## PAGE 283 ၂၄ဝ တတိယရဟန်း ဘုရားတပည့်တော်၏ ထွက်လေ ၀င်လေများ အောင့်ချုပ် သေ ပေး၍ အရှင်ဘုရားများအတွက် ဆေးဘက် ဝါးဘက်အဖြစ် အကျိုးတစုံတရာ ရှိမည်ဟု တစုံတယောက်က ဆိုလာပါလျှင် ဘုရားတပည့်တော်လဲ အရှင်ဘုရားများအတွက် အသက်ကိုပင် စွန့်လှူနိုင်ပါတယ် အရှင်ဘုရား။ ဤသို့ အသီးအသီး လျှောက်ထားဝန်ခံ ကြလေ၏။ ယင်းသို့ သဉ္ဇာ ဆန္ဒ ဝီရိယဖြင့် အသက်ပေးယုံကြည်ကြောင်း လျှောက် ထားကြလျှင် မထေရ်ကြီးတ- “ဤ ရဟန်းငယ်သုံးပါးလုံး ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား ပေးထိုက်သူများဖြစ်ပေပြီ”” ဟု သဘောပိုက်ကာ ရှုမှတ်နည်းများကို သင်ပြပေးတော်မူလိုက်သည်။ရဟန်းငယ် သုံးပါးလည်း ဆရာမထေရ်ကြီး ညွှန်ကြားပြသသည့်အတိုင်း ရိုရိုသေသေ၊ ယုံယုံ ကြည်ကြည်၊ လိုလိုချင်ချင်၊ ကြိုးကြိုးစားစား ရှုမှတ်ပွားများကြရာ မကြာမီပင် သုံးပါးလုံး ရဟန်းကိစ္စ ပြီးမြောက်သွားကြလေသည်။ ဤကား ဆရာသမားအပေါ် မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အသက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင် သည်အထိ ယုံကြည်သော သဒ္ဓာထရား၏ အကျိုးဖြစ်ပေသည်။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၁၁၂- ကမ္မဋ္ဌာန်းယူခန်း။) " တရားထူးရမည့်သူ အရည်အချင်း ငါးမျိုး ထိုကြောင့် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား အားထုတ်လိုသော ယောဂီတို့သည်… “သက္ကောစ= သူတော်ကောင်းတရားတို့ကို အမှန်တကယ် သက်စွန့်ကြိုး ပမ်း အားထုတ်နိုင်ရခြင်းသည် လည်းကောင်း၊ သုဝစောစ=ဆရာ့စကားကို တသဝေမတိမ်း လိုက်နာလွယ်သူ ဖြစ်ရခြင်းသည်လည်းကောင်း”ဟု ဟောတော် မူသော မေတ္တာကမ္မဋ္ဌာန်း (မေတ္တသုတ်)လာ ရွှေ့ပြေးအရည်အချင်းများ ရှိထား ကြရလေသည်။ တရားအားထုတ်မည့်သူများ၌ ကြိုတင်ပြည့်စုံထားရမြဲဖြစ်သော (ယခုဘဝ မှာပင် တရားထူးရစေနိုင်သည့်) အင်္ဂါအရည်အချင်း (ပဓာနိယင်္ဂတရား)ငါးမျိုး ရှိ၏။ ၁။ ရတနာသုံးပါးနှင့် ကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာအပေါ် အကြွင်းမဲ့ယုံကြည်ရခြင်း၊ ၂။ ကျန်းမာရေး ကောင်းသူ ဖြစ်ရခြင်း၊ ၃။ မိမိမှာ မရှိသောဂုဏ်ကို မဖော်၊ ရှိသောအပြစ်ကိုလည်း မဖုံးကွယ်၊ ရိုးသားဖြောင့်မှန်သူ ဖြစ်ရခြင်း၊ ## PAGE 284 အရေ ၄။ အသား အသွေးတွေ ခန်းခြောက်ချင် ခန်းခြောက် ပါစေ၊ အကြောအရိုးမျှ ကျန်လိုက ကျန်ပါစေ၊ တရားထူးမရမချင်း မပြတ် မလပ် ငါ အားထုတ်မည်ဟူသော (စတုရင်္ဂ)ဝီရိယ ရှိရခြင်း၊ ၅။ ရုပ်နာမ်ဖြစ်ပျက်ကို သိမြင်သော (ဥဒယဗ္ဗယ)ဉာဏ် ဖြစ်ပေါ်ခြင်း။ (မ-၂၊ ၃ဝဝ- ဗောဓိရာဇ ကုမာရသုတ်။) .. ထို ့ကြောင့်လည်း အမှတ်တစ် အင်္ဂါအရ ကမ္မဋ္ဌာန်း၏ ရှေ့ပြေးအလုပ် (ပုဗ္ဗကိစ္စ)ဖြစ်သော သီလယူ၊ ဂုဏ်တော်ပွား၊ မေတ္တာပို့ ၊ အမျှဝေ စသည် ပရိကံ ပြုဖွယ်များနှင့်တကွ ဘုရားရှင်နှင့် ကမ္မဋ္ဌာန်းပေးမည့်ဆရာအား မိမိခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လှူ အပ်နှင်းကြရလေသည်။ ယုံကြည်မှုကို ပြသရခြင်းဖြစ်သည်။ " ဘုရားလှူ “ဣမာဟံ ဘဂဝါ အတ္တဘာဝံ တုမှာကံ ပရိစ္စဇာမိ=မြတ်စွာဘုရား၊ ဘုရားတပည့်တော်သည် ဤခန္ဓာကိုယ် အတ္တဘောကြီးကို မြတ်စွာ ဘုရားအား အပ်နှင်းစွန့်လှူပါသည်ဘုရား။” " ,, “သံသာရ ဝဋ္ဋဒုက္ခတော မောစနတ္ထာယ ကမ္မဋ္ဌာနံ မေ ဒေထ= ဘုရားတပည့်တော်အား သံသရာဝဋ်ဆင်းရဲမှ ထွက်မြောက်ကျွတ်လွတ် ပါရခြင်းအကျိုးငှာ ကမ္မဋ္ဌာန်းတရား ပေးသနား၍ ချီးမြှင့်တော်မူပါ ဘုရား။”” .. ဆရာလှူ “ဣမာဟံ ဘန္တေ အတ္တဘာဝံ တုမှာကံ ပရိစ္စဇာမိ= (“မြတ်စွာဘုရား နေရာ၌ “အရှင်ဘုရား”ဆိုရုံသာ ထူးသည်။) သံသာရ ဝဒုက္ခတော မောစနတ္ထာယ ကမ္မဋ္ဌာနံ မေ ဒေထ။ (ရွှေက အတိုင်း။) ဘုရားနှင့်ဆရာအား ခန္ဓာကိုယ်စွန့်လှူအပ်နှင်းရကျိုး ,, ယင်းသို့ စွန့်လှူအပ်နှင်၊သည့်အတွက် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ အကျိုးများစွာရှိပေ၏။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် ဆရာသမားအား ရိုသေ ကျိုးနွံကြောင်း ဖော်ပြခြင်းပင်ဖြစ်၏။ ရိုသေကျိုးနွ ံ၍ မြေဝယ်မကျ နာယူသူတို့ မှလည်း မြှောက်စားအားပေးခြင်း ခံယူရသည်။ ဆရာသမား မြှောက်စားအား ပေးခြင်း ခံရသူမှသာလျှင်လည်း လိုရာပန်းတိုင်သို့ရောက်ရ၏၊ ချမ်းသာရ၏။ ထိုမှတပါးလည်း မိမိ၏ သဒ္ဓာ, ဆန္ဒ, ဝီရိယကို ထုတ်ဖော် ပြရာလည်း ရောက်သည်။ ထိုသို့ နှုတ်မြွက်စွန့်လှူကတည်းက မိမိ၏ ရုပ်နာမ်အစဉ်၌ ကြည်လင် ပြတ်သားသော ယုံကြည်မှုအင်အား (သဒ္ဓာဓာတ်)၊ မရမနေလိုလားသော စိတ် ဓာတ်အင်အား.(ဆန္ဒဓာတ်)၊မဖြစ်မနေ ကြိုးစားနိုင်သောအင်အား(အာရမ္ဘ- ## PAGE 285 နိက္ကမ္ပရက္ကမဓာတ်ခေါ် ဝီရိယဓာတ်)များ တရိပ်ရိပ်ဝင်လာသည်ကို တွေ့ရမည် ဖြစ်၏။ ထို သဒ္ဓ, ဆန္ဒ‘ဝီရိယဓာတ်တို့သည် ပရမတ္ထသဘာဝ အမှန်တကယ် ရှိသော အင်အားများ, သတ္တိထူးကြီးများဖြစ်ကုန်၏။ ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားအားထုတ် မည့်သူ၌ ထိုအင်အားသုံးခု မရှိ၍ မဖြစ်ချေ။ . မိမိတကိုယ်တည်း တရားထိုင်နေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း မဟုတ်ချေ။ သုံးလောကထွတ်ထား ဘုရားရှင်နှင့်တကွ မိမိကမ္မဋ္ဌာန်းဆရာတို့၏ ဘုန်းတန်ခိုး မေတ္တာ ကရုဏာ အရှိန်အဝါများ သက်ဝင်ကာ စင်စစ်ဘုရားရှင်နှင့် ဆရာသမား များသည် သင်ယောဂီနှင့် အတူ ရှိတော်မူနေကြ၏။ စိတ္တဗေဒအရလည်း ရှေးအခါက စစ်ပွဲများတွင် စစ်သူကြီး ဦးစီးတိုက် သော စစ်ပွဲနှင့် တိုင်းပြည်သခင် ရှင်ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ဦးစီးထွက်ချီသော စစ်ပွဲများ အောင်ပွဲရပုံချင်း မတူကြချေ။စစ်သည်များ ပို၍ စိတ်အားထက်သန် တက်ကြွခြင်း၊ ဘုရင့်အရှိန်အဝါ ကြီးမားခြင်းတို့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ တည်း။ တရားထိုင်ခြင်းဟူသည် မာရ်စစ်သည်များနှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေရခြင်း ပင် နတ်ဗြဟ္မာများ အားပေး၍ မာရ်နတ်ကြောက်ရှူသောအလုပ် “ဣတိဝုတ်ပါဠိတော်၊ ဒေဝသဒ္ဒသုတ်၌ မြတ်စွာဘုရား ဟောတော်မူသည် မှာ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ်ကြီးမားသော သူတော်ကောင်း နတ်ဗြဟ္မာများ မာရ်နတ် နှင့် တိုက်ပွဲဝင်၍ ဝမ်းသာအားရ သာဓုခေါ် အားပေးသောအခါသုံးမျိုးရှိ၏။ ရှင်, ရဟန်းပြုသောအခါ၊ ၁။ ၂။ တရားစတင် အားထုတ်သောအခါနှင့် ၃။ ရဟန်းကိစ္စ ပြီးမြောက်သောအခါများ ဖြစ်ကြသည်။တဖန်-“ဝိသုဒ္ဓိမဂ် နေသဇ္ဇကင်္ဂဓုတင်ကို ပြရာ’၌’ အာဘုဇိတွာန ပလ္လင်္က ံ၊ ပဏိဓာယ ဥ တနု။ နိသီဒန္တော `ဝိကမ္မေတိ၊ မာရဿ ဟဒယံ ယတိ။ ။ “ယောဂီသည် တရားအားထုတ်ရန် တင်ပျဉ်ခွေလျက် အထက်ပိုင်း ကိုယ် ကို ဖြောင့်မတ်စွာ ထား၍ ထိုင်လိုက်လျှင်ပင် (ကမ္မဋ္ဌာန်းရှုမှတ်ဖို့ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ရုံမျှဖြင့်) မာရ်နတ်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ် ချောက်ချားသွားစေ သည်”ဟု ဆိုလေသည်။