## PAGE 355 ၃၁.၂ " လာ “အမေကြီး…၊ အမေကြီး ကိုယ်တော်ကတော့ ဆွမ်းစားချိန်ကျမှပဲ လိမ့်မယ်ထင်တယ်။ဆွမ်းစားချိန်ကျယင်တော့ မနေပါဘူး လာမှာပါ”စသည်ဖြင့် ခန့်၍ ပြောင်လှောင် ပြောဆိုကြ၏။ မထေရ်လည်း ဆွမ်းစားချိန်ကျ၍ ကြွလာလေရာ လူဒက, ဒကာမတို့နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး တအိမ်ဝင် တအိမ်ထွက် နှုတ်ဆက် ပြောဆိုလေ့ရှိသော ကုလူပက ရဟန်းများလည်း ဆွမ်းကိစ္စပြီး၍ အသီးသီး မီးကြောင်း ရွှာကြောင်း ပြောဆို နေကြလေသည်။ ဒကာမကြီးလည်း မိမိကိုယ်တော် ကြွလာလျှင် ထုံးစံအတိုင်း ကောင်းမွန်စွာ စီမံဆက်ကပ်၏။ မထေရ်လည်း “သုခီဟောတု”ဟု ဆိုကာ ဆွမ်းအနုမောဒနာပြုပြီး ပြန်ကြွလေသည်။ ရှပ်ကြောင်း ရွာကြောင်း တစုံတရာ အပိုပြောဆို မေးမြန်းခြင်း မရှိ။ မထေရ် ပြန်ကြွသွားလျှင် အိမ်နီးချင်းများက— “ကဲ… အမေကြီး…၊ကျွန်မတို့(ကျွန်တော်တို့)ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အမေကြီး ကိုယ်တော်ကတော့ ဆွမ်းစားချိန်ကျယင်တော့ ကြွလာမှာပဲဆိုတာ” ထိုအခါ ဒကာမကြီးက အိမ်နီးချင်းများအား အောက်ပါအတိုင်း ပြန်၍ ပြောလိုက်လေ၏။ “အေးပါလေ….၊ ‘ညည်းတို့ ကိုယ်တော်တွေနဲ့ ညည်းတို့နှင့်တော့ လိုက်လဲ လိုက်ပါပေရဲ့။ အံကိုက်ပါပဲ။ အမေကြီးလဲ အမေကြီး ကိုယ်တော်နဲ့ အမေကြီး ပေါ့။” အလွှတ်နှင့် အဖမ်း ရဟန်းနှင့်လူ ဆက်ဆံနည်း ၄-မျိုး ရဟန်းတော်များနှင့် လူဒကာ, ဒကာမတို့သည် မကွေမက္ခာ ဆက်ဆံ နေကြရသူများဖြစ်၍ ခွဲခွာ၍ မရစကောင်း။ သာသနာ့ တာဝန်ကို ဆောင်ရွက် ကြရာ၌ ကျွန်းကိုင်းမှီ၊ ကိုင်းကျွန်းမှီ၊ ပစ္စယနှင့် ဓမ္မ၊ လောကနှင့် လောကုတ္တရာ ဒွန်တွဲနေသဖြင့် ခွဲခွာ၍မရ။ သို့ရာတွင် လိုအပ်သည်ထက် ကျော်လွန်၍ ပူးတွဲခြင်း မရှိစေရချေ။ ၁။ . ဂါဟ ဂါဟက=အပြန့်အလှန်ဖမ်းခြင်း၊ အချို့လူ ဒကာ, ဒကာမတို့ သည် ရဟန်းတော်များအား ရှိခိုးပူဇော်လှူဒါန်းကြရာ၌ အလွန် ရခဲ သော ဒက္ခိဏေယျ သံဃာတော်ဂုဏ်ကို အာရုံမပြုနိုင်ကြ။ ရဟန်းများ ထံမှ သီလ, သမာဓိ, ပညာ ရရာရကြောင်း၊ လူ, နတ်, နိဗ္ဗာန်သုံးတန် ချမ်းသာ ရရာရကြောင်း အခွင့်ကောင်းကြီးများကို မဆင်ခြင်နိုင်။ i ## PAGE 356 " ၃ ၁ ၃ လောလောဆယ် အပေးအယူ အကူအညီ ရယူလိုသောစိတ်ဖြင့် ဆက် ဆံကြ၏။ ထို ကာ, ဒကာမမျိုးကို လာဘ်ပေး လာဘ်ယူ နည်းအရ အာမိသပစ္စည်းကို မိမိက အရင်ပေးကာ မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် ဖြား ယောင်း၍ အမိဖမ်းသူဟု ခေါ်၏။ ပါဠိလို “ဂါဟ” ဟု ခေါ်၏။ တဏှာ မာန ဒိဋ္ဌိ တမျိုးမျိုးဖြင့် ဖမ်းယူ ခြင်းဟု ဆိုလိုသည်။ အချို့ ရဟန်းတော်များလည်း ထို ့အတူပင် ဒကာ ဒကာမတို့အား အသိ ဉာဏ်ပေးခြင်း၊ ရဟန်းတရား ကျင့်ကြံခြင်း အားဖြင့် အလှူ အကျိုးများအောင် ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းမျိုးဖြင့် မပေါင်းပဲ လာဘ်ရရေးအတွက် လူပေါင်းပေါင်းကာ ဝမ်းကျောင်းအလှူခံရုံမျှမက မိမိကပင် သစ်သီးပေးခြင်း၊ ပန်းပေးခြင်း၊ ငွေချေး ခြင်း၊ အစေအပါးလုပ်ခြင်း၊ လူမှုကိစ္စတွင် ပါဝင် အကူအညီပေးခြင်း၊ ဗေဒင် ဟောခြင်း၊ ဆေးပေးခြင်း စသည်ဖြင့် ကုလဒူသန ခေါ် လူဒကာတို့၏ ပင်ကိုယ် ယုံကြည်စိတ်, သဒ္ဓာစိတ်ကလေးကိုပင် လမ်းပြောင်းသွားအောင် ဖျက်ဆီးတတ်ကြ လေသည်။ အလဇ္ဇီ=အရှက်မရှိသော ရဟန်းတည်း။ ဤနည်းဖြင့် ဆက်ဆံသည်ကို ရဟန်းတော်များဘက်က ဖမ်းယူခြင်း “ဂါဟ”ဟု ဟောတော်မူလေသည်။ထို ့ကြောင့် ဂါဟဂါဟက‘ဒကာ ဘက်ကလဲ ဖမ်း၊ ရဟန်းဘက်ကလဲဖမ်း၊ အဖမ်းအဖမ်းချင်း ဆက်ဆံနည်း (ချိတ်ချင်း ချိတ် ယူနည်း)။ ထိုရဟန်းမျိုးကို သာသနာဖျက်ဆီးသူဟု ခေါ်ရ၍၊ လှူဒါန်းအားပေးသူ ဒကာ ဒကာမတို့လည်း သာသနာဖျက် အားပေးသူများ ဖြစ်၍ သေလျှင် ငရဲသို့ ကျခံရတတ်ကြောင်း “စူဠဝါဂဏ္ဌိ”၌ မိန့်ဆိုထား၏။ ၂။ ဂါဟမုတ္တက = ဒကာကသာ ဖမ်း၍ ရဟန်းဘော်ဘက်က အဖမ်းမခံ ခြင်း၊ လွှတ်ခြင်း။ ၃။ မုတ္တဂါဟက = ဒကာဘက်က လွှတ်ထားသော်လည်း ရဟန်းဘက်က ဖမ်းနေခြင်း။ = ၄။ မုတ္တမုတ္တက = ဒကာဘက်ကရော ရဟန်းဘက်ကပါ မဖမ်းပဲ လွှတ် ထားခြင်း။ ဆက်ဆံနည်း လေးမျိုးရှိရာ နောက်ဆုံးနည်းကိုသာ ဘုရား ကြိုက်တော်မူလေသည်။ (မ-ဋ္ဌ-၂၊ ၅၂-ရထဝိနီတသုတ်အဖွင့်။) မလိုချင်မှ များများရ၊ ဘုရားအဆုံးအမအတိုင်းနေမှ ပို၍ ကြီးပွား ချမ်း သာသည်ကို မမြင်ကြသော ဘုရားသားတော်များလည်း ရှိတတ်ကြ၏။ ## PAGE 357 ၃၁.၄ သာရဏီယ ကျင့်ဝတ်ကြောင့် သစ်ပင်ရှိလျှင် ဆွမ်းရှိသော တိဿထေရ်နှင့် နာဂထေရ,ထေရီ မောင်နှမ မဟာဂိရိစ္ဆာကို ဂေါစရဂါမ်ပြုသော လေဏဂိရိ(သေနှင့်ရှိ) ခေါ်တောင် လိုဏ်ဂူကျောင်းနေ အရှင်တိဿမထေရ်သည် သာရဏီယ ကျင့်ဝတ်ကို ဖြည့်ကျင့်ရာ စံတော်ဝင် မထေရ်တပါး ဖြစ်တော်မူ၏။(D.P.N. ၌ မဟာခီရဂါမ၊ လေဒဏ ဂိရိဟုလည်း ပြထားသည်။) တခါက နာဂဒီပကျွန်းသို့ ဘုရားဖူးကြွကြသော မထေရ် ငါးကျိပ်တို့သည် ဘုရားဖူးသွားရာလမ်းခရီးနာဂဒီပနယ်အဝင်၌တည်ရှိသော ထိုမဟာဂီရိရွာတွင်းသို့ ဆွမ်းခံလှည့်လည်ကြ၏။ ဆွမ်းခံ၍ မရကြသဖြင့် သပိတ်ချည်းလွယ်ကာ ရွှ ့အပြင် ဘက်သို့ ထွက်လာကြရသည်။ အရှင်တိဿမထေရ်လည်း ဆွမ်းခံကြွလေရာ ရွာအဝင်၌ပင် မထေရ်များကို တွေ့မြင်ရသဖြင့် တိဿ`အရှင်ဘုရားများ၊ ဆွမ်းရတော်မူကြပါရဲ့လား ဘုရား။ မထေရ်များ ငါ့ရှင်၊အိမ်ပေါက်စေ့တော့ ရုပ်ခဲ့ကြတာပါပဲ။ တိဿ ( မထေရ်သည် ဆွမ်းမရကြောင်း သိ၍)အရှင်ဘုရားများ ဘုရား တပည့်တော် ပြန်လာသည်အထိ ဒီကပဲ ခဏစောင့် ့တော်မူကြပါ ဦးဘုရား။ မထေရ်များ ငါ့ရှင်၊ ကောင်းပါပြီ၊ ငါတို့ ရဟန်းတော် ငါးကျိပ်လုံး သပိတ် စိုစွတ်ရုံကလေးတောင် မရခဲ့ကြပါဘူး ငါ့ရှင်။ ငါ့ရှင်တို့လို အမြဲ နေ. ပုဂ္ဂိုလ်များမှာတော့ စွမ်းဆောင်နိုင်တတ်ကြပါရဲ့။ အနဲဆုံး ဆွမ်းခံလမ်း အထာကိုတော့ သိနေတတ်ကြပါဘယ်။ ထိုသို့ လျှောက်ထား ပြောဆိုကြပြီးလျှင် အရှင်တိဿမထေရ်လည်း ရွာ တွင်းသို့ဆွမ်းခံဝင်လေ၏။ မိမိအမြဲဆွမ်းခံအိမ်မှ ဒကာမကြီးမှာလည်း အရှင်မြတ် အလာကို စောင့် မျှော်ယင်း နို ့ဃနာဆွမ်းများကို လောင်းလှူရန် ပြင်ဆင်နေ၏။ . အိမ်တံခါးသို့ မထေရ်ရောက်လျှင်ပင် မထေရ်လက်မှ သပိတ်ကိုယူကာ အပြည့် လောင်းလှူလိုက် သည်။