတော်မူကြပါ။ ,, သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြောဆိုနားချသော်လည်း မရ၍ မထေရ်ကြီးများ လက်လျှော့ လိုက်ကြရ၏။ သင်္ဘောမှူးလည်း မည်သို့မျှကြားဝင်မလျှောက်သာတော့ပဲ သင်္ဘောပေါ် သို့သာ ပြန်၍တက်သွား၏။ သင်္ဘောကြီးလည်း ဇမ္ဗူကောလဆိပ်မှ တရိပ်ရိပ် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။ မထေရ်ကြီးသုံးပါးလည်း ဇမ္ဗူကောလဆိပ်ကမ်း၌ ရပ်၍ ကျန်ရစ်တော် မူကြရာ စူဠသီဝမထေရ်ကြီးက ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးအား မခွဲခွာမီ- “ငါ့ရှင် ဣသိဒတ္တ၊ နောင်အခါမှာ တပည့်တော်များ သာသနာဟာ ဒီ မဟာသောဏကိုအကြောင်းပြုပြီး သာသနာစဉ်ဆက် ဆက်လက်ပြန့်ပွားရမယ့် အခြေအနေ ရှိပါတယ်။ တပည့်တော်အထူးမှာခဲ့ပါရစေ၊ အရှင်ဘုရား။ သူ့ကို လက်မလွှတ်ပါလေနဲ့” ဟု မှာကြားနေစဉ် ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးက— “အရှင်ဘုရားကော ဘယ်ကိုကြွမှာပါလဲ။” " " “တပည့်တော်များ မဟာစေတီကြီးကို ဖူးမြော်ချင်ပါသေးတယ်ဘုရား” ဟုပြောပြောဆိုဆို လမ်းခွဲတော်မူကြလေ၏။ စူဠသိဝမထေရ်ကြီးကားအနုရာဓမြို့ ဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ ကြွသွားတော်မူလေ၏။ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးကား မဟာသောဏ ထေရ်ကိုခေါ်ဆောင်၍ သင်္ဘောဆိပ်မှ ဦးတည့်ရာ ကြွတော်မူကြသည်။ (ဇမ္ဗု ကောလမှ အနုရာဓသို့ခြေကျင်ငါးရက်ခရီးခန့်ရှိသည်။ D.P.N. ) တိုင်းပျက်ပြည်ပျက်ကြီးအတွင်း ရဟန်းတော်တို့သည် ဣန္ဒိယသို့ ကြွသူကြွ၊ ကျန်သူကျန်၊ မိမိတို့ဆန္ဒအလျောက် သီတင်းသုံးတော်မူကြလေရာ ရဟန်းတော် ပေါင်းများစွာ အကျိုးမဲ့ ပျံလွန်တော် မူကြရလေ၏။