## PAGE 322 တနေ့သ၌ တူဦးပဉ္ဇင်းမှာ ရောဟဏဇနပုဒ်သို့ စာသင်ကြလိုသဖြင့် ဦးရီး တော် မထေရ်ကရော ခမည်းတော် မယ်တော်များကပါ ခွင့်ပြုလိုက်ကြရ၏။ မယ် တော်ကြီးသည် သားဦးပဉ္စင်း စာသင်ကြွ၍ အချိန်ကြာမြင့်သောအခါ အစ်ကို တော် မထေရ်ကြီးအား သားဦးပဉ္စင်းအကြောင်းကိုသာ နေ့ရှိသမျှ မေးလျှောက် နေလေတော့၏။ " ကြာလာသောအခါ မထေရ်ကြီးက နှမဖြစ်သူအားက “အေး …ကောင်းပြီ၊ ဦးပဉ္စင်းကို ငါ သွားပြီးခေါ်ပေးမည်ဟုမိန့်တော် မူကာ ကြွသွားလေ၏။ ၀ါဆိုရန် အချိန်နီးကပ်လာသော်လည်း မထေရ်ကြီးလည်း ပြန်ကြွမလာ၊ သားဦးပဉ္စင်းကိုလည်း မတွေ့ရသဖြင့် မယ်တော်ကြီးမှာ တစုံတခု ဖြစ်နေပြီ အထင်ဖြင့် ပို၍ပင် သောက ရောက်နေလေ၏။ သို့ရာတွင် ကျောင်း ဒကာမှာ ၀ါကပ်မည့်နေ့တွင် ရောက်လိုရောက်ငြား 'ကောရဏ္ဍကကျောင်းဘက်သို့ ထွက်သွားရာ ကျောင်း၌ မိမိ မျှော်လင့်သောသား ဦးပဉ္စင်းနှင့် မထေရ်ကြီးကို မတွေ့ရ၊ အာဂန္တုရဟန်းငယ်တပါး ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ " ကျောင်းဒကာလည်း ချက်ချင်း ကျောင်းရှိ သံဃာတော်များထံသွား၍- “အရှင်ဘုရား……၊ တပည့်တော်များ ကျောင်းမှာ အဘယ်မထေရ်ဝါကပ် ပါမလဲ ဘုရား”ဟု လျှောက်ရာ သံဃာတော်များက ယနေ့မှ ကြွလာသော အာဂန္တုရဟန်းငယ်တပါး ဝါကပ်မည့်အကြောင်း မိန့်တော် မူလိုက်ကြသည်။ ကျောင်းဒကာလည်း မိမိကျောင်း၌ ဝါကပ်မည့်ဘုန်းကြီးတပါးရရှိနေ၍ အတန်ငယ် စိတ်သက်သာရာရကာ မိမိ ကျောင်း၌ သီတင်းသုံး ဝါကပ်မည့် ရဟန်းငယ်ထံ သွားရောက်၍- · “အရှင်ဘုရား… တပည့်တော် ဒီကျောင်းဒကာပါ၊ တပည့်တော်များ ကျောင်းမှာ ဝါကပ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်အတွက် တပည့်တော်များမှာ ဝတ်ရှိပါတယ်”ဟု လျှောက်ရာရဟန်းငယ်က’ " “ဘာဝတ်င ဒကာကြီး”ဟု မေးတော်မူလျှင်- “မှန်လှပါ……တပည့်တော်များ ကျောင်းမှာ ဝါကပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ တပည့် တော်များအိမ်မှာပဲ တဝါတွင်းလုံး ဆွမ်းအလှူခံပါမယ် ဘုရား၊ ဝါကျွတ်လို့ ပဝါရဏာပြုပြီးနောက် တနေရာရာကြွသွားဘော်မူလျှင်လဲ တပည့်တော်များအား ပြော့ကြား အသိပေးရပါမယ် ဘုရား”ဟု လျှောက်လေသည်။ ရဟန်းငယ်ထံမှ ဝန်ခံချက်ရယူပြီး ကျောင်းဒကာ အိမ်သို့ပြန်လာ၏။ “ရှင်မရေ..တို့ကျောင်းမှာ ဒီနှစ်ဝါကပ်မယ့် အာဂန္တု ကိုယ်တော် တပါး တော့ ကြွရောက်နေတယ်၊ ညည်းတို့ ရိုရိုသေသေ ပြုစုလုပ်ကျွေးကြပါက္ခယ်”ဟု ## PAGE 323 ပြောလေ၏။ ကျောင်းအမကလည်း “ကောင်းပါပြီ”ဟု ဝန်ခံ၍ မှုံန်မြတ်သော ဆွမ်းခဲဖွယ်ဘောဇဉ်များကို စီမံထား၏။ အာဂန္တု ရဟန်းငယ်လည်း ဝါတွင်း သုံးလပတ်လုံး ကျောင်းဒကာ,ကျောင်းအမ အိမ်၌သာ နေ့စဉ်ကြွ၍ ဆွမ်းဘုဉ်း ပေးရသည်။ မိဘကိုပင် သံယောဇဉ်မထားသော စာသင်သား သီတင်းဝါလကျွတ်၍ ပဝါရဏာပြုပြီးသောအခါ“ဦးပဉ္စင်းကြွတော့မယ်” ဟုပြောဆိုပန်ကြားရာ နောက်တရက်မှကြွရန်တားထားကြသည်။ နောက်တရက် တွင် အိမ်မှာပင် ဆွမ်းကပ်၍ ဆီကျည်တောက်ကို ဆီအပြည့်ထည့်ပြီးလျှင် တင်လဲ တခဲ၊ ကိုးတောင်ရှိသောအဝတ်စတစကို လှူလိုက်ကြသည်။ အာဂန္တုရဟန်းငယ် လည်း ဆွမ်းအနုမောဒနာတရား ' ဟောကြားပြီး မိမိ မူလနေရာသို့ပြန်ကြလေ၏။ အစ်ကိုမထေရ်ကြီးလည်း အာဂန္တုရဟန်းနှင့် အထွက်အဝင် ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးလျှင် နောက်တနေ့ နံနက် သပိတ်လွယ်လျက် ကောရဏ္ဍကရာ နှဲမအိမ်သို့ကြွ၏။ နှမဖြစ်သူ ကျောင်းအမမှာ အစ်ကိုကြီးက သားကိုခေါ်ပြီး တနေ့ကြာ လာနိုးနိုးဖြင့် နေ့စဉ် လမ်းဘက်သို့ မျှော်ကြည့်လျက်သာ နေခဲ့ရာ အစ်ကိုမထေရ်တပါးတည်း ကြွလာသည်ကိုမြင်လျှင် “အစ်ကိုကြီးတပါးထဲ ကြွလာတယ်..။ အမယ်လေး…. ငါ့သားလေး…. သေပြီထင်ပါရဲ့”ဟု အတွေးဝင်၍ အစ်ကိုမထေရ်ကြီး ရောက်လျှင် ရောက်ချင်း ခြေရင်း၌ တုပ်ဝပ်ကာ အမျိုးမျိုးဖွဲ့နွဲ့ မြည်တမ်း၍ ငိုလေတော့သည်။ အစ်ကို မထေရ်ကြီးကလည်း’ “အင်း...တူမောင်ဟာ အလိုနည်းပါးတဲ့အတွက် အသိမပေးပဲ သွားတာ ဖြစ်မှာပဲဟု စဉ်းစားမိသဖြင့်- " နေစမ်းပါအုံး…….ငါ့နှမ၊ ဘာမပြောညာမပြော ဘောက်မဲ့ ငိုရတာလဲ” “တပည့်တော်မသား မောင်ပဉ္စင်းသေပြီ မဟုတ်လား ဘုရာ 66 " “ဪ…..တကတဲပါမှပဲ ဒီကို မေးများ မေးပါအုံးတော့၊ ငိုတာက အယင်၊ ငါလဲ ကျောင်းကထွက်အသွား၊ သူကလဲ နင်တို့ငါတို့ကို ဖူးရ, တွေ့ရ အောင်ဆိုပြီး ရောဟဏဇနပုဒ်က အလာ၊ ငါနဲ့ မဟာဝေလိ ဂင်္ဂါမြစ်ကမ်းမှာ တို့တူအရီး ဆုံမိကြတာပဲ။ “ဒါနဲ့…ငါလဲ မင့် မယ်တော်ကြီးက မျှော်နေတဲ့ အကြောင်း၊ ယခု ငါ ကိုယ်တိုင် လာခေါ်တဲ့ အကြောင်း ပြောလိုက်တယ်၊ သူ.ကျောင်းမှာ တဝါ တချီတော့ နေအုံးမှာပဲထင်လို့ ငါလဲ ဟိုမှာပဲ ဒီတဝါနေအုံးမယ်လို့ သူ့ ကိုတောင် မှာလိုက်သေးတယ်။ ## PAGE 324 " “အခုဝါကျွတ်လို့ ငါပြန်လာတော့လဲ လမ်းမှာ တို့တူဝရီးဂင်္ဂါမြစ်ကမ်း မှာပဲ ဆုံမိလို့ နင်တို့နှင့်တွေ့ခဲ့ကြောင်း၊ နေထိုင်ကောင်းကြောင်း အကြောင်းစုံ ငါ့ကို လျှောက်သွားတာပဲ” နှမလုပ်သူမှာ အကိုမထေရ်ကြီး ရှင်းပြခါမှ ဝမ်းသာရမလိုလိုနှင့် နားထဲ တွင် ပို၍ ရှုပ်လာ၏။ စိတ်ထဲတွင်လည်း တစုံတခုသော မတင်မကျ သံသယက ဝင်လာပြန်သဖြင့် စိတ်မရှည်တော့ပဲ… " “အနို ့ တပည့်တော်မ မောင်ပဉ္စင်းက ဘယ်မှာလဲ” “နေပါအုံးလေ….ငါ့စကားဆုံးအောင် နားထောင်ပါအုံး၊ ဒါနဲ့….အရိပ် အာဝါသကောင်းတဲ့သစ်ပင်ကြီးတပင်အောက်မှာ တူဝရီး စကားတပြောပြောနဲ့ အမောဖြေယင်း သူကတောင် ငါ့ကို ဆီကျည်တောက်ထဲက ဆီငွေ့ပြီး ခြေထောက် ကို ပွတ်သပ်နှိပ်နယ်ပေးသေးတယ်။ ပါလာတဲ့တင်လဲခဲနဲ့ ဖျော်ရှည် ဖျော်ကပ်၊ ပြီးတော့ (သပိတ်အိတ်ကိုဖြေ၍ဖွင့်ကာ တစုံတခု နှိုက်ယူလိုက်ပြီးလျှင်) နင်တို့ လူလိုက်တဲ့အဝတ်စကိုတောင် ငါ့ကိုလှူလိုက်သေးတယ်၊ ရော့ ဒါ နင်တို့လူလိုက် တဲ့ ပိတ်စ မဟုတ်လား” ပြောပြောဆိုဆို ပိတ်စကိုပြလိုက်ရာ နှမလုပ်သူမှာ ရုတ်တရက် စကားမပြန်နိုင်တော့ပဲ’ “ဩော်၊ ဒါ တပည့်တော်မသား မောင်ပဉ္စင်းလား” ဟု ဆိုကာ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ သားဦးပဉ္စင်းကြွရာ အရပ်ဘက်လှည့်၍လည်း မြေကြီး၌ ၎င်ဖြင့် တုံ ့ဝပ်ကာ အားရပါးရ ရှိခိုးဦးချပြီးနောက်’ “ဒါမှ ငါ့သား၊ ဒီလို ငါ့သားနဲ့တူတဲ့ ရဟန်းတော်တွေ သက်သေ တင်ပြီး ရထဝိနီတသုတ်လာ အကျင့်တွေ၊ ရောင့်ရဲမှုနဲ့ဘာဝနာမှာ မွေ့ လျော်ပျော် ပိုက်အောင်ဟောတဲ့ မဟာအရိယဝံသတရားတွေကို ဘုရားရှင်ဟောတော်မူခဲ့တာ ဖြစ်မှာအမှန်ပါပဲဘုရား၊ တဝါတွင်းလုံးအမေ့အိမ်မှာ နေ့တိုင်း ဆွမ်းစားနေပါ လျက်ကနဲ့ မယ်တော်ကြီးလို့ တခွန်းမဟဘူး၊ဒါမှအမေ့သားအံ့ဩဖွယ် အာဇာနည် ယောက်ျားပါလား ဘုရား” ဟု သားကိုလှမ်း၍လျှောက်ထားလိုက်လေသတည်း။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ဂဂ-လာ ဝတ္ထုကို ပေါ်လွင်အောင် ရေးလိုက်ပါသည်။) အာဇာနည်ရဟန်းမြတ်တို့၏ ကျင့်ဝတ် ၄-မျိုး ၁။ ရထဝိနီတသုတ်လာအကျင့်များ ဆိုသည်မှာ - ဝိသုဒ္ဓိ ခုနစ်ပါးကို ရထားခုနစ်စင်း ဥပမာပြ၍ဟောကြားသော မူလပဏ္ဏာသ ရထဝိနီတ သုတ်ပင်တည်း။ ဤ၌ ဆိုလိုရင်းကား ယင်းသုတ်လာ ယောဂီ သူတော်ကောင်းတို့ ပြောရမည့်စကားဆယ်မျိုးပင် ဖြစ်၏။ ဆယ်မျိုး ကား အလိုနည်းခြင်းနှင့်စပ်သော စကား၊ ရော့င့်ရဲခြင်း၊ ဆိတ်ငြိမ်