## PAGE 337 မလိုချင်မှများများရ " တခါက ဥဒေနမင်းကြီးသည် မိဖုရားငါးရာတို့အား မိမိ အမြတ်တနိုး ဆုချထားသော အထည်ငါးရာစလုံး သိမ်းကျုံး အလှူခံရကောင်းလား” ဟု အရှင် အာနန္ဒာအား ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချလျက် ကျောင်းတော်သို့ လိုက်ပါ လျှောက်ထားရာ အဝတ်သင်္ကန်းများကို အမှုန့်ဖြစ်သည်အထိ စွန့်ပစ် လေလွှင့်ရခြင်း မရှိအောင် စနစ်တကျ သံဃာတော်များ သုံးစွဲကြောင်း သိရသောအခါ နောက်ထပ် အဝတ် အထည် ငါးရာကိုပင် ထပ်၍ လှူလိုက်လေသည်။ (ဝိနည်းစူဠဝဂ္ဂ-ဗြဟ္မဒဏ္ဍကထာ- ၄၈၇။) ဒုကနိပါတ်-ဂုဏဇာတ် (ဇာဋ္ဌ-၂၊ ၂၁)၌ ကောသလမင်းကြီးလည်း ဥဒေန မင်းကြီးကဲ့သို့ပင်ဖြစ်၍ နောက်ထပ် တထောင်စီတန်သော အဝတ်အထည် ငါးရာ အရှင်အာနန္ဒာအား လှူခဲ့ရဖူးလေသည်။ JIL အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန်ပင် သစ္စာတရားကို အာမ မခံနိုင် " သုပ္ပာဝါသာ ဆွမ်းအလှူကိစ္စအတွက် အလျင်ပင့်ထားနှင့်သော ဒကာအား သွား၍ ရက်ရွှေ့ရာ ဒကာက အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန်အား အာမခံပေးရန် သုံးချက် တောင်းဆိုလေရာ- “ဒကာ….၊ ခုနစ်ရက်အတွင်းမှာ သင့်အသက်နှင့် ပစ္စည်းများ မသေမပျောက်ရအောင် ငါ တာဝန်ခံနိုင်တယ်၊ ဒါပေမယ့် သင့်သဒ္ဓာတရားကို တော့ သင့်ဟာသင် စောင့်ရှောက်ပါ၊ ငါ အာမ မခံနိုင်ဘူး”ဟု ပြောပြရသည်။ တန်ခိုး ဣဒ္ဓိပါဒ် ကြီးမြတ်သော အရှင်မောဂ္ဂလ္လာန် မထေရ်ကြီးပင် သဒ္ဓာ တရားကို အာမ မခံနိုင်ချေ။ ပုထုဇဉ်တို့၏ သဒ္ဓာတရားသည် စွဲမြဲခိုင်မာခြင်းမရှိ၊ ခြေတလှမ်းအတွင်းမှာပင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်လေသည်။ (ဥဒါန-သုပ္ပဝါသာ သုတ်-ခုဒ္ဒကာဒိ-၉၆။ အံ-ဋ္ဌ-၁၊ ၁၃၁-သမ္မုခိဘာဝသုတ်အဖွင့်။) ထို့ကြောင့်လည်း “ဒုလ္လဘာ သဒ္ဓာသမ္ပတ္တိ ဟု ဟောတော်မူခဲ့၏။ ဒကာ ဒကာမတို့၏ သဒ္ဓာတရားကို ပန်းဝတ်ရည် စုပ်ယူသော ပျားပိတုန်းပမာ သတိ ကြီးစွာ စောင့်ရှောက် အပ်လှပါပေသည်။ တောင်းသူ မပေးနိုင်သူ ငိုသည် မည်ပုံ တောင်းသောသူသည်၊ ငိုသောမည်၏။ မကြည်မဖြူ၊ သူလည်း၊ ထို ့တူခေါ်လေ့၊ ပြန်၍ငိုသည်၊ သူပင်မည်၏။ မပေး ## PAGE 338 စိတ်ကြည်မနူး၊ နှစ်ဦးနှစ်ဝ၊ တူအမျှပင်၊ ဒေါသ (အပြစ်) မလွတ်၊ ဖြစ်သတတ်ကြောင့်၊ သူမြတ်သူလျာ၊ သူတော်စွာတို့၊ ဗာရာပြည့်ရှင်၊ ဒကာစင်လျက်၊ လက်တွင်ဆောင်ယူ၊ တောသလူ ရွက်၊ထီးတလက်နှင့်၊ သက်သက်တထပ်၊ လွှာဖိနပ်မျှ၊ လိုအပ်လျက် ကဲ့၊ခံတွင်းမဲ့သို့၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်ကျော်၊ တိုင်အောင်သော်လည်း၊ နှုတ် တော်ဖွင့်လှစ်၊ မတောင်းဖြစ်တည်း။(မဃဒေဝ။) ယာစန ရောဒနံ အာဟု၊ ပဉ္စာလာနံ ရထေသဘ။ ယော ယာစနံ ပစ္စက္ခာတိ၊တ'မာဟု ပဋိရောဒနံ။ ။ (စတုက္က ဗြဟ္မဒတ္တဇာတ်-ဗ၁-ဋ္ဌ-၃၊ ၇၄။) “တောင်းလျှင် မပေးပဲမနေရ၊ နည်းနည်းပင်ဖြစ်စေ ပေးရ၏။ ဒဇ္ဇာ အပ္ပမ္ပိ ယာစိတော” (ဓမ္မပဒ) ဆင်းရဲသား ဆွမ်းတထုပ်ကြောင့် ရဟန္တာဖြစ်သွားသော ပိဏ္ဍပါတိကတိဿ ထေရ် ထိုနေ့ကား သီဟိုဠ်ကျွန်း တိဿမဟာဝိဟာရ ကျောင်းတိုက်ကြီး၌ ရဟန်း ရှင်လူများ ပျားပန်းခပ်မျှ စည်ကားလှသော နေ့ကြီး ဖြစ်၏။ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်တခုကြောင့် ကာကဝဏ္ဏတိဿမင်းကြီးပင် မင်းခမ်း မင်းနားဖြင့် လာရောက် ပူဇော်လေသည်။ အကြောင်းကား အာဂန္တက ရဟန်းတော်တပါး သံဃပရိသတ်အလယ်၌ ထူးဆန်းစွာ စုတိကမ္မဇရုပ် ချုပ်ငြိမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ရဟန်းသံဃာ တော်များ ဓမ္မသံဝေဂဖြစ်ကာ လူဒကာ, ဒကာမများလည်း ပန်းဆီးမီးနံ့သာ များဖြင့် သူ ့ထက်ငါ လာရောက်ပူဇော်ကြ၏။ တအံ့တဩ ပြောဆို ချီးမွမ်း ကြသည်။ မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ဦးစီး၍ အလောင်းတော်ကို စံကျောင်းပြာသာဒ်၌ တင်လှူပူဇော်ကြ၏။ ခန္ဓာဝန်ချပုံ ထူးဆန်းသကဲ့သို့ မီးသင်္ဂြိုဟ်မည် ရှိသောအခါတွင်လည်း အံ့ဩကြရပြန်သည်။ သာဓုကီဠန ဓမ္မ သဘင်ကြီး ပြီးစီး၍ အလောင်းတော်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ရန် ပင့်ဆောင်ကြရာ လူအားဖြင့် ပင့်မ, သော်လည်း မရပဲ ရှိလေ၏။ မည်သို့မျှ မကြံတတ်အောင် ရှိနေကြစဉ် မင်းကြီးက ရုတ်တရက် အကြံရသဖြင့် သံဃမထေရ်ကြီးထံ ချဉ်းကပ်၍’ " “ဆရာတော်ဘုရား……၊ ပြန်လွန်တော် မမူမီက မည်သို့သော စကားအထူး များ မိန့်ကြားသွားပါသေးသလဲ ဘုရား”ဟု လျှောက်ရာ မထေရ်ကြီးမှာလည်း .. ## PAGE 339 ၂ ၉ ၆ အရှင်တိဿမထေရ် မပြန်လွန်မီက သံဃပရိသတ်အလယ်၌ လျှောက်ထားသွား သော အကြောင်းကိုသာ ပြန်လည် အမိန့်ရှိတော်မူလေသည်။ အရှင်တိဿမထေရ် ထုတ်ဖော်အမိန့်ရှိသွားသော စကားများမှာ အောက် ပါအတိုင်းဖြစ်ပေ၏။ မဟာဂါမ နေပြည်တော်ကြီး၌ ထင်းခွေ ထင်းရောင်း၍ အသက်မွေး ရခြင်းကြောင့် “ဒါရုဘဏ္ဍက မဟာတိဿ'ခေါ်သော သူဆင်းရဲတဦး ရှိ၏။ တနေ့ သောအခါ မဟာတိဿသည် သူ၏ ဇနီးသည်အား− “ရှင်မရေ……၊ငါတို့မှာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရတာ တယ်ဆင်းရဲလှပါ ကလား။ မြတ်စွာဘုရားက ဆင်းရဲသားများ အလှူဒါနဟာ တယ်ပြီး အကျိုး များတယ်လို့ ဟောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ နိစ္စဗဒ် နေ့စဉ် အလှူတခု ပြုကြဖို့ မလွယ်ဘူး၊ ဒီတော့ လပြည့် လကွယ် ဆွမ်းဖြစ်ဖြစ်၊ စာရေးတံဆွမ်း ဖြစ်ဖြစ် လှူကြရအောင်ကွယ်။” " ထိုအကြံကို အိမ့်ရှင်မကပါ သဘောတူသဖြင့် နောက်တနေ့မှာပင် ပက္ခဆွမ်း (လဆန်းတကြိမ်, လဆုတ်တကြိမ်လှူသောဆွမ်း) လောင်းလှူကြ၏။ ထိုအချိန်ကား သံဃာတော်များ ပစ္စည်းလေးပါး ပေါများသောအခါဖြစ်၍၊ သာမဏေများ သည်ပင် အစားကောင်းများ ရရှိနေကြသဖြင့် ထင်းရောင်းသမအလှူကို ခံယူရုံသာ ခံယူကြ၏။ မြင်လောက်သော နေရာ၌ပင် စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုထင်းသည်မသည် အိမ့်ရှင် ယောကျ်ားအား ပြန်လည် ပြောပြရုံမှတပါး စိတ် ထိခိုက် ခြင်းကား မဖြစ်ပေ။ " သမီးကို ပေါင်နှံ၍ နွားမတကောင် ဝယ်ခြင်း “ရှင်မ….တို့မှာ၊ ဆင်းရဲသားလှူ လှူရတာဆိုတော့ အရှင်မြတ်များ ကောင်း ကောင်းမွန်မှုန် ဘုဉ်းပေးလို့ရအောင် လှူဖို့က မလွယ်ဘူးကွယ့်။ အရှင်မြတ်များ စိတ်ကျေနပ် ချမ်းသာအောင် ဘယ်လိုလုပ် ကြံရမလဲ။” a II “ကိုတိဿာ..၊ ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ၊ သားသမီး ရတနာရှိတဲ့လူဟာ ဆင်းရဲတယ်လို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး၊ (အနီးရှိ သမီးငယ်ကို လက်ညှိုးထိုး၍)ဒါရှင်နဲ့ ကျွန်မတို့ သမီးပဲ။သူ ့ကို တအိမ်အိမ်မှာ အစေအပါးလုပ်ဖို့ သွားအပ်၊အသပြာငွေ ၁၂-ကျပ်လောက်ရယင် နို့စားနွားမ တကောင် ဝယ်ခဲ့ပေါ့။ အရှင်မြတ်များ ကို နို ့သံနာ စာရေးတံဆွမ်း လောင်းလှူရယင် အရှင်မြတ်များ စိတ်ချမ်းသာ တော်မူကြမှာ အမှန်ပဲ” ဟု အိမ့်ရှင်မ အကြံပေးသည့်အတိုင်း သမီးငယ်ကို ချမ်း