## PAGE 304 ၂ ၆ ၁ အရဟတ္တဖိုလ်မရမချင်း ဒီအင်းပျဉ်ပေါ်မှာငါကျောမခင်းတော့ဘူး။ အိပ်ရာမဝင် လို့ ခြေဆေးရတဲ့တာဝန်လဲ မရှိတော့ဖူး။” မထေရ်ကြီးသည် ကြောင့်ကြဝေယျာဝစ္စနည်း၍ တရားရှုမှတ်ချိန် များ များရရန် အကြံရသည်နှင့်တပြိုင်နက် အင်းပျဉ်ကို ခေါက်ထားခိုင်းလိုက်၏။ အိပ်ခြင်းဣရိယာပုထ်မထား၊ မအိပ်ရုံမျှမက၊ ကျောဆန့်ရုံမျှပင် မလျောင်းတော့ပဲ သွား၊ ရပ်၊ ထိုင် ဣရိယာပုထ်သုံးမျိုးဖြင့်သာလဲလှယ်၍ နေ့ညမပြတ်တရစပ်ရှုမှတ် ပွားများလေတော့သည်။ မည်မျှပင် လုံ့လဝီရိယကြီးမားစ္စာ အားထုတ်ပါသော်လည်း ၂၉-နှစ်သာ ကြာညောင်းသွား၏။ မဂ်ဖိုလ်တရားထူးကား တစုံတရာမျှ မရပေ။၂ ၉-နှစ်၊ ၂၉- ကြိမ်တိုင်တိုင် သီတင်းကျွတ်လပြည့်ကျော် ၁-ရက် ပဝါရဏာပွဲနေ့သို့ ရောက်တိုင်း မျက်ရည်ကျတော်မူရလေသည်။ အနှစ်- ၃၀လုံးလုံး မအိပ်ရုံမျှသာမက ကျောဆန့်ခြင်း၊ လျောင်းခြင်းမျှကိုပင် မပြုပဲနေသည်ဆိုခြင်းမှာ “နေသဇ္ဇကဓုတင်”အကျင့်ကျင့်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ လူဒကာ များလည်း ကျင့်ရသည်ပင်။ မအိပ်မလျောင်းပဲ´ နေရခြင်းကို အလွန်ခက်ခဲ ပြင်းထန်သော အလုပ်ဟု ထင်ရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်ထင်သလောက် မခက်ခဲ။ အတ္တကိလမထဟုလည်း မခေါ်ရ။ သမ္မာဝါယာမ မဂ္ဂင်သာ ဖြစ်၏။ အနားယူခြင်း၊ အိပ်စက်ခြင်းဟူသည် တနေကုန်ပူလောင်လှုပ်ရှားနေသော ခန္ဓာကိုယ် (ရုပ်နာမ်) ကို အနားပေးခြင်း အအေးဓာတ်သွင်းပေးခြင်းသာဖြစ်၏။ မိုင်ပေါင်းများစွာ, နာရီပေါင်းများစွာ မောင်းနှင်လည်ပတ်သော ကား, စက် ယန္တရားများ အနားပေး,အအေးခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ လူတို့သည် နေထွက်မှနေဝင်အချိန်ရှိသမျှတကိုယ်လုံးအပူလောင်ခံနေရ၏။ မျက်စိ နား နှာ လျှာ ကိုယ် စိတ်၊ တဆိတ်ကလေးမျှ အနားရသည် မရှိ။ ဗဟိဒ္ဓ အာရုံအပူများ၏ `တရစပ်ပွတ်တိုက်လောင်မြိုက်ခြင်း ခံနေရသည်။ “စက္ခုသို့မို့ အာဒိတ္တံ=မျက်စိလည်းလောင်... သဗ္ဗမ္မိအာဒိတ္တံ-တကိုယ်လုံးလောင်။ လူတို့သည် ကြည့်ရ၊ နားထောင်ရသည်ကို အရသာရှိသည်ထင်၍ ပေါက် လွှတ်ပဲစားအာရုံများကို တနေကုန် လိုက်လံဖမ်းယူနေကြ၏။ ပူလောင်မှန်းမသိ။ ထိုလူများအတွက် မကြာမီပင် အအေးဓာတ်ပေးရန် လိုအပ်လာ၏။ အိပ်စက်ပေး ရ၏။ ထိုလူများအအေးဓာတ်မပေးလျှင်လောင်မြိုက်သေကြေသွားနိုင်လေသည်။ ယောဂီတို့ကား ၂၄-နာရီလုံးလုံး ပီတိ, သုခ, ပဿဒ္ဓိအအေးဓာတ်များနှင့် ချည်း နေရသူများဖြစ်၏။ အအေးဓာတ်များပြည့်နေ၍ အနားယူရန်၊ အအေး ဓာတ်ပေးရန်၊ အိပ်စက်ရန် မလိုတော့ချေ။ ## PAGE 305 ဘုရားရှင် ခိုင်းတော်မူသည်မှာ “ဆင်းရဲမည်၊ရောဂါရမည်၊ သေများသွား မလား'စသည်ဖြင့် ထင်ချင်သလို ထင်နေကြသော်လည်း ချမ်းသာဖို့ချည်းပင်။ မဟာသီဝမထေရ်ကြီးမှာ နေသဇ္ဇကဓုတင်ဖြင့် နေ့ညမအားရှုပွားတော် မူရာ အနှစ်သုံးဆယ်မြောက်ပဝါရဏာနေ့သို့ပင် ရောက်လာသော်လည်းမည်သည့် တရားထူးမျှ မရရှိနိုင်ပဲ ဖြစ်နေလေရာ… “အင်း..ငါ တရားအားထုတ်တာ အနှစ်- ၃၀တောင်ရှိသွားပြီ။ တကယ် ပင် အရဟတ္တဖိုလ်ကို မရသေးပါကလား၊ ခက်ခဲလှချည်ရဲ့။ သည်လောက်တောင် သက်စွန့်ကြိုးပမ်းအားထုတ်တာမှ မရသေးလျှင် ဒီဘဝမှာ ငါတော့မဂ်ဖိုလ်ရတော့၊ မှာ မဟုတ်တော့ဘူးထင်ပါရဲ့။ သီတင်းသုံးဖော်များနှင့်အတူ ‘ရဟန္တာအဖြစ်နှင့် စင်ကြယ်တဲ့ပဝါရဏာပြုရတော့မှာလည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး' ဟု စဉ်းစားမိပြန် သဖြင့်အကြိမ်သုံးဆယ်မြောက် အပြင်းထန်ဆုံး ကြေကွဲဝမ်းနည်းကာ ခြိုက်ကြီး တငင် ငိုကြွေးတော် မူရပြန်လေသည်။ မထေရ်ကြီးနှင့် အပြိုင်ငိုသော နတ်သမီး မထေရ်ကြီးနှင့် မနီးမဝေး တောင် လိုက်ဂူဘေး၌ “နတ်သမီးတယောက် လည်း မဟာသီဝ မထေရ်ကြီးကဲ့သို့ပင့် ရပ်၍ ငိုကြွေးနေရှာ၏။ထိုသို့ ငိုကြွေးသံကို ကြားရသဖြင့်’ မထေရ် ဟဲ...သည်နားမှာ ငိုနေတာ ဘယ်သူလဲ။ နတ်သမီး တပည့်တော်မ နတ်သမီးပါ ဘုရား၊ မထေရ် သင်……ဒီမှာ ဘာ့ကြောင့် လာငိုနေရတာလဲ။ နတ်သမီး အရှင်ဘုရား ငိုနေတာ မြင်ရလို့ ငိုလျှင်လဲ မဂ်ဖိုလ် ရနိုင်တယ် ထင်မိတဲ့အတွက် နှစ်မဂ် သုံးမဂ်လောက် ရမလားလို့ ငိုနေတာပါ အရှင်ဘုရား။ ထိုအခါ မထေရ်ကြီးမှာ ရှက်လည်းရှက်၊ သတိလည်းရသဖြင့်— “မဟာသီ….၊ ကဲ…ဘယ့်နှယ်ရှိစ၊ ကြည့်စမ်း..နတ်သမီးကတောင် သင့် ကို လှောင်နေပြီ။ဒီအမူအကျင့်ဟာ သင်နှင့်လျော်ကန်ပါရဲ့လား သင်စဉ်းစားစမ်း ဟု စိတ်ကို လျှော့ကာ ဝမ်းနည်းမှု့ စိတ်ဆင်းရဲမှု (နိရာမိသ ဒုက္ခ, နေက္ခမသိတ ဒေါမနဿ)ကို ဖြေဖျောက်ကိုက်၏။ ## PAGE 306 ၂.၆ ၃ သီတင်းကျွတ် လပြည့်ကျော် တရက်နေ့ည ဖြစ်၍’လရောင်ဖြင့် သာယာ ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းလှသော ညဉ့်ဦးယံဖြစ်၏။ မိမိတရားအားထုတ်ရာ တောင် လိုဏ်ဂူအပေါ် ညစ်ကြေးမထင် တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင် အလယ်၌ ကြည်နူးစဖွယ် ပြည့်ပြည့်ဝဝ ထွန်းလင်းနေသော လမင်းကြီးကို လှမ်း၍ တချက် မျှော်ကြည့်လိုက်မိ၏။ “အင်း...ဒီလမင်းကြီးနှင့် ငါရဲ့ သီလဟာ ဘယ်အရာက သာလွန်သန့်ရှင်း ထွန်းလင်းပါလိမ့်မလဲ”ဟု စိတ်ထဲတွင် နှိုင်းယှဉ်စဉ်းစား နေမိ၏။ “အလွန်သာယာ ထွန်းလင်းတဲ့ လမင်းကြီးမှာ ယုန်ရေးလက္ခဏာ မှိုင်း ပြာသော အညစ်အကြေး ရှိနေသေးတယ်။ ရဟန်းပြုသည့် အချိန်ကစပြီး ဒီကနေ့ ကျအောင် ငါရဲ့ စတုပါရိသုဒ္ဓိသီလမှာမူကား မညှိုးမခြောက် မပြောက်မကျား စင်းလုံးချော ဖြူစင်လှပါပေစွာ့တကား”ဟု ဆင်ခြင်မိသည်နှင့် ပီတိ သောမနဿ စိတ်များ တဖွားဖွား တလှိုက်လှိုက် ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ အသိဉာဏ် ရင့်ကျက်တော်မူသော သံဃနာယက မဟာထေရ်ကြီး ဖြစ် တော်မူသည် အားလျော်စွာ ထိုဖြစ်ပေါ်လာသော ပီတိကို ဖယ်ခွာမေ ဖျောက်၍ မိမိခန္ဓာကိုယ်ရှိ ရုပ်နာမ်ဓမ္မ သဘာဝများကိုသာ ဖြစ်ပျက် ဆင်ခြင်တော်မူရာ ပဋိသမ္ဘိဒါလေးတန် ဂုဏ်ထူးဝိသေသ ခြံရံလျက် ထိုည၌ပင် ရဟန္တာ ဖြစ်တော် မူလေသည်။(ဒီ-ဋ္ဌ-၂၊ ၂ဂဂ-သက္ကပဉ္စသုတ် အဖွင့်။ အံ-ဋ္ဌ-၁။ ၃၁။) ဓုတင် ၁၃-ပါးဖြင့် ကိလေသာ ခေါင်းပါးနေသောကြောင့် “ယနေ့ပင် အရဟတ္တဖိုလ်ကိုရမည်´ဟု အထင် ရောက်နေ၏။ သို့ရာတွင် ပရိယတ္တိ ဗဟုသုတ များ ကြွယ်ဝများပြားသော မထေရ်ကြီးဖြစ်၍ (အရှင် သာရိပုတ္တရာကဲ့သို့) အကျယ်အကျယ် ရှုပွားသုံးသပ်နေမည်ဖြစ်သဖြင့်သီလအင်အား ပြည့်စုံငြားလည်း တရားမရနိုင်ပဲ ရှိလေသည်။ (ဤဝတ္ထုကို အင်္ဂုတ္တရ အဋ္ဌကထာ၌ ဓုတင်ကြောင့် ကိလေသာ နိဝရဏ ခွာရှဲပုံကို သာဓက ထုတ်၏။ “ငါဒီဘဝမှာ တရားထူးမရ တော့ဘူး ထင်ပါရဲ့” စသည်ဖြင့် တရားနှင့်စပ်၍ စိတ်ဆင်းရဲမှု စိတ် ပျက်မှု ဖြစ်တတ်၏။ ယင်းကို “နိရာမိသဒုက္ခ”ဟု လည်းကောင်း၊ “နေက္ခမ္မဿိတ ဒေါမနဿ'ဟု လည်းကောင်း ခေါ်သည်။ သက္ကပဥ သုတ် အဋ္ဌကထာ၌ကား ယင်းဒုက္ခ ဒေါမနဿကို သာဓက ထုတ် ပြခြင်း ဖြစ်လေသည်။) မထေရ်ကြီးသည် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်တိုင်တိုင် ထိုင်ခြင်း၊ ရုပ်ခြင်း၊အထူး သဖြင့် စင်္ကြံလျှောက်ခြင်း ဣရိယာပုထ် သုံးမျိုးဖြင့်သာ နေတော်မူသည်ဖြစ်၍ မထေရ်ကြီး၏ ခြေထောက် ခြေဖဝါးများမှာ ကြည့်မကောင်း ရှုမကောင်းအောင် ကြေးညှော် အထပ်ထပ်တက်၍ ခြေဖဝါး နှစ်ဘက်စလုံး ကွဲအက်၍ပင်နေလေပြီ။