## PAGE 256 " ၂ ၁ ၃ ငါ့ရှင် မဟာသောဏ…၊ ဒီနေရာမှာ ဆွမ်းခံလို့ရမယ်ထင်တယ်”ဟု ပြော ပြောဆိုဆို သင်္ကန်းရုံ သပိတ်ပွေ့ပိုက်လျက် သစ်မည်စည်သီး ခူးနေသော ဒကာ များထံ နှစ်ပါးအတူသွား၍ ဆွမ်းရပ်တော် မူကြသည်။ အနီးအနားရှိ ကလေးသူငယ်များကလည်း အသုံးကျ၍ အလှူခံသည် အထင်ဖြင့် သစ်မည်စည်သီး အခွံများကို သဲစင်အောင် လက်ဖြင့်ပွတ်၍ လောင်း လှူလိုက်ကြ၏။ မထေရ်နှစ်ပါးလုံး အဠဇနပုဒ်၌ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် သစ်မည်စည်သီး အခွံ့ကိုသာ ဘုဉ်းပေးတော် မူကြရသည်။ ရွှေသို့ဆက်၍ ခရီးကြွတော်မူကြလျှင် စောရိယဿရခေါ်သော ရွာငယ်သို့ ာက်သွားကြ၏။ ကြာပန်းများကို ခူးယူပြီး ပစ်ထားခဲ့သော ကြာရိုးများကို မြင်လျှင် ရှေးနည်းဆွမ်းရပ်ရာ ကလေးငယ်များက ကြာရိုးများကို လောင်းလှူ ကြသည်။ ထိုဒေသ၌ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ကြာရိုးကိုသာ ဘုဉ်းပေး၍ ပရိယတ်,ပဋိ ပတ်များကို ဆောင်တော် မူကြရလေ၏။ ရွှေသို့ဆက်၍ ကြွတော်မူကြလျှင် သစ်ရွက်ကိုသာ စားသုံးကြသော လူ များနေရာ ရွာတံခါးသို့ ရောက်သွားကြပြန်၏။ ထိုရွာ၌ သူငယ်မလေးတဦးသည် ၎င်း၏မိဘများ အလုပ်ကိစ္စအတွက် တောထဲသို့ သွားခါနီးတွင်- " “သမီးရေ…၊ ရဟန်းတော်များ တပါးတလေ ကြွများလာယင် ဘယ်ကိုမှ မသွားစေနှင့်၊ သီတင်းသုံးဖို့ နေရာကိုသာ သမီးက လျှောက်ထားညွှန်ပြလိုက်”ဟု မှာထားခဲ့သည့်အတိုင်း မထေရ်နှစ်ပါး ဆွမ်းခံ ဝင်လာသည်ကိုမြင်လျှင် ချက် ချင်းပင် သပိတ်ကိုသွားယူကာ နေရာထိုင်ခင်း ပေးလေ၏။ ထိုဒေသကား ဆန်ရေ စပါးရှိသော ဒေသ မဟုတ်ချေ။ ခေတ္တမျှ သီတင်းသုံးရန် ရှိခိုးလျှောက်ထားပြီးလျှင် ဓားငယ်တချောင်းကို ယူ၍ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်သွား၏။ ချင်ရွေးရွက်၊ ချင်ရွေးနွယ်၊ ငှက်ပျောပင်စည် ပပ်များကိုယူပြီး အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ ၎င်းတို့ကို ဆုံတခု၌ ထောင်းထု လုံးထွေးကာ အဆုပ်သုံးဆုပ်လုပ်ပြီး ပန်းကန်ပြားတချပ်ဖြင့်ယူ၍ မထေရ်များအား လောင်းလှူ၏။ သူငယ်မကလေးသည် တပါး အဆုပ်တဆုပ်ကျ လောင်းလှူပြီး ကျန်တဆုပ် ကိုဣသိဒတ္တ မထေရ်ကြီး သပိတ်ထဲသို့ လောင်းမည်ဟု စိတ်ကူး၍ လက်ကိုဆန့်ပြီး ထည့်လှူလိုက်ရာ လက်မှာ မဟာသောဏ သပိတ်ဆီသို့ အလိုလိုရောက်သွားကာ ကျန်တဆုပ်မှာ မဟာသောဏ သပိတ်ထဲသို့ ကျရောက်လေ၏။ 66 ငါ့ရှင် မဟာသောဏ…၊ အဲဒါကိုပဲကြည့်တော့…။ အလွန်မှ ငတ်မွတ် ခေါင်းပါးနေရတဲ့ ဗြာဟ္မဏတိဿ ခေတ်ဆိုးကြီးအတွင်း ချင်ရွေး ငှက်ပျောပပ် ဆွမ်းမှာတောင် ဒီလောက် အကျိုးပေးတဲ့ကံဟာ ဒေသကာလ သမ္ပတ္တိသာ ဖြစ် ## PAGE 257 . မယ်ဆိုယင် ဘယ်လောက် အကျိုးပေး သန်လိုက်မလဲဆိုတာ ပြနေတာပဲ ငါ့ရှင်”ဟု မိန့်တော်မူကာ သူငယ်မ ညွှန်ပြသော လူမနေ ရဟန်းမရှိသော ကျောင်းတခု၌ ဝင်ရောက် ဘုဉ်းပေးကြလေ၏။ လူကြီးများ တောထဲမှ ပြန်လာကြသောအခါ သမီးငယ်၏ ပြောပြချက် အရ ကျောင်းသို့ ဝမ်းသာအားရ လိုက်လာကြကာ… 66 “အရှင်မြတ်များ ဘုရား… တပည့်တော်တို့အား ချီးမြှာက်သောအားဖြင့် ဝန်မလေးပါက ဒီမှာပဲ သီတင်းသုံးတော်မူကြပါ၊တပည့်တော်များ ရှာဖွေရတတ် သန္ဓေ လောင်းလှူပြုစုပါရစေ ဘုရား”ဟု လျှောက်ထားကြသည်။ မထေရ်နှစ်ပါးလည်း ၁ ၄-နှစ်တိုင်တိုင် နေရာမရွှေ့ပြောင်းတော့ပဲ ထိုဒေသ ၌ပင် သီဘင်းသုံးတော် မူကြရလေ၏။ သစ်ရွက် သစ်ခေါက် သစ်ဥများကိုသာ အာဟာရ ပြုတော်မူကြလျက် ပရိယတ် ပဋိပတ်ကို ဆောင်တော်မူကြရလေ၏။ (ဝိဘင်္ဂ’ဋ္ဌ၊ ၄၂၈-၉။) သစ်ရွက်စား၍ တပည့်ကိုအသေခံစောင့်ရှောက်သွားသော နိဂြောဓသာမဏေ၏ဆရာ မထေရ်ကြီး ဝတ္တဗ္ဗက နိဂြောဓ မထေရ်လည်း တိုင်းပြည်ပျက် ဘေးကြီး ဆိုက်စဉ် သာမဏေဘဝဖြင့်သာ ရှိလေသေး၏။ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာ မထေရ်အိုကြီးကို လုပ်ကျွေး ပြုစုနေရသည်။ ဇမ္ဗူဒိပ်သို့ မကူးလိုဟု မထေရ်ကြီးကဆို၍ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှာပင် မထေရ် ကြီးကို ပြုစုယင်း သူပုန်ဘေးလွတ်ရာ တောစွန်တောရပ်များသို့ ဆရာတပည့် လှည့်လည် သီတင်းသုံးကြရလေ၏။ တိုင်းစွန်ပြည်ဖျား ပစ္စန္တရစ်အရပ်တခုသို့ ရောက်သွားကြသောအခါ ခုနစ် ရက်လုံးလုံး အာဟာရပြတ်လပ်တော် မူနေကြသဖြင့် ရွာအနီး အသီးများမှည့်နေ သော ထန်းပင်များကို တွေ့ရလျှင်’ " “အရှင်ဘုရား……၊ ခဏ ဆိုင်းငံ ့တော်မူပါဦး၊ ထန်းပင်ပေါ်တက်ပြီး တပည့်တော် ထန်းသီးမှည့် ခူးပရစေ”ဟု သာမဏေက ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာအား လျှောက်ရာ ဆရာက " “ငါ့ရှင် နိဂြောဓ…၊ မတက်ချင်နှင့်တော့၊ ကိုရင့်မှာ အားနည်းနေပြီ”ဟု တားသော်လည်းမရပဲ ဓားငယ်တခုယူပြီး ထန်းပင်တက်ရာ ထန်းခိုင်ကိုခုတ်လှီးစဉ် ဓားမှာ အောက်သို့ကျသွား၏။ ## PAGE 258 ၂ ၁ ၅ အစာပြတ် အားနည်းနေသည့်ကြားက ထန်းပင်တက်ရာ ဓားကျသွားသ ဖြင့် မည်သို့လုပ်လေမလဲဟု ဆရာက စိတ်ပူစဉ်းစားနေစဉ် သာမဏေသည် ထန်းရွက် များကို လက်ဖြင့်ဆုတ်ဖြဲ၍ တခုနှင့်တခု ကြိုးဖြစ်အောင် ဆက်ချည်ပြီး မြေကြီးသို့ ချပေးလိုက်၏။ " “ဆရာတော်ဘုရား…၊ မရိုမသေ ထန်းရွက်နဲ့ဓားရိုးကို ချည်ပေးတော်မူပါ” ဟု လျှောက်ရာ ဆရာမှာ ဉာဏ်ရှိပေသားပဲ”ဟု ချီးကျူး၍ ချည်ပေးလိုက်၏။ သာမဏေလည်း ထန်းသီးများကို ခုတ်လှီးချပြီးလျှင် အောက်သို့ ဆင်းလာရာ ဆရာသည် ချပေးလိုက်သောဓားဖြင့် လိမ့်စဉ်သွားသော ထန်းသီးတလုံးကို ကောက် ယူလှီးက၁- " " “ကိုရင်… မောနေပြီပေါ့။ ဒါကလေး အယင်စားလိုက်အုံး”ဟု ပေးလျှင်- “အာ…ဆရာတော် မဘုဉ်းပေးရသေးပဲနဲ့ တပည့်တော် မစားလိုပါဘုရား” ဟု ဆိုကာ သပိတ်ထဲသို့ ထန်းသီးများ လှီးခွဲထည့်ကာ ဆရာမထေရ်အိုကြီးအား ဦးစွာကပ်လိုက်သည်။ ပြီးမှ စားလေ၏။ ဆရာတပည့် ထန်းပင် အောက်၌ပင် ထန်းသီးဆွမ်းဖြင့်ဝလင်အောင် ဘုဉ်းပေးပြီးနောက် သစ်ရွက်စားသော လူနေဒေသ အနး တောလမ်းခရီး၌ လစ်လပ်နေသော ကျောင်းဟောင်း ကျောင်းပျက်တခု တွေ့ကြရသဖြင့် စတည်းချနေကြလေသည်။ ဆရာအတွက် နေရာထိုင်ခင်းများ ရှင်းလင်း ပြင်ဆင်ပေးရာ မထေရ်ကြီး လည်း တပည့်ငယ်အား တရားစကား အနည်းငယ် သတိပေး ဟောပြောကာ ကျောင်းထဲဝင်၍ အနားယူတော်မူလေ၏။ သာမဏေလည်း ကျောင်းထဲရှိ စေတီ တဆူကိုလှမ်းမျှော်ကြည့်ရှုရင်း- “အင်း...မည်သည့်အရပ်မှာ သေရမယ်လို့ မသိနိုင်ဘူး။နေရာအတည်တကျ မမှန်းဆ မသိမြင်ရပဲ သေခဲ့ရတဲ့ဘဝတွေ များခဲ့ရလှလေပြီ။ ရတနာသုံးပါးကျေးဇူး ကြောင့် အသိဉာဏ်ရရှိတဲ့ဘဝ အသက်ကလေးရှင်နေရတုန်း ဘုရားရှင်ရဲ့ဝေယျာဝစ္စ လုပ်ယင်း ဘုရားအာရုံပြုဦးမှပဲ”ဟု ဆင်ခြင်၍ စေတီရင်ပြင်သို့ သွားလေ၏။ စောင့်ရှောက်သူ ကင်းမဲ့နေသော စေတီရင်ပြင်၌ မြက်ပင်များ တရပ်တသူ ခန့် တောထနေလေရာ မြက်များကိုနုတ်၍ စုပုံလိုက် စွန့်ပစ်လိုက်လုပ်နေရာ ခုနစ်ရက် အာဟာရပြတ်နေသဖြင့် အားပြတ်ကာ မတ်တတ်က လဲကျသွားလေ၏။ ထိုအခါ သေခြင်းတရား၏အန္တရာယ်မှာ ပို၍နီးကပ်နေပြီကို ဆင်ခြင်မိသဖြင့် တရားအာရုံ ပြုယင်း မြက်တောထဲ၌ လဲကျလျောင်းလျက်က အနီးရှိ လက်လှမ်းတမှီ မြက်ပင် များကို နုတ်နေလေသည်။ တောထဲမှ အစာအာဟာရ ရှာဖွေ၍ ထင်းခွေပြန်လာကြသော ရွာသား အချို့ ကျောင်းအနီးသို့ရောက်လေလျှင် မြက်ပင်များ လှုပ်နေသည်ကိုမြင်၍ သား သမင်အထင်ဖြင့် အနီးသို့ ရောက်လာကြ၏။ °