## PAGE 289 : ၂ ၄ ၆ ၃။ ဘဏ္ဍာဂါရိက ပရိယတ် = ဘဏ္ဍာစိုး စာသင်နည်း။ ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ် များ၏ ပရိယတ် သင်ယူချပို့ ခြင်း၊ ကျမ်းစာပြုခြင်းများ ဖြစ်၏။ သူတော်ကောင်းတရားများ မပျောက်ပျက်ရအောင် ထိန်းသိမ်းစောင့် ရှောက်ပေးသည့် သဘောဖြစ်လေသည်။ ဝိနည်း တရားကို မတတ်လျှင်၊ သို့မဟုတ် မကောင်းသဖြင့် ကိုင် တွယ်လျှင် ဒုဿီလ ဖြစ်တတ်၏။ သုတ္တန့် ကို မတတ်လျှင်၊သို့မဟုတ် မကောင်းသဖြင့် ကိုယ်တွယ်လျှင် မိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ ဖြစ်တတ်၏။ အဘိဓမ္မာကို မတတ်လျှင်၊ သို့မဟုတ် မကောင်းသဖြင့် ကိုင်တွယ် လျှင် မတန်မရာ အကြံလွန်ကာ ရူးသွပ်တတ်လေသည်။ (မ-၁၊၁ ဂ ၆-အလဂဒ္ဒူပမသုတ်။ ဝိ-ဋ္ဌ-၁၊၂၀-ဗာဟိရနိဒါန်း။) ယာဝ ဒေဝအနတ္ထာယ၊ ဉတ္တံဗာလဿဇာယတိ” ဟူသည့်အတိုင်း သဒ္ဓာသီလနည်းလျှင် နည်းသလောက် ကယ်မယ့်သူမရှိအောင် မိုက်တွင်းနက်ကာ ဒုက္ခ ရောက်တတ် လေသည်။ စာပေပရိယတ်သင်ကြားခြင်းအားဖြင့် ထိုထိုပါဠိတော်များစွာတို့၌- " “တာ=အာဂုံ ဆောင်ခြင်း၊ ဝစသာပရိစိတာ=အာဂုံရပြီးရွတ် ဆိုသရဇ္ဈာယ်ခြင်း၊ မနသာနု ပေက္ခိတာ=ရွတ်ယင်း သဇ္ဈာယက မထေရ်ကဲ့သို့သဘောတရားကို နှလုံးသွင်းခြင်း၊ဒိဋ္ဌိယာ သုပ္ပဋိဝိဒ္ဓာ= ထိုသို့ နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်နိုင်သဖြင့် လက္ခဏာရေး သုံးပါး မြင်ကာ အရိယာဖြစ်ခြင်း” စသည်ဖြင့် သင်ယူရှုတ်ခံရခြင်း၏ ကွင်းဆက် အကျိုးများကို ပြညွှန်တော်မူလေသည်။ ထိုအကျိုးတရား ရမှသာ သင်ယူရကျိုးနပ်၏။ သို့မှသာ နိတ္တရဏတ္ထ=ဘဝလွတ်မြောက်ရေးကို ပေးနိုင်သော ဘုရားရှင့် အကြိုက် စာသင်နည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ဤသင်နည်းကိုရည်ရွယ်၍သာလျှင် ပရိယတ် သည်သာ သာသနာတည်မှုပဓာန”ဟုဆိုခြင်းဖြစ်လေသည်။ထိုသို့မဟုတ်ပါက’ ““လူမှာမတတ်၊ စာမှာတတ်၊ ဂါဟတ်ကိုက်တတ်သည်”ဆိုသော “ဒီပဲရင်း ဆရာတော်ဘုရားကြီး ဩဝါဒကဲ့သို့ တဏှာ၊ မာန၊ ဒိဋ္ဌိ ဂါဟဟူသော မြွေကြီး ၏အစာဖြစ်တတ်၏။ အထိုက်အလျောက် ထိန်းသိမ်းနိုင်၍ မြွေပေါက် မခံရစေကာမူ နို ့ကိုမူမစားရပဲ နွားကိုသာ ကျောင်းနေရသော နွားကျောင်း သား ဘဝက လွတ်ရန် မရှိတော့ချေ။ ## PAGE 290 ပရိယတ်သက်သက်ဖြင့် အခက်အခဲကိုမဖြေနိုင် ပရိယတ်သက်သက်မျှကိုသာ နိုင်နင်း၍ ကိုယ်တွေ့ပဋိပတ်မရှိပါလျှင်လည်း ဘိုးတော်မင်းတရားကြီး လက်ထက်က မင်းဆရာတော်ကြီးများ အရိယာဟုတ် မဟုတ်စစ်ဆေးရန် ရေစကြိုမြို့နေပဋိပတ်အရှင်နှစ်ပါးထံ သွားကြရာ ပြောသမျှ နားထောင်ပြီး ပြန်ရကာ ဘာတခုမျှ အဖြေမပေးနိုင်၊ မညွှန်ကြားနိုင်ကြသကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ ရံခါအရိယာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကိုပင် အထင်အမြင်သေး၍ပြောဆို မိသော စာချဆရာတော်အချို့ကဲ့သို့ လည်းကောင်း ဖြစ်တတ်သဖြင့် သာသနာ့ တာဝန်လည်းမကျေ၊အပြစ်ပင်ပို၍လေးတတ်ပြန်လေသည်။ (ဘုရားရှင်လက်ထက် တော်က သာဝတ္ထိသူငယ်ချင်းနှစ်ပါးအကြောင်း၊ မြင်းခြံ ဦးကဝိအား စစ်ဆေး သော စာတတ်ပုဂ္ဂိုလ်အချို့၏ သဘောထားစသည်။) မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿလမ်းစဉ် စင်စစ် ပဋိပတ် ထွန်းကားသောခေတ်တွင် သာသနာတွင်း အယူအဆ အပြောအဆိုများ သူတမျိုးငါတဖုံရှိနေတတ်ရာ မကိုင်တွယ်တတ်လျှင် အလွန် ဝန်လေးလှပေသည်။ ထိုအမျိုးမဆုံးနိုင်သော အယူအဆ အပြောအဆိုများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်ရန်မှာ ပရိယတ်သက်သက်တတ်ရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်တော့ ချေ။ ပဋိပတ်သက်သက်မျှသာရှိသူများကား ထိုကိစ္စအတွက်သာ၍ မှီခိုရာ ဖြစ်ခဲ လှပေသည်။ ထို ့ကြောင့် ပရိယတ် တတ်မြောက်ပြီး၍ ပဋိပတ် ဆောင်တော် မူဒသာအရှင်မြတ်တို့သာလျှင် စွမ်းဆောင်နိုင်သော ကိစ္စ ဖြစ်တော့သည်။ သာသနာဧတာ်တွင် အယူဝါဒများ ရှုပ်ထွေးလာမည်ကို အရှည် မြင် တော်မူကြသော အရှင်သိဂ္ဂဝမထေရ်ကြီးသည် တတိယ သံဂါယနာတွင် အယူ ဝါဒများစွာကို ဖြေရှင်းကာ သာသနာပြုမည့် သာသနာ့ အာဇာနည် လောင်း လျာ “မောဂ္ဂလိပုတ္တတိဿ” အား ခက်ခဲစွာ သိမ်းသွင်း၍ သာသနာ့ ဘောင်သို့ ဆောင်ကြဉ်းခဲ့ရ၏။ သာမဏေပြုပေးပြီး မကြာမီ ကောဋ္ဌာသ ကမ္မဋ္ဌာန်းပေး၍ သောတာပန်ဖြစ်သွားသောအခါကျမှသာလျှင် စာပေသင်ကြားရန် “စဏ္ဍဝဇ္ဇ မထေရ်ကြီးထံပို ့လွှတ်လေသည်။ ( သောတပန်ဖြစ်သွား၍ ဝိဝေကနိမ့်စွဲမြဲသွားလျှင် ) သာသနာတော်မှ လူမထွက်တော့ရုံမျှမက၊ လုံ ့လရှိရှိသမာဓိခိုင်ခိုင်ဖြင့် စာပေသင်ယူရန် အခြေခံ အားကောင်းလာရုံမျှသာ ရပ်တန့်ကာ တရားကို ဆက်၍မပေးပဲ ထားလိုက်၏။ ## PAGE 291 { ° ရဟန္တာ ဖြစ်သွားလျှင်ကား အချို့ ရဟန္တာ ပုဂ္ဂိုလ်များ တရား အရသာဖြင့် - အချိန်ကုန်ကာ ပရိယတ်၌ ကြောင့်ကြမဲ့နေတတ်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ (ဝိ-ဋ္ဌ-၁၊ ၃ ၁-တတိယသံဂီတိခန်း။) ထို ့ကြောင့် ထိုက်ထိုက် တန်တန် သာသနာပြုလိုသော အရှင်မြတ်တိုင်း သာသနာပြု မထေရ်ကြီးများ၏ ထုံးကို နှလုံးမူကြလေသည်။ ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီး သင်အံပို ့ချ၍ ရဟန္တာဖြစ်သော မဟာဂတိဂမိယတိဿ ဒတ္တထေရ် မဟာဂတိဂမိယ တိဿ ဒတ္တမည်သောမထေရ်သည် အဘိဓမ္မာခုနစ်ကျမ်း တွင် အဆန်းကြယ် အနက်နဲဆုံးဖြစ်သော ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီးကို သင်အံပို့ ချ လေ့ ကျက်မှုများသော မထေရ်ဖြစ်သည်။ ထိုမထေရ်သည် တနေ့သောအခါ သီဟိုဠ်ကျွန်းမှ မဇ္ဈိမဒေသ (ဣန္ဒိယ) သို့ မဟာဗောဓိကိုဖူးမြော်ရန် ပင်လယ်ခရီး၌ သင်္ဘောစီး၍ ကြွတော်မူ၏။ခရီး တဝက်လောက်ရောက်လျှင် သင်္ဘောပေါ်မှနေ၍ ပင်လယ်ရေပြင်ကြီးကိုတမျှော် တခေါ်ကြည့်ရှုနေမိသည်။ ထိုအချိန်၌ ပင်လယ်ရေပြင်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ကျယ်ပြောကာ ဟိုမှာ ဘက်ကမ်းကိုလည်း မမြင်ရ၊ ဒီမှာဘက်ကမ်းကိုလည်း မမြင်ရ။ အိမ်လောက်မက ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးဖြူကြီးများသာ တက်ကြွရိုက်ခုန်နေတော့၏။ ကမ်းမမြင် ရသကဲ့သို့ မည်မျှနက်ရှိုင်းမည်ကိုလည်း မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။ " ထိုအခါ မထေရ်၌ အဘိဓမ္မာပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီးကို လေ့ကျက်ဖန် များ သည့်အတိုင်း ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီးနှင့်စပ်သော စိတ်ကူးအကြံတခုဝင်လာလေသည်။ ဤ မဟာ သမုဒ္ဒရာကြီး၏ လှိုင်းတံပိုး အဟုန်ကပင် အင်အားကြီး သလော။ထိုသို့မဟုတ်၊ ၂၄-ကျမ်းရှိသော မဟာပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီး၏ ဆန်းကြယ် သော နည်းပညာကပင် အင်အားကြီးသလော” ထိုအခါ မထေရ်၏ ဉာဏ်အမြင်၌– “မဟာသမုဒ္ဒရာသည် မည်မျှပင် ကျယ်ပြောသော်လည်း အပိုင်းအခြား ကား ရှိပေသေးသည်၊ အထက်မှာ ကောင်းကင်၊အောက်မှာမြေပြင်၊ တဘက်တွင် စကြဝဠာတောင်နှင့် ပင်လယ်ကမ်းခြေ၊ ပိုင်းခြား သတ်မှတ်လို့ ရပေသေးသည်။ ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီး ဆန်းကြယ်နက်ရှိုင်းမှုမှာကား အပိုင်းအခြား အကန့်အသတ် မရှိပါတကား”ဟု ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီးကို ရင်းဖျား တုံ့လှည့် နှိုင်းရှည့် ဆင်ခြင်မိ လေ၏။ 1