## PAGE 253 သာသနာစောင့်မထေရ်ကြီးများကား ကပ်ဘေးဆိုးကြီးက လွန်မြောက် ကာ သာသနာတော်ကြီးအား မည်သို့အသက်ဆက်ကြရမည်ကိုသာ ကြည့်ရှုစီစဉ် တော်မူကြရလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းမည်ကို ငဲ့ညှာတော်မမူ၊ အသက်ပင် သေသော်လည်း ချမှတ်သော သာသနဝန်ကိုသာ ရှေးရှု ဓိဋ္ဌာန်တော် မူကြလေ သည်။ စူဠသီဝမထေရ်ကြီးသည် အနုရာဓနေပြည်တော် မဟာဝိဟာရ ကျောင်း တိုက်ကြီးသို့ ရောက်သွားသောအခါ များစွာသံဝေဂဖြစ်တော်မူရ၏။ သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ သာသနာရောက်စ ဒေဝါနံပီယတိဿမင်းကြီး(သာသနာ ၂၃ ၆-၂ ၇ ၇)တည်ထားခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာ သံဃာတော်ထောင်သောင်း သီတင်းသုံးတော်မူခဲ့ရာ မဟာဝိဟာရကျောင်းတော်ကြီးကား ယိုယွင်း ဖျက်စီး ကာ ကြည်းနှင် ဖုတ်ဖုတ် ရှိလေ၏။ သုံးဖာလုံခန့်ဝေးသော မဟာစေတီဘက်သို့ ဆက်၍သွားရာ ပို၍ပင် သံဝေဂဖြစ်တော်မူရလေသည်။ စေတီကြီးမှာ ရေညှိ ရေမှော်များငြိကပ်၍ ချုံနွယ် ပိတ်ပေါင်းများရှစ်ပတ်လွှမ်းဖုံးနေ၏။ စေတီတော် ရင်ပြင်တခုလုံးလည်း ကြက်ဆူပင်များသာ မင်းမူနေတော့သည်။ မထေရ်ကြီးသည် တနေရာ၌ ရိုသေစွာထိုင်၍ သက်တော်ထင်ရှား မြတ်စွာ ဘုရားရှင်အား ဝတ်ပြုသည့်ပမာလေးလေးမြတ်မြတ်ကြီး ဦးချ ကန်တော့၏။ ပြီးလျှင် စေတီကြီးအနောက်မုခ်ဇရပ်တခုသို့ဝင်နားကာ စေတီတော်အား ဖူးမြော် ကြည်ညိုနေယင်း... “အင်း..ဤမျှအတုမရှိသော ပူဇော်သကာ ရရှိတော်မူသော ဘုရားရှင် ကိုယ်တော်မြတ်ကြီး၏ သရီရ ဓာတ်တော်များ ကိန်းဝပ်ရာ မဟာစေတီကြီး သည်ပင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူမရှိပါတကား”ဟုသံဝေဂဖြစ်ကာ စဉ်းစား ယင်း ထိုင်နေတော်မူ၏။ ထိုသို့စဉ်းစားနေခိုက် ဒကာတဦးသည် ဆန်ကျည်တောက်နှင့်ထန်းလျက်ခဲ များကိုယူဆောင်၍ မထေရ်ကြီးအနီးသို့ လာရောက်ဝတ်ပြုကာ— ဒကာ အရှင်ဘုရားများ ဘယ်ကိုကြွကြမှာပါလဲ။ မထေရ် တို့များ(ဒက္ခိဏဒေသ)တောင်ပိုင်းအရပ်ဆီသွားဖို့ပဲ။ ဒကာ … တပည့်တော်များလဲ အဲဒီကိုပဲသွားမှာပါ၊ အတူတကွ သွားကြ ပါစို့ဘုရား။ မထေရ် ဒကာ…၊ တို့များလူအိုဆိုတော့ ဒကာကို မီအောင် လိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒကာသာ ရှေ့က သွားလေတော့။ ကိစ္စမရှိပါဘုရား၊ အရှင်ဘုရားများ ကြွနိုင်သလောက်ပဲ တပည့် တော် သွားပါ့မယ်။ ## PAGE 254 ၂ ၁ ၁ ဒကာသည် မထေရ်ကြီး၏ သပိတ်သင်္ကန်းကိုယူကာ ခရီးအတူထွက်ကြရာ (မဟိယင်္ဂဏမှ အနုရာဓသွား တာရိုးလမ်းဖြစ်သော) တိဿဝါပိကန်တာရိုးပေါ် အရောက်တွင် ပါလာသောထန်းလျက်ကို သပိတ်ဖြင့် ဖျော်ရည်လုပ်၍မထေရ်ကြီး အား ကပ်လေ၏။ မထေရ်ကြီးမှာ ထူးထူးခြားခြား အားအင်များ ပြည့်လာ သည်။' နောက်မကြာမီပင် ဝေဏုမြစ်အနီးကျောင်းဟောင်းတခုသို့ ရောက်သွား ကြရာ ဒကာက ထေရ်အားရှင်းလင်း၍ နေရာလုပ်ပေး၏။ နောက်တနေ့ နံနက် မထေရ်ကြီးမျက်နှာသစ်ပြီးလျှင်ပင် ဒကာသည် ယာဂုကျို၍ကပ်၏။ ဆွမ်းအချိန် ဆွမ်းကပ်လေသည်။ " “ဒကာ၊သင့်အတွက် ချန်ထားဦး”ဟု သပိတ်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်ရာ“တပည့် တော်သွားရမယ့်ခရီးမဝေးတော့ပါဘုရား”ဟု ဆိုကာ ဆွမ်းကိုအကုန် ဆက်ကပ် ၏။ မကြာမီပင် ဗရမြစ်ဆိပ်သို့ရောက်လေ၏။ (ယခုအခေါ်Deduru Oya) “အရှင်ဘုရား……၊ဒီအရပ်ဒေသဟာ သစ်ရွက်စားတဲ့လူများ နေရာဒေသပါ ဘုရား၊ဟိုမှာမီးခိုးတောင်မြင်နေရပါပြီ၊ တပည့်တော်ကိုလဲ ခွင့်ပြုပါဦးဘုရား၊ ရွှေ့သွားရပါအုံးမယ်”ဟုလျှောက်ပြီး ထွက်သွားလေ၏။ ဤမျှဝေးကွာသောခရီးကို မပင်မပန်း အချိန် တိုတိုဖြင့် ရောက်လာနိုင် သည်ကို စဉ်းစားသောအခါမှ ထိုဒကာသည် လူဒကာမဟုတ်ကြောင်း စဉ်းစား မိလေ၏။ စူဠသီဝမထေရ်ကြီးလည်း တိုင်းပျက်ပြည်ပျက် ခေတ်.ကြီး အတွင်း သစ်ရွက်ကိုသာ ဘုဉ်းပေး၍ သံယုတ္တနိကာယ်ကြီးကို နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ကာ အသက်ဆက်တော်မူနေရလေ၏။ (ဝိဘင်္ဂ–ဋ္ဌ၊၄၂၇-ဂ။ (ခေတ်ပျက်ကြီးအတွင်း နတ်ဆွမ်းစား၍ သာသနာပြုခဲ့ကြသော “နာဂ ထေရ ထေရီမောင်နှမအကြောင်း အခန်း-၃၌ ရှုပါ။) ခတ္တာအရာမှာလည်း 'စံတော်ဝင် စူဠသီဝမထေရ်သည် သီဟိုဠ်ကျွန်းတခင်၌ နာမည် ကျော်ကြားလှသဖြင့် ဖူးမြော်လှူဒါန်းသူများ များပြား လာဘ်ပူဇော်မှုလည်း များပြား လှသဖြင့် ငြီးငွေ့ တော် မူနေရ၏။ သို့နှင့် ဆိတ်ငြိမ်မှုရရန် မဟာ တိတ္ထိ ဆိပ်ကမ်းမှ သင်္ဘောဖြင့် ဇမ္ဗူ ဒိပ်(ဣန္ဒိယ)ဘက်သို့ ကြွသွားတော်မူခဲ့ဖူး၏။ ## PAGE 255 ၂ ၁ ၂ လမ်းခရီးအကြား သင်္ဘောစီးယင်း ပင်လယ် ရေပြင်ကြီးကို တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရှုနေစဉ် ချက်ချင်းပင် အာပေါကသိုဏ်း ဝင်စားတော် မူနိုင်လေသည်။ (ဝိသုဒ္ဓိ-၁၊၁၆ ၅-အာပေါ ကသိဏကထာ။) ပါဠိတော်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုရာ၌လည်း မဟာသီဝစသော မထေရ် ကြီးများကဲ့သို့ အဋ္ဌကထာဆရာကြီးများ စူဠသီဝမထေရ်၏ဝါဒကို ကိုးကားဖော် ပြရလေ့ရှိ၏။ (ဒီ-ဋ္ဌ-၃၊ ၆၆-သမ္ပသာဒနီယသုတ်၊ဓမ္မအဘိညာ အဓိပ္ပာယ်။) သို့ရာတွင် ယင်းစူဠသီဝထေရ်နှစ်ပါးမှာ အမည်တူ အခြားတပါးစီလော၊ ဤမထေရ်ချည်းပင်လော၊ အတပ်မဆိုသာ။ ဝိသုဒ္ဓိမဂ်(၁၊ ၃၀၇-မေတ္တာ ဘာ ဝနာ၊ အံ-ဋ္ဌံ-၃၊၃၄၆)၌ကား’ ““မေတ္တာဘာဝနာနှင့်နေသူအား သံယုတ္တ ဘာဏက စူဠသီဝ မထေရ်ကဲ့သို့ ပင် အဆိပ်မသင့်နိုင်”ဟု တိုက်ရိုက်ပြဆိုထား၏။မည်သို့ အဆိပ်ထိကြောင်းကိုမူ အကျယ်မတွေ့ရချေ။ D.P.N. ၌ ဗြာဟ္မဏတိဿ ခေတ်ကြီး အတွင်းက အဖြစ် အပျက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းရ၏။ မည်သို့ဖြစ်စေ စူဠသီဝမထေရ်ကြီးသည် မေတ္တာ အရာတွင် စံတော်ဝင် တပါးဖြစ်တော်မူသကဲ့သို့ ၁၂-နှစ်မှ သည်၁၄-နှစ်ကျော်ကျော် သစ်ရွက်ကိုသာ ဘုဉ်းပေး၍ သံယုတ္တနိကာယ်ကြီး မကွယ်ပရအောင် အာဂုံနှုတ်တက် ဆောင်ရွက် တော်မူခဲ့သော ပိဋကကျေးဇူးရှင်ကြီးတပါးလည်း ဖြစ်တော်မူသည့်မှာ ငြင်းဖွယ် မရှိ၊ ကြည်ညိုဖွယ်အတိ ဖြစ်ပါတော့သည်။ သစ်ဥသစ်မြစ်စား၍ သာသနာ့အသက် ဆက်ခဲ့ကြသော ဣသိဒတ္တနှင့် မဟာသောဏထေရ် ဣသိဒတ္တမထေရ်ကြီးလည်း ဇမ္ဗူ ဒိပ်သွား သင်္ဘောဆိပ်မှ လှည့်ပြန်ကာ မဟာသောဏထေရ်ကိုခေါ်၍ သူပုန်ဘေး လွတ်ကင်းမည်ထင်သော ဒေသများသို့ လှည့်လည် ကြွတော်မူရာ သီဟိုဠ်ကျွန်းတောင်ပိုင်း ဒေသတခုဖြစ်သော အဋ္ဌဇန ပုဒ် နယ်ကြီးသို့ ရောက်သွား၏။ ထိုဒေသရှိ လူများမှာ. သစ်မည်စည်သီးများကို မမှည့်တမှည့် ဆွတ်ခူး၍ အစေ့ကိုသာယူပြီးလျှင် အခွံများကိုစွန့်ပစ်ထားလေ ့ရှိကြသည်။ ဣသိဒတ္တ မထေရ်ကြီးလည်း မည်သည့်အာဟာရကိုမျှ မဘုဉ်းပေးရပဲ ခရီး လည်း ပင်ပန်းလှသဖြင့်-