## PAGE 325 ခြင်း၊ လူသူမရောယှက်ခြင်း၊ ပြင်းထန်စွာ အားထုတ်ခြင်း၊ သိလ သမာဓိ၊ ပညာ၊ ဝိမုတ္တိ၊ ဝိမုတ္တိဉာဏဒဿနှင့် စပ်သော စကားမျိုး ကိုသာ ပြောရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ၂။ မောနေယျအကျင့်ကား-နာလကထေရ်အား ဟောသော သုဓာနိပါတ် ပါဠိတော် ၃ ဂဂ-လာအကျင့်များပင်တည်း။ အကျဉ်းအားဖြင့် တော ထဲတွင် သစ်ပင်ရင်း၌ ထိုင်၍ ရပ်၍ တရားကို ပြင်းထန်စွာ အားထုတ်။ နံနက်ဆွမ်းခံဝင်၊ အိမ်စဉ်လှည့်၍ရသော ဆွမ်းကိုစား။ ပင့်ဆွမ်း ပို ဆွမ်း လက်မခံရ။ ဒကာ, ဒကာမတို့နှင့်ပြောဟော မနေရ။ ရွာတရွာ သို့မဟုတ် သစ်ပင်တပင်၌ တရက်သာ ဆွမ်းခံ၊ တရက်သာနေ၊ ဤကား မောနေယျအကျင့်အကျဉ်း။ ၃။ တုဝဋကအကျင့်မှာ သုတ္တနိပါတ် တုဝဋကသုတ်လာ အကျင့်များ ပင်တည်း။ လူတို့နှင့်မရောရ၊ လာဘ်ရအောင် မဟောရ၊ တဏှာ, မာန, ဒိဋ္ဌိ, အဝိဇ္ဇာတို့ကို အမြစ်ပြတ်ပယ်သတ်ရန် ဟောသည်။ ၄။ မဟာအရိယဝံသအကျင့်မှာ- အင်္ဂုတ္တရ-၁၊ ၃၃၆-လ၁ ပစ္စည်းလေး ပါးရောင်ရဲရပုံနှင့် ဘာဝနာ၌ မွေ့ လျော်ရပုံကို ဟောသည်။ န မုနိဂါမ'မာဂမ္မ၊ ကုလေသု သဟသာ စရေး " ဃာသေသန ဆိန္နကထော၊ နဝါစံ ပယုတံ ဘဏေ။ El “ရဟန်းသည် ရွာသို့ဝင်လျှင် လူဒကာတို့နှင့် အရောတဝင်မနေရ။ ဆွမ်း ရှာရာ၌ စကားမပြောတတ်သောသူ အ,ကဲ့သို့ပြုလျက် ဆွမ်းရရေးနှင့်စပ်၍ စကား မဆိုရ။” (သုတ္တနိပါတ်-၃၈၉၊နာလက။) မိခင်ကြီးအား သားအဖြစ်မသိစေပဲ ချီးမြှောက်သော နာဂထေရ်ညီနောင် “ကုလပလိဗောဓခေါ် ဒကာ ဒကာမတို့နှင့်စပ်၍ ကြောင့်ကြနေရမှု’ ဆို ရာ၌ သာမန် ဆွမ်းဒကာ, ကျောင်းဒကာမျိုးလောက်အတွက် ကြောင့်ကြစိုက်ရပူ ကိုပင် မဆိုထားဘိ၊ မိဘအပေါ်၌ပင် ကြောင့်ကြစိုက်ခြင်း ကင်းတော်မူပုံမှာ ကြည်ညိုဖွယ် ကောင်းလှ၏။ ကောရဏ္ဍကရွာစာသင်သား ရဟန်းငယ်ကဲ့သို့ပင် စံတင်ရသော ညီနောင် နှစ်ပါးလည်း ရှိပေသေးသည်။ မဟေဠုမြို့သား စူဠနာဂ,မဟာနာဂခေါ် တော်,နောင်တော်နှစ်ပါး ရှိကြ၏။ စိတ္တလတောင်၌ အနှစ်သုံးဆယ် ကာလပတ်လုံး အတူတကွ သီတင်းသုံးကြသည်။ ## PAGE 326 ညီနောင်နှစ်ပါးစလုံး ရဟန်းကိစ္စ ပြီးမြောက်ကြသောအခါ မဟေမြို့ရှိ မယ်တော်ကြီးအား ချီးမြှောက်ရန် စိတ္တလတောင်မှ မဟေမြို့ ကျောင်းတိုက်သို့ နှစ်ပါးအတူ ကြွလာကြ၏။ နောက်တရက် နံနက်တွင် မယ်တော်ကြီးအိမ်ရှေ့၌ အခြား ရဟန်းတော်များကဲ့သို့ပင် အရုဏ်ဆွမ်းအလှူခံ ကြွကြလေ၏။ မယ်တော် ကြီးသည် ဆွမ်းရပ်လာသော မထေရ်၏သပိတ်၌ ယာဂုတမှုတ် လောင်းလှူလိုက် သည်။ သားမထေရ်ကို မမှတ်မိသော်လည်း စိတ်ထဲ၌ သားကဲ့သို့ ကြည်ညိုသွား၍- “ချစ်သား…၊ သင်ဟာ ဒကာမကြီးသား မဟာနာဂများလေလား” ဟု သံသယစကားဖြင့် လျှောက်ရာ မဟာနာဂမထေရ်ကာ " " “ဒကာမကြီး…နောက်ကကြွလာနေတဲ့ မထေရ်ကို လျှောက်ကြည့်ပါဦး” ဟုသာ မိန့်ဆို ကြွသွားလေ၏။ သို့နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းနောက်က လိုက်ပါကြွလာ သော စူဠနာဂ မထေရ်အားလည်း ယာဂုလောင်းလှူပြီးလျှင်- .. “ချစ်သား…၊ သင်ဟာ ဒကာမကြီးသား စူဠနာဂများ ဖြစ်နေရော့လား” မတင်မကျ မရွှံ့မရဲ မျက်စိမွဲမွဲ ကတုန်ကယင်ဖြင့် လျှောက်ရပြန်ရာ စူဠနာဂ မထေရ်က’ “ဒကာမကြီး……၊ ဘာဖြစ်လို့ ရွှေက ကြွသွားတဲ့မထေရ်ကို မမေးလျှောက် သလဲ”ဟူ၍သာ မိန့်ဆို ကြွသွားပြန်လေ၏။ မယ်တော်ကြီးခမျာ “ငါ့သားနှင့် တူပေမယ့် မဟုတ်လို့ထင်ပါရဲ့” ဟုသာ စိတ်ကို ဖြေသိမ့်ရရှာလေတော့၏။ (သံ-ဋ္ဌ-၂၊ ၁၅၅။) နိဒါနဝဂ်-ကဿပသံယုတ်-စန္ဒူပမသုတ်၌ အရှင်မဟာကဿပ မထေရ်ကြီး သည် ဒကာဒကာမတို့၌ တွယ်တာကပ်ငြိမှု မရှိရုံမျှမက “နိစ္စနဝက’‘တွေ့တိုင်း တွေ့တိုင်း အသစ်အသစ် (တစိမ်းတရံဆံ) ချည်းဖြစ်၍နေသည်။ ရဟန်းတော်တိုင်း ထိုသို့ကျင့်ရမည်ဟု သင်ခန်းစာ ပေးတော်မူခဲ့လေသည်။ ## PAGE 327 ရာ " အခန်း(၃) အလှူပေး အလှူခံစံထော်ဝင် ဆရာ ဒကာများ တာဝန်ကိုယ်စီ “ငါတို့သည် ဘိုးဘေးစဉ်လာမပျက် ဆင်းသက်ကိုးကွယ်လာသော သံဃာ တော် အရှင်မြတ်တို့အား အဘယ်အခါမျှ မျက်ကွယ်မပြု၊ ဂရုမမူ၊ မကြည်ဖြူ မလှူဒါန်းပဲ မနေပါ၊ အကယ်၍ နေမိခဲ့လျှင် ဤထမင်းသည် အစာမကြေ အဆိပ်သဖွယ် ဖြစ်ပါစေ။” (ဒုဋ္ဌဂါမဏိမင်းကြီး။) “ဒကာ,ဒကာမတွေဟာ မင့်ဆီက လယ်ယာမိုးမြေ ရွှေငွေရတနာ ဘာတွေ ကိုမှ မြှော်လင့်ပြီး လူကြာာမဟုတ်၊ ဆွေမျိုးလဲ မတော်စပ်၊ လူ နတ် နိဗ္ဗာန် ချမ်းသာကိုသာမျှော်ပြီး လှူကြတာ၊ ကောင်းပြီ…၊ သင်ကကော သူတို့လိုချင် တာပေးနိုင်မတဲ့လား၊ ရာဂ ဒေါသ မောဟတွေ ဒင်းကြမ်းနဲ့၊ မင်း ဒီဆွမ်း ကို မစားသင့်တော့ဘူး။ (မဟာမိတ္တထေရ်)