## PAGE 292 } သိမ်မွေ့နက်ရှိုင်းသော အဘိဓမ္မာ ပဋ္ဌာန်းဒေသနာများကို သက်တုံ တက်တုံ အစုန်အဆန်အပြန်ပြန်အလှန်လှန် သုံးသပ်ဆင်ခြင်တော်မူရာတကိုယ်လုံး ပီတိများ လွှမ်းဖုံးသွားတော့၏။ ဖြစ်ပေါ်လာသောပီတိကို လျစ်လျူရှုကာ မိမိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌အမြဲမပြတ် ဖြစ်ပေါ် ချုပ်ပျက်နေသော ရုပ်နာမ်သဘောများကို အကြောင်းနှင့်အကျိုး၊ အာရုံနှင့် အာရမ္မဏိကစသည်ဖြင့် ရှုမှတ်တော်မူရာ သင်္ဘောပေါ်၌ပင်ကိလေသာ အာသဝေါကုန်ခန်း၍ ရဟန္တာဖြစ်တော်မူလေသည်။ ပရိယတ္တိအဖြစ်လေ့လာထားခဲ့သော ပဋ္ဌာန်းဒေသနာ အဘိဓမ္မာ သဘာဝ များသည် ပဋိပတ္တိအဖြစ်ခန္ဓာကိုယ်၌တင်၍ ရှုဆင်ခြင်သောအခါ စာပေ အဆို အမိန့်အတိုင်း ကိုယ်တွေ့လက်တွေ့သိမြင်ရသဖြင့် သင်္ဘောပေါ်၌ အောက်ပါ အတိုင်း ဥဒါန်းကျူးရင့်တော်မူခဲ့၏။ အတ္ထဝ ဂမ္ဘီရဂတံ သုဒုဗ္ဗေဓံ၊ သယံ အဘိညာယ သဟေတုသမ္ဘဝံ။ ယထာနုပုဗ္ဗေ နိခိလေန ဒေသိတံ၊ မဟေသိနာ ရူပဂတံဝ ပဿတိ။ ““မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ကိုယ်တော်တိုင် ထိုးထွင်း သိမြင်သော ဉာဏ်တော်ဖြင့် အကြွင်းအကျန်မရှိအစီအစဉ်တကျ ဟောကြားတော် မူအပ်သော နက်နဲ၍သိနိုင်ခက်လှသော ကြောင်းကျိုးဆက်ဖြာမဟာ ပဋ္ဌာန်းကျမ်းကြီးကို လက်ဝယ်တင်ထားပတ္တမြားပမာ သိမြင်နိုင်သော ဘုရားရှင့်တပည့်သည်အမှန်ပင်ရှိပေ၏တကား။”(အဋ္ဌသာလိနီ-၁၂။) ပရိယတ်ပညာရှင်မှန်က ပဋိပတ်လုပ်မြဲ သင်္ဂါထာဝဂ္ဂ သံယုတ် ပါဠိတော်၌ စာအံယင်း မိမိအသံကို အာရုံပြု ဆင်ခြင်၍ ရဟန္တာဖြစ်သွားသော “သဇ္ဈာယမထေရ်”ဟုလည်း ရှိခဲ့ဖူး၏။ 'နှုတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုခြင်းသည် စိတ်ဖြင့်ရွတ်ဆိုခြင်းအား ကျေးဇူးပြု၏။ (စိတ်ဖြင့်ရွှတ်ဆို=နှလုံးသွင်းခြင်း၏ အကြောင်းဖြစ်၏။) စိတ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုခြင်းသည် လက္ခဏာရေးသုံးပါးကို ထိုးထွင်း သိမြင်ကြောင်းဖြစ်၏။ လက္ခဏာရေးသုံးပါး ကို ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်းသည် နိဗ္ဗာန်ရကြောင်း ဖြစ်၏” (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်နှင့် သမ္မော အဋ္ဌကထာ ကောဋ္ဌာသခန်း၌)ဖွင့်ဆိုတော်မူကြ၏။ ပရိယတ်အရှင်မြတ်များ ပဋိပတ်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းရန် အထူးအားစိုက် ဖွယ်မရှိ၊ သမာဓိအခြေခံတန်သလောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ စိတ်အာရုံ ပြောင်းလွှဲပေးရုံ တည်းဘည်းကလေးမျှသာ ရှိနေကြောင်း သတိပြုတော်မူကြရန်ဖြစ်ပါ၏။ ## PAGE 293 ၂၅ဝ စာ,သဒ္ဓာသန်သော ယောဂီရဟန်းကို နှင်လွှတ်သော ဝိဇယာရာမဝါသီ ခီဏာသဝထေရ် ဝိဇယာရာမကျောင်းတိုက်၌ သီတင်းသုံးတော်မူသော ရဟန္တာ အရှင်မြတ် ကြီး တပါးရှိ၏။ ထိုကျောင်းတိုက်ကား အနုရာဓမြို့ မဟာဝိဟာရ နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်သွားရသော ဥယျာဉ်တခု၌ ဆောက်လုပ်ထားသည်။ ထိုအရှင်မြတ်ကြီးထံ ကမ္မဋ္ဌာန်း နည်းခံရန် ယောဂီရဟန်းတော်နှစ်ပါး ရောက်လာကြရာ မထေရ်ကြီးက သုတ္တန်ပါဠိတော်များ ရွတ်ဆိုကိုးကားလျက် ကမ္မဋ္ဌာန်းတရားပေးတော်မူ၏။ ထိုမထေရ်ကြီး ရွတ်ဆိုသော ပါဠိတော်များတွင် “သမုဒ္ဓော သမုဒ္ဓော”ဟု ပါရှိလေရာ သမုဒ္ဓောဟု ဒ-အက္ခရာနှင့် ရွတ်ဆိုရမည့်အစား -အက္ခရာနှင့် ရုတ် ဆိုမိသဖြင့် သဒ္ဒာကို ဦးစားပေးလွန်းသော ယောဂီရဟန်းတပါးက " “ရှင်ဘုရား……၊ သမုဒ္ဓော သမုဒ္ဓော ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုပါသလဲဘုရား” ဟု ကြားဖြတ်၍ လျှောက်လိုက်ရာ— < “ငါ့ရှင်… သမုဒ္ဓောပဲဆိုဆို၊ သမုဒ္ဓောပဲဆိုဆို၊ တို့များဟာ ဆားငန် ပင် လယ်ကိုပဲ နားလည်ကြတယ်။ လက်စသတ်တော့ ငါ့ရှင်တို့ဟာ အနက်အဓိပ္ပာယ် ကို. ရှာဖွေသူများ မဟုတ်။ အက္ခရာ သဒ္ဒာကိုပဲ ရှာနေကြတာကိုး။...ဒါဖြင့်လဲ ငါ့ရှင်တို့..မဟာဝိဟာရကျောင်းကိုပဲ ပြောင်းကြ။ အဲဒီမှာ သဒ္ဒာအရာ တဘက် ကမ်းခပ် တတ်ကျွမ်းလေ့လာတဲ့ ဆရာတွေဆီမှာ သဒ္ဒာသင်ယူချေကြ”ဟု မိန့် တော်မူကာ ကမ္မဋ္ဌာန်းမပေးပဲ နှင်လွှတ်တော်မူလေသည်။ ထိုရဟန်းသည် နောင်သောအခါ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတော်ကြီး အတွင်း၌ စည်တီးခတ်ကြေငြာစေ၍ ရဟန်းသံဃာတော်များကို ပင့်ဖိတ်တော် မူ၏။ ရဟန်းသံဃာတော်များ စုံညီစည်းဝေးကြသောအခါ မဂ်လေးပါးနှင့် စပ်သော ပြဿနာများကို ဖြေဆိုဟောကြားကာ ထိုနေရာ၌ပင် ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတော် မူသွားလေသည်။ သဒ္ဒာနေ သဒ္ဒာထား အနည်းအကျဉ်း မှားယွင်းရုံမျှဖြင့် မဂ်ဖိုလ် နိဗ္ဗာန် . တရားထူးအတွက် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်နိုင်ကြောင့် သင်ခန်းစာပေးသည့် အနေဖြင့် ယင်းကဲ့သို့ သံဃာများ ပင့်ဖိတ်၍ ဟောကြားသွားတော်မူခြင်း ဖြစ် လေသည်။ ဝိနည်းအရာတွင်ကား “သမုဒ္ဓော သမုဒ္ဓော” (သိထိလ, ဓနိတ=အပျော့ နှင့်အပြင်း) ရွတ်ဆိုမှုလောက်ကိုပင် အတိမ်းအယိမ်း မရှိစေရပေ။ သုတ္တန်အရာ ## PAGE 294 သမထ ဝိပဿနာ အလုပ်တွင်ကား မဆိုစလောက်သော သဒ္ဒာနေ သဒ္ဒာထား တိမ်းယိမ်းမှုကို ပဓာန မပြုရ။ သဘောသဘာဝကိုသာ အလေးမူရလေသည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ဥပရိပဏ္ဏာသပါဠိတော် “ကိန္တိသုတ်’(၂၆-၃၁)၌ ပစ္စည်းလေးပါး ပေါများကြွယ်ဝရန် တရားကို ဟောကြားခြင်းမဟုတ်၊ ကိုယ် တော်တိုင် ထိုးထွင်းသိမြင်သည့် အတိုင်း ဝဋ်ဆင်းရဲမှ လွတ်မြောက်ရန် ဟောကြား ထားသော သတိပဋ္ဌာန်စသော ဗောဓိပက္ခိယ တရားတို့၌ အညီအညွတ် ဝမ်းပန်း ၁၁(ငြင်းခုံခိုက်ရန်ပြုခြင်း မရှိပဲ)ကျင့်ကြရန် တိုက်တွန်းတော်မူထားလေသည်။ တသာ အကယ်၍ သဒ္ဒာ အမြင်အားဖြင့် သော်လည်းကောင်း၊ အနက်သဘာဝ အမြင်အားဖြင့် သော်လည်းကောင်း နှစ်ဦး နှစ်ဝ နှစ်ပက္ခလုံး ညီညွတ်နေပါ လျက်လည်း ငြင်းခုံလေ့ ရှိကြရာ ဝိဝါဒ ပြေငြိမ်းအောင် ရွက်ဆောင်ရမည့် နည်း လမ်းများကိုလည်း ဟောတော်မူထားလေသည်။ (မ-ဋ္ဌ-၄၊ ၁၉- ကိန္တိသုတ် အဖွင့်။) သဒ္ဒာအနက်၊ ထိုနှစ်ချက်၊ အနက်သည်သာ ပဓာန ယခုအခါတွင်လည်း ပရိယတ်သက်သက်ကိုသာ အလေးအမြတ်ပြုသူများ က ပဋိပတ် ကိစ္စတွင် “စိတ်စေတသိက် ရုပ်အဋ္ဌဝီသမှ မသိပဲ တရားအားထုတ်လို့ ဘာရမှာလဲ”စသည်ဖြင့် တာဝန်ကြီးလေးလှသော စကားမျိုးကို ပြောဆို တတ် ကြရာ သတိပြုကြကုန်ရာ၏။ အဋ္ဌကထာတို့၌ နေရာများစွာ“ဗျဉ္စနံ အနာဒိယိတွာ= သဒ္ဒာဝေါဟာရကို အလွန်အမင်း မစွဲကိုင်ရ၊ အတ္ထော ဟိ ပဋိဿရဏံ=အဓိပ္ပာယ် အနက်သဘာဝသာလျှင် နောက်ဆုံး အားကိုးရာ ဖြစ်သည်”ဟု မာခဏ မိန့် ‘မှာတော်မူကြလေသည်။ (အတ္ထ ံ ဟိ နာထော သရဏံ အဝေါစ၊ နု ဗျဉ္ဇနံ လော ကဟိတော မဟေသီ’ဝိနည်း အဋ္ဌကထာ။) အ. “ပုဗ္ဗာရုံကြောင်း”ဟု ရုရှစ်နှင့် ရေးသော်လည်း မည်သူမျှ ပုဗ္ဗာရုံအိမ်”ဟု မဖတ်-ဆိုသကဲ့သို့ မဂ်ဖိုလ်နိဗ္ဗာန် အလုပ်စခန်းနှင့်စပ်၍ လွန်စွာ မခြားနားလှသော အသုံးအနှုန်းကလေးမျှဖြင့် တစင်ထောင် ငြင်းခုံကာ သာသနာ့ အခွင့်ကောင်း ကြီးများ လက်မလွှတ်ကြစေလိုသော မေတ္တာ ကရုဏာတော်ဖြင့် မြတ်စွာဘုရား ရှင်၏အလိုတော်ကို အဋ္ဌကထာ ဆရာကြီး ထုတ်ဖော်တော်မူခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့ရာတွင် “စိတ်-စိတ်အတိုင်းထားဝါဒ” ကဲ့သို့ ဝေါဟာရမှာသိုးကာသီကာ ထင်ရ သော်လည်း တသံသရာလုံးသွားမည့်ကွဲလွဲချက်မျိုးကို ဆိုလိုသည် မဟုတ်ကြောင်း ကိုလည်း သတိပြုကြကုန်ရာ၏။