## PAGE 334 ၂ ၉ ၁ မင်းကြီး ကိုရင်…၊ ဒကာတော်မင်းကြီး အလွန် ကြည်ညိုသဒ္ဓာ ပွားလှပါ တယ်။ ကိုရင့်အား ဒကာတော် နေ့စဉ် ဆွမ်းရှစ်ပွဲလှူပါတယ်။ မင်းကြီး…၊ ထို ဆွမ်းရှစ်ပွဲကို ကိုရင့် ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတော်အား လှူပါ၏။ ကိုရင် မင်းကြီး `ဒါဖြင့် ဘုရား...၊ နောက်ထပ် ရှစ်ပွဲ လှူပါတယ်။ ကိုရင် အဲဒီရှစ်ပွဲကို ကိုရင့် စာချဆရာတော်အား လှူပါ၏။ မင်းကြီး နောက်ထပ်လဲ ရှစ်ပွဲလှူပါဦးမယ်ကိုရင်။ ကိုရင် ဒါကိုတော့ ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတော်နှင့် သက်တူရွယ်မျှ မထေရ်ကြီး များအား လှူပါ၏…မင်းကြီး။ နောက်ထပ်လဲ ရှစ်ပွဲလှူပါတယ် ကိုရင်။ မင်းကြီး ကိုရင် ဒီရှစ်ပွဲကိုတော့ သံဃာများအား လှူပါ၏။ မင်းကြီး နောက်ထပ်လဲ ရှစ်ပွဲထပ်ပြီး လှူပါတယ်ဘုရား။ ကိုရင် (လက်ခံသောအားဖြင့်) ဆိတ်ဆိတ်နေလေ၏။ (သံ-ဋ္ဌ-၃၊ ၆ဂ-ရထောပမသုတ်အဖွင့်။) အလိုက်မသိလျှင် မိဘပင် မကြည်ဖြူ ထိုတိဿမင်းကြီးသည်ပင် စေတီယတောင်၌ သံဃာတော်များအား နေ့စဉ် ဆွမ်းလောင်းလှူတော်မူရာ ဒီတနေရာတည်းပဲ လောင်းနေရသလား။ တခြား ဌာနတွေမှာ မလောင်းရကောင်းလား”ဟု ပြောဆိုကြသဖြင့် အနုရာဓမြို့၌ လောင်း လှူရပြန်သည်။ အနုရာဓမြို့၌ လောင်းလှူရာတွင် ဆွမ်းသံဃာ တပါးတလေမျှ အတိုင်း အရှည်ပမာဏကိုသိသော ရဟန်း မရှိချေ။ ဆွမ်းဘောဇဉ်များကို တပါးတည်းက နှစ်ပါး သုံးပါး ဘုဉ်းပေးလောက်အောင်ပင် အပိုအလျှံ ခံယူကြ၏။ နောက်တနေ့တွင် စေတီယတောင်၌ သီတင်းသုံးသော သံဃာတော်များ အား နန်းတော်သို့ ကြွရောက် အလှူခံရန် ပင့်ဖိတ်လေ၏။ သံဃာတော်များ ကြွလာလျှင် မင်းကြီးက စိတ်တိုင်းကျ လောင်းလှူရန်— “သပိတ် ချီးမြှင့်ပါဘုရား”ဟု လျှောက်ရာ ## PAGE 335 “ဒကာတော် မင်းကြီး သည်းခံပါ(နေပါစေ)၊ ရဟန်းသံဃာတော်များ ကိုယ့်ပမာဏ ကိုယ်သိပြီးအလှူခံတော်မူကြပါလိမ့်မယ်”ဟု မိန့်တော်မူကာတပါးမျှ သပိတ်ကို မပေးအပ်ကြချေ။ ကိုယ့်ပမာဏ ကိုယ်ကြည့်၍ တန်သလောက် လက် ရိပ်ပြကာ ခံယူတော်မူကြလေသည်။ ဆွမ်းလောင်းပြီးသောအခါ မင်းကြီးက မထေရ်များအား “အရှင်ဘုရားများ ဘုရား…၊ ရဟန်းတော်တွေထဲမှာ တပါးတလေမျှ ပမာဏ မသိကြပါလားဘုရား။ မနေ့ကဆိုယင် တဇွန်းစာမျှ မကျန်ဘူး။ ကနေ့ ကျတော့လည်း အလှူခံတာကနည်းနည်း၊ ကျန်နေတာက အဆမတန် များနေ ပါတယ်။ ကြည့်ပါအုံးဘုရား"ဟု ကျန်နေသော ဆွမ်းဘောဇဉ်များကို ညွှန်ပြ၍ လျှောက်ထားလိုက်၏။ များများ လောင်းလှူလိုသော်လည်း နည်းနည်းမျှသာ လိုအပ်သလောက် အလှူခံ၍ ဝမ်းသာ ဝမ်းမြောက် လျှောက်ခြင်းဖြစ်၏။ ယမန်နေ့က လောင်းလှူ ရာတွင် ပမာဏမသိသော ရဟန်းများ အကြောင်းကိုလည်း စိတ်မကောင်းလှ သဖြင့် အသိပေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤအကြောင်းအရာနှင့် တဆက်တည်းပင် အဋ္ဌကထာဆရာကြီးက “အလို ကြီးသော ရဟန်းအား မွေးသမိခင်ကပင် မကြည်ညိုကြောင်း၊ မီးပုံကြီးသည် လောင်စာကို အားရပြီ မရှိသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သမုဒ္ဒရာသည် ဝင်လာသမျှ ရေကို လက်ခံကာ ပြည့်လျှံတန်ပြီ မရှိသကဲ့သို့ လည်းကောင်း၊ အလိုကြီးသူအား ပစ္စည်းလေးပါးများစွာ (လှည်းဖြင့်တိုက်၍) ပေးသော်သည်း အားရ ကျေနပ် ပြီမရှိ၊ ပြည့်နိုင်ခဲကြောင်း” ဘုရားဟော ဒေသနာကို ထောက်ပြတော်မူ၏။ သားအမိ ဝတ္ထုတပုဒ်ကိုလည်း ဖော်ပြထားလေသည်။ မုန့်ခဲဖွယ်ကို ကြိုက်နှစ်သက်လှဘော သားဦးပဉ္စင်းတပါးအား မိခင် ဒကာမကြီးက အကျင့်ကို စုံစမ်းသော အနေဖြင့်’ “တကယ်လို့ ငါ့သားမောင် ပဉ္စင်း....အလှူခံ ပမာဏသိလျှင် တဝါတွင်းလုံး မုန့်ခဲဖွယ်လှူမည်'ဟု စိတ်ကူးကာ ဝါဆို ဝါကပ်သော နေ့တွင် ပထမ မုန့်တခု ကို ကပ်လိုက်၏။ ကုန်သွား၍ ဒုတိယတခု ကပ်ပြန်၏။ ကုန်သွားပြန်၍ ထပ်ပြီး ကပ်ပြန်၏။ တော်လောက်ပြီ ဒကာမကြီး´ဟု တခွန်းမဟ၊ ကပ်သမျှ အကုန် ဘုဉ်းပေးပစ်လိုက်သည်။ “အင်း… ငါ့သားကဖြင့် တဝါတွင်းလုံး နေ့တိုင်းကပ်မယ့်မုန့်ကို ဒီနေ့ တရက်တည်းနဲ့ ကုန်အောင် ဘုဉ်းပေးလိုက်ရန်ကော”ဟု သဘော မတွေ့သဖြင့် နောက်နေ့မှစ၍ မုန့်တခုမျှ မကပ်တော့ ဟူ၏။ (ဝိဘင်္ဂ-ဋ္ဌ၊ ၄၅၅-ခုဒ္ဒက၀တ္ထု ဝိဘင်းအဖွင့်။ မ-ဋ္ဌ-၂၊ ၄၅။) ## PAGE 336 အလှူခံရာ အလိုနည်း၍ ပမာဏသိရခြင်း ၂ ၉ ၃ ရဟန်းသံဃာတော်တို့သည် ဒကာ,ဒကာမတို့၏ သဒ္ဓာဒေယျ (ယုံကြည် သဖြင့် လှူအပ်သော) ပစ္စည်းလေးပါးကို အမှီသဟဲ ပြုနေကြသရဖြင့် သုံးစွဲရာ၌ အလိုနည်းရ၊ ပမာဏ သိရသကဲ့သို့ အလှူခံယူရာ၌လည်း အလိုနည်းရ၊ ပမာဏ သိကြရလေသည်။ အလှူခံရာ၌’(၁)ဒါယကာ၏ အခြေအနေ၊ (၂)ပစ္စည်းဝတ္ထု၏ အခြေ အနေ၊ (၃)မိမိ၏ အခြေအနေ သုံးမျိုးဖြင့် ခြင့်ချိန်တွက်ဆ ပမာဏကိုကြည့်၍ အလှူခံရ၏။ ၁။ လှူဖွယ်ဝတ္ထု များစ္စာရှိနေစေကာမူ ပိုင်ရှင်ဒကာက နည်းနည်းသာ လှူလိုပုံရလျှင် ဒကာကိုငဲ့၍ နည်းနည်းသာ ခံယူရ၏။ ၂။ ဒကာက သဒ္ဓာကောင်း၍ များများ လှူလိုသော်လည်း ဝတ္ထုပစ္စည်း နည်းနေလျှင်(ဆင်းရဲသားသော် လည်းကောင်း ဖြစ်လျှင်) ဝတ္ထု ပစ္စည်းကိုငဲ့၍ နည်းနည်းသာ ခံယူရ၏။ ၃။ ဒကာကလည်း များများလှူလို၏။ ဝတ္ထုပစ္စည်းကလည်း ပေါပေါ များများရှိနေ၏။ သို့ရာတွင် အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်က မိမိတို့၌ သုံးစွဲလောက် ရုံသာ ခံယူရသည်။ ယင်းသို့ ပမာဏသိသော အလှူခံပုဂ္ဂိုလ်အား မရရှိသေးသော လာဘ် လာဘများ အလွယ်ထကူ ရတတ်၏။ ရပြီး လာဘ်လာဘများ အစိုင်အခဲ အမြဲ တည်တံ ့၏။ ပျောက်ရှလေလွင့်ခြင်း မရှိ။ (သံ-ဋ္ဌ-၃၊ ၆ဂနှင့် အပိစ္ဆတာ,ဘော ဇနေမတ္တညူ-ပုဒ်အဖွင့် အဋ္ဌကထာများ။) သဒ္ဓာများ၍ ပစ္စည်းရှားသော သောတာပန် သပိတ်ဒကာ ဘုရားလက်ထက်တော်ကလည်း ကပိလဝတ်မြို့သား သောတာပန် သပိတ် ဖုတ်သမားသည် နိဂြောဓာရုံ သံဃာများအား သပိတ်အလှူ ဖိတ်မန်ထားရာ ရဟန်းများက အလိုက်မသိ အလှူခံ နှိပ်စက်ကြသဖြင့် ရောင်းဖို့ဝယ်ဖို့ သပိတ်ကို အလျဉ်မီအောင် မဟုတ်လုပ်နိုင်။ မှီခိုသူ မိသားစုအားလုံး စားဝတ်နေ ဆင်းရဲ ကျပ်တည်းခဲ့ကြရဖူး၏။ သောတာပန်ဖြစ်၍ စိတ်ဆင်းရဲခြင်း၊ မတော်မတရား စီးပွားရှာခြင်း၊ လူခြင်းစသည် မရှိခဲ့ပေ။ (ဝိ-ဋ္ဌ-၂၊ ၂၈၆။ ပါဠိ-၃၅၅-ဦနပဉ္စဗန္ဓနသိက္ခာပုဒ်။)