## PAGE 301 တရားထူးမရနိုင်၍ မျက်ရည်ကျရသော မဟာသီဝထေရ် “ရွာအနီး တောင်လိုဏ်ဂူ (ဂါမန္တပဗ္ဘာရ)၌ သီတင်းသုံးတော်မူသော မဟာသီဝမထေရ်ကြီး”ဟူ၍ ထင်ရှားသော မထေရ်ကြီးသည် မဟာဂါမရွာ၊တိဿ မဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီး၌ နေတော်မူ၍ သံဃာတထောင်, နှစ်ထောင်စီ ရှိသော ဂိုဏ်းကြီး တဆယ့်ရှစ်ဂိုဏ်းမှ သံဃာတော်များအား ပါဠိ အဋ္ဌကထာ ပိဋကကျမ်းစာများကို ပို ့ချတော်မူရာ၌ အထူးထင်ရှားတော်မူ၏။ နိကာယ်အဋ္ဌကထာကြီးများတွင် နေရာများစွာ၌ “မဟာသီဝမထေရ်ကြီး ကား ဤနေရာ၌ ဤသို့ဆုံးဖြဘ်တော်မူထားသည်”ဟု အဋ္ဌကထာ ဆရာကြီးများ ပင် အထူးအရေးတယူ အလေးမူရသော မထေရ်ကြီး ဖြစ်လေသည်။ (ဒီ-ဋ္ဌ ၂၊ ၁၃၃။ ဒီ-၄-၃၊၆၆-၌ ဒီဃဘာဏက တိပိဋက မဟာသီဝထေရ်´ ဟုလည်း သုံးနှုန်းသည်။) ( ဤ မထေရ်ကြီး၏ ပရိယတ် ပဋိပတ်ဩဝါဒများကိုခံယူ၍ ရဟန္တာဖြစ်ကြ ရသော ပုဂ္ဂိုလ်ပေါင်းမှာ သုံးသောင်းမျှ (အံဋ္ဌ-၁၊ ၃၁-၌ ခြောက်သောင်း) ရှိသည်ဟူ၏။ ထိုသို့ ရဟန္တာဖြစ်သွားကြသော တပည့်များတွင် မထေရ်တပါးသည် မိမိရရှိထားသောတရားကို နှလုံးသွင်းတိုင်း အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာ ငြိမ်းအေးမှု ရသဖြင့် မိမိအား ထိုချမ်းသာကို ညွှန်ပြပေးသော ကျေးဇူးရှင်ဆရာကို ကျေးဇူး တင် သတိရနေလေ၏။ “ဤ ငါ၏ဂုဏ်များ, ချမ်းသာများကား အတိုင်းမသိ များပြားပေစွ။ ငါ၏ဆရာ၌ ဤဂုဏ်များ, ချမ်းသာများ ရှိမှရှိပါလေစ’ဟု ဆင်ခြင်လိုက်ရာ ဆရာမထေရ်ကြီးမှာ ပုထုဇဉ်မျှသာ ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့မြင်ရသဖြင့် ဪ… ငါတို့ရဲ့ဆရာတော်ကြီးကား သူတပါးတို့၏ ကိုးကွယ်အားထား ရာသာလျှင်ဖြစ်ပြီး သူ ့ကိုယ်သူ ကိုးကွယ် အားထားရာကား မဖြစ်ရှာသေးပါ ကလား။ ဥပါယ်တမျဉ်ဖြင့် ငါ့ဆရာအား သတိသံဝေဂရအောင် ကြံဆောင် ဦးမှပဲ’ဟု စဉ်းစားကာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်ခရီးဖြင့် မတေရ်ကြီးထံကြွသွား လေ၏။ ## PAGE 302 စာတတ်ဆရာကို တပည့်က ဆုံးမခြင်း ကျောင်းအနီးသို့အရောက် ကောင်းကင်မှ သက်ဆင်း၍ ဆရာမထေရ်ကြီး ထံ ရိုသေစွာ ချဉ်းကပ်ဝတ်ပြုလျက် ရှိခိုးနေစဉ်- ဆရာ ငါ့ရှင် ဘာကိစ္စ လာသလဲ။ တပည့် ခွင့်ပြုတော်မူပါလျှင် အနုမောဒနာ တရားတပုဒ်လောက် သင်ယူ ရန် ခြေတော်ရင်းသို့ လာရပါသည်ဘုရား။ ဆရာ ငါ့ရှင်…. သင်ယူနေကြတဲ့ တပည့်တွေက များနေတယ်။ ငါ့ရှင် အတွက် အချိန်မပေးနိုင်ပါဘူး။ တပည် သီးသန့်အချိန်မရှိလျှင်လဲ ဆွမ်းခံသွားဖို့ စည်းဝေးစုရုံးတဲ့ တန် ဆောင်းထဲရပ်နေတုန်းမှာပဲ မေးလျှောက်ပါ့မယ်ဘုရား။ ဆရာ .. အဲဒီနေရာမှာ ဒီလိုပဲ မေးလျှောက်နေကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ရှိနေ တာပဲ။ တပည့် ဒါဖြင့်လဲအရှင်ဘုရား….၊ဆွမ်းခံကြွတုန်း လမ်းမှာပဲ မေးလျှောက် ပါ့မယ်။ ဆရာ အာ... အဲဒီမှာလဲ ဒီလိုမေးလျောက်တဲ့သူတွေ ရှိနေတာပဲ။ တပည့် (သင်္ကန်းရုံရာ၊ သပိတ်ကို အိတ်ထဲမှာထည့်ရာ၊ ယာဂုသောက်ရာ၊ ဆွမ်းခံရွာမှ ထွက်ခိုက်၊ ကျောင်းအပြန်လမ်း၊ ဆွမ်းစားပြီးစ၊ နေ့ခင်းနေ့လယ်၊ အိပ်ရာဝင် ခြေဆေးခိုက်၊ အိပ်ရာထ မျက်နှာ သစ်ခါနီး၊ မျက်နှာသစ်ပြီးစ၊ အခန်းတွင်း၌ ခေတ္တထိုင်နေချိန် တို့ကိုလည်း တခုပြီးတခု အချိန်တောင်းရာ “အဲဒီမှာလဲ မေး လျှောက်သူများ ရှိနေသည်”ဟုချည်း မိန့်တော်မူနေသဖြင့်) " “အရှင်ဘုရား…၊ မျက်နှာသစ်ပြီး ကျောင်းခန်းသို့ ဝင်နေတုန်း ပူနွေးရုံ သုံးလေးထိုင်လောက်တော့ဖြင့် တရားနှလုံး သွင်းတဲ့အချိန် ထားရှိဖို့ သင့်ပါသေးတယ်။ ခု အတိုင်းသာဆိုလျှင် အရှင်ကရာဘုရား မှာ သေဖို့အချိန်တောင်မှ ရှိပါအုံးတော့မလား မသိ။ အရှင်ဘုရား သည် နောက်ခံအမှီခုံကြီးလို ဖြစ်နေပါပြီ။ သူများကသာမှီရ၍ ကိုယ့် ဟာကိုယ်တော့ မှီနေခွင့်မရ။ အရှင်ဘုရားထံက အနုမောဒနာတရား ကိုလည်း တပည့်တော် မလိုချင်တော့ပါဘူးဘုရား´ တပည့်မထေရ်လည်း ပြောပြောဆိုဆို ချက်ချင်းပင် ဈာန်အဘိညာဉ်ဝင် စားကာ (ရဟန်းဆိုတာ ဒီလိုမှဟုဆုံးမသည့်သဘောဖြင့်) ထိုနေရာမှပင်ကောင်း ကင်သို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။ ထိုအခါကျမှ မဟာသီဝမထေရ်ကြီးလည်း’ ## PAGE 303 “အင်း..လက်စသတ်တော့ စာသင်ယူဖို့လာတာမဟုတ်၊ ငါ့ကိုသတိပေး ဆုံးမဖို့လာတာကိုး' ဟု သဘောပေါက်သွားကာ နေ့ဝါညဝါစာဝါများကို ချပ် ပြီး၊နောက်တရက် နံနက်မှစ၍ သပိတ်သင်္ကန်းများယူဆောင်ကာ တရားအလုပ်ခွင် ဝင်ရန် မဟာတိဿဝိဟာရကျောင်းတိုက်ကြီးမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့၏။ စာသင်နေသော နောက်ပါတပည့်ရဟန်းငယ်တပါးကိုသာ ခေါ်ဆောင် ၍ ရွာအနီးတောင်လိုဏ်ဂူကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ကာ … ဓုတင် ၁၃-ပါးကိုလည်း ဆောက်တည်လိုက်၏။ “ငါကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အရဟတ္တဖိုလ်ရရန် ဘာမျှမခဲယဉ်း၊ နှစ်ရက် သုံးရက်မျှဖြင့် ရဟန္တာဖြစ်ပြီးလျှင် ကျောင်းသို့ပြန်နိုင်မည် ဟု ထင်မိသော ကြောင့် တပည့်များကိုလည်း အကျိုးအကြောင်းမှာမထားခဲ့ချေ။ ထိုနေ့ကား ဝါဆိုလဆန်း ၁၃-ရက်နေ့ဖြစ်၏။ လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ တပည့် ဖြစ်သူက အင်းပျဉ် (ခုတင်) တချပ်ကို ခင်းပေးထားလေသည်။ လပြည့်နေ့သာ ကျရောက်လာ၏။ တရားထူးကား မရသေးချေ။ ဪ...တရက်နှစ်ရက်မျှဖြင့် အရဟတ္တဖိုလ်ရရမယ်ဟု ငါထင်ခဲ့တယ်။ ယခုမရသေးပါကလား။ ရှိပါစေလေ…၊ ဒီဝါတွင်းသုံးလကို သုံးရက်လောက် သဘောထားပြီး ကြိုးစားရမှာပဲ။ ဝါကျွတ်လျှင်တော့ သိရောပေါ့။” ဟု ထိုသို့ နှလုံးသွင်း၍ ထိုလိုဏ်ဂူ၌ပင် ဝါဆိုရလေ၏။ “ယနေ့ပင် ရ ရမည် ထင်စား အားခဲသော်လည်း သုံးလကြာ၍ သီတင်းဝါလသာ ကျွတ်သွား၏။ မဂ်ဖိုလ်တရားထူးကား မရပေ။သီတင်းကျွတ်၍ပဝါရဏာပြုရန် ရက်ပိုင်းလောက် ကတည်းက’ “မဟာတိဿကျောင်းတိုက်ကြီးကိုသွားပြီး ရဟန္တာအဖြစ်နှင့် အစင်ကြယ် ဆုံးပဝါရဏာပြုမည်။ ပုထုဇဉ်အဖြစ်နှင့် မပြုစေရဖူး’ ဟု မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အားခဲတော်မူထား၏။ သီတင်းကျွတ်၍ပဝါရဏာပြုရန်ရက်သို့ပင်ရောက်လေရာ’ “ဪ… နှစ်ရက်သုံးရက်နဲ့ ရဟန်းကိစ္စပြီးမည်ထင်၍ လာခဲ့ရာ သုံးလပင် ကြာသော်လည်းဘာတရားထူးမျှ ငါ့မှာမရ၊ အင်း… ငါ့သီတင်းသုံးဖော်များက တော့ ရဟန္တာကြီးများအဖြစ်နှင့် ပဝါရဏာပြုကြရပေမှာပဲ” ဟု စဉ်းစားမိကာ မဟ: သီဝမထေရ်ကြီးမှာ မျက်ရည်များသာ တသွင်သွင်ကျရရှာလေတော့၏။ နိသဇ်ဓုတင် ခက်သလား “အင်း...အိပ်ရာဝင်တဲ့အခါ ခြေဆေးရ၊ အင်းပျဉ် (ခုတင်) ခင်းပြီး အိပ်နေရလို့ မဂ်ဖိုလ်မရနိုင်တာဖြစ်မယ်။ ကဲ...ဒါလောက်ရှိတာ ...ဒီကနေ့ကစပြီး