## PAGE 361 ၃ ၁ ၈ " “ရှင်မတို့…၊ ရှင်မတို့တတွေ ဒကာ, ဒကာမတွေ ပြောင်းရွှေ့ ပြေးသွား ကြလို့ ဘာမှ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြ မနေကြနှင့်။ ကိုယ့်စာ ကိုယ်ကြိုးစားပြီး ကိုယ့် တရားကိုသာ နှလုံးသွင်းမြဲ သွင်းနေကြပါ”ဟု နှစ်သိမ့်ဖွယ်စကား ပြောကြား အားပေးလေသည်။ ဆွမ်းခံကြွချိန် ရောက်သောအခါ အရှင်မ နာဂထေရီနှင့်အတူ ထေရီ တကျိပ်နှစ်ပါး ထုံးစံအတိုင်း သင်္ကန်းရုံပြီး ကြွမြဲရွာသို့ ထေရ်စဉ် ၀ါလိုက် ကြွကြ လေ၏။ ထေရီမကလေးများမှာ မည်သို့မျှ မဝေခွဲတတ် ရှိနေစဉ် အရှင်မ နာဂ ထေရီသည် ရွာအဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ ရွာအဝင်ဝရှိ ညောင်ပင်ကြီး တပင် အောက်သို့ ကြွရောက် ရပ်တန့်နေလေ၏။ ညောင်ပင်စောင့် ရုက္ခစိုး နတ်မင်းကြီးလည်း ရုတ်တရက် ဆင်းလာကာ မထေရ်မ တကျိပ်နှစ်ပါးလုံးအား ဆွမ်းကွမ်းလုံလောက်အောင် လှူလိုက်သည်။ “အရှင်မတို့…၊ အရှင်မတို့ ဆွမ်းကွမ်းအတွက် တခြား ဘယ်ကိုမှလဲ ကြွ မနေကြပါနှင့်၊ နေ့စဉ်ဒီမှာပဲ ဆွမ်းအလှူ ခံယူတော်မူလှည့်ကြပါ”ဟုပင် ပင့်ဖိတ် လိုက်လေသည်။ အစ်မတော်ဆွမ်းကို ငြင်းပယ်သော မောင်ပဉ္စင်း အရှင်မနာဂထေရီတွင် နာဂထေရ်ခေါ်သော မောင်မထေရ် တပါးလည်း ရှိလေသည်။ အခြား မြို့ရွာတခု၌ နေတော်မူ၏။ ထိုနာဂထေရ်လည်း တပည့်များအား’ " ငါ့ရှင်တို့ …၊ တိုင်းပြည်မှာလဲ တနေ့တခြား ဘေးအန္တရာယ် များလာ တယ်။ ငါတို့ ဒီမှာနေလို့ ဆွမ်းကွမ်းမျှတဖို့ မလွယ်ဘူး။ တခြားတနိုင်ငံပြောင်း ကြမှ သင့်မယ်”ဟု ဆိုကာ နောက်ပါ တပည့် တကျိပ်တပါးကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိမိနေရာမှ ထွက်ခွာလာကြရာ အစ်မတော် နာဂထေရ်ရီကို တွေ့ပြီးမှ သွားမည်”ဟု ယူဆကာ ဘာတရရွာဘက်သို့ ထွက်ခွာလာကြလေ၏။ အရှင်မလည်း မောင်တော် မထေရ်များ မိမိထံ ကြွလာကြောင်း သိရသည် နှင့် သွားရောက်၍ ခရီးဦးကြိုဆိုလျက် သူပုန်သူကန် အခြေအနေ မည်သို့ မည်ပုံ ရှိကြောင်း လျှောက်ထား ပြောဆိုနေကြ၏။ အကြောင်းစုံ သိရသောအခါ အရှင်မက’ “ဒီလိုဆိုယင်,မောင်တော်များ တညတလေ ဒီမှာပဲ သီတင်းသုံးပြီး နက် ဖြန်မှ ခရီးဆက် ကြွတော်မူကြပါဘုရား”ဟု လျှောက်၍ ကျောင်း၌ပင် မထေရ် တကျိပ်နှစ်ပါးတို့ ညအိပ် နားနေတော်မူကြရလေ၏။ ## PAGE 362 ၃ ၁ ၉ အရှင်မသည် နောက်တရက် ဆွမ်းခံချိန် ရောက်သောအခါ ညောင်ပင်သို့ ကြွကာ ဆွမ်းခံခဲ့ပြီးနောက် မောင်တော် မထေရ်များအား’ အရှင်မဤဆွမ်းကို ဘုဉ်းပေးတော်မူကြပါဘုရား။ မထေရ် ဝိနည်းနဲ့ အပ်ပါ့မလား..၊ အစ်မတော်။ (မဘုဉ်းပေးပဲ ရပ်တန့်တော် မူနေ၍)။ အရှင်မ … မောင်တော်ဘုရားတို့…၊ ဘာမှ သံသယကုက္ကုစ္စ ရှိတော်မမူကြပါနှင့်။ တရားသဖြင့် ရတဲ့ဆွမ်းပါ၊ ဘုဉ်းပေးတော်မူကြပါဘုရား။ မထေရ် အပ်ပါ့မလား…..အစ်မတော်။ အရှင်မသည် မောင်တော်များအား နောက်ထပ်မလျှောက်တော့ပဲ တရား သဖြင့် ရသော ဆွမ်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေ ပြသော အနေဖြင့် အဓိဋ္ဌာန်ဖြင့် သပိတ်ကို ကိုင်၍ အပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ရာ သပိတ်မှာ လေထဲ၌ ရပ်တည် နေလေသည်။ သို့ရာတွင် ဝိနည်းကို လေးစားလွန်းသော မောင်တော်မထေရ်မှာ’ “အစ်မတော်…၊ ထန်းခုနစ်ဆင့် အမြင့်မှာ တည်နေပေမယ့် ဘိက္ခုနီမရဲ့ ဆွမ်းဟာ ဘိက္ခုနီမဆွမ်းပဲ အစ်မတော်…။ကိုယ့်သလုံး မြင်းခေါင်းနဲ့ ရင်းပြီးရတဲ့ ဆွမ်း မဟုတ်ဘူး။ " “တိုင်းပျက် ပြည်ပျက် ဘေးကြီးဟာလဲ အမြဲတမ်း ခုလိုပဲ ရှိနေမှာ မဟုတ် ပါဘူး အစ်မတော်။ တိုင်းပြည် ငြိမ်ဝပ်ပိပြားလို့ အေးအေးချမ်းချမ်းရှိတဲ့အခါမှာ ကျောင်းသင်္ကန်းဆွမ်း ရသမျှနှင့် ရောင့်ရဲ ရမယ်ဆိုတဲ့ အရိယဝံသတရားကိုများ မောင်တော် ဟောရမယ်ဆိုတဲ့ အခါမျိုးမှာ “ငါ့ရှင်…၊ သင်ကိုယ်တိုင်ကတော့ ဘိက္ခုနီမ ဆွမ်းကို စားပြီး နေခဲ့တာ မဟုတ်လား”လို့ ကိုယ့်စိတ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြီး မေးစစ်ယင် အခိုင်အမာ ဖြေဆိုနိုင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ် အစ်မတော်။ ကိုယ့် စိတ်နှင့်ကိုယ် ကြည်ညိုနိုင်မှ ကောင်းတယ်။ .. “ကဲ….ကဲ…အစ်မတော်များလဲ မမေ့မလျော့ပဲ အပ္ပမာဒတရား လက်ကိုင် ထားပြီး ကိုယ့်တရားကိုယ်သာ နှလုံးသွင်းနေရစ်ကြပါတော့။' အထက်ပါအတိုင်းပြောဆိုကာ မောင်တော်နှင့်တကွ မဓထရ် တကျိပ် နှစ်ပါးတို့သည် ဆွမ်းမစားပဲ ခရီးထွက်ကြလေ၏။ ဘာတရံရွာအဝင်မှ ညောင်ပင်စောင့် ရုက္ခစိုးနတ်မင်းကြီးလည်း တဘက် တလမ်းက စောင့်ရှောက်ကူညီရန် သူ့ စိတ်ကူးနှင့်သူ စဉ်းစားနေလေ၏။ “မထေရ်မြတ်များ… အစ်မတော် .ထေရီမကြီးလက်က လှူတဲ့ဆွမ်းကို ဘုဉ်း ပေးကြမယ်ဆိုယင်တော့ မကြွပါနဲ့လို့ တားဖို့မလိုပေဘူး။ မဘုဉ်းမေးဘူးဆိုယင် တော့မကြွဖို့ တားကြည့်ရဦးမှာပဲ”ဟု စဉ်းစား၍ ရပ်နေရာ မထေရ်များခရီးဆက် ရန်ထွက်လာကြသည်ကို ဖူးတွေ့ရသဖြင့် သစ်ပင်မှဆင်းကာ’ - ## PAGE 363 ၃၂ဝ " “အရှင်ဘုရား….၊ သပိတ်ချီးမြှင့်တော်မူပါ”ဟု လျှောက်ထား ယူငင်၍ မထေရ်ကို ညောင်ပင်ရင်းသို့ပင့်လျက် နေရာထိုင်ခင်းများ ခင်းကျင်း စီစဉ်ကာ ဆွမ်းကပ်လေ၏။ ဆွမ်းဘုဉ်းပေးပြီး နောက်တွင်လည်း အမြဲ ဆွမ်းခံကြွရန် ပင့် လျှောက်ကာ ဘုရားသားတော် သမီးတော် နှစ်ကျိပ် လေးပါးတို့အား ခုနစ်နှစ် ပတ်လုံး ရုက္ခစိုးနတ်မင်းကြီးကပင် ဆွမ်းကွမ်းဆက်ကပ်လေ၏။ အရှင်မ နာဂထေရီမကြီးသည်လည်း သာရဏီယဝတ်ကို ဖြည့်ကျင့်သူ ဖြစ်၍ အခက်အခဲကြုံလျှင် နတ်များကူညီကြပုံ သာဓကဖြစ်ပေသည်။ (မ-ဋ္ဌ-၂၊ ၂၉၅-၇-ကောသလ္လိယသုတ်အဖွင့်။) သာရဏီယဝတ် ဖြည့်ကျင့်နည်း သာရဏီယကျင့်ဝတ်တရား ခြောက်ပါးရှိ၏။ ယင်းတို့ကို (ဆက္က အင်္ဂုတ္တရ ပါဠိတော် သာရဏီယဝဂ်နှင့် မူလပဏ္ဏာသ-ကောသမ္ဗီယသုတ်စူဠဂေါသိင်္ဂသုတ်၊ သာမဂါမသုတ်၊ ဝိနည်းမဟာဝဂ္ဂတို့၌) အောက်ပါအတိုင်း မြတ်စွာဘုရား ဟော တော်မူထား၏။ “ရဟန်းတို့…၊ သီတင်းသုံးဖော် (အတူတကွနေရသူ) များ၏ ချစ်ခင်ခြင်း, လေးစားခြင်းကို ပြုတတ်ကုန်သော ဤသာရဏီယတရား ခြောက်မျိုးတို့သည် သီတင်းသုံးဖော်တို့အား သင်္ဂြိုဟ်ထောက်ပံ့ရန်၊ မငြင်းခုံရန်, ညီညွတ်ရန်, တပေါင်းတည်း စည်းလုံးရန် ဖြစ်ကုန်၏။ တရားခြောက်မျိုးကား — ၁။ မေတ္တာကာယကံ ထားခြင်း၊ ၂။ မေတ္တာ ဝစီကံ ထားခြင်း၊ ၃။ မေတ္တာ မနောကံ ထားခြင်း၊ ၄။ မိမိပိုင် ပစ္စည်းများကို သီလရှိသော သီတင်းသုံးဖော်တို့နှင့် မခွဲခြား မကန့်သတ်ပဲ အတူတကွ (အများဘုံဆိုင်ကဲ့သို့ သဘောထား၍) သုံးစွဲခြင်း၊ ၅။ တူညီသော ကိုယ်ကျင့်သီလရှိခြင်း၊ ၆။ တူညီသော အယူဝါဒ(ဒိဋ္ဌိ=အမြင်)ရှိခြင်းတို့ ဖြစ်ကုန်၏။” သာရဏီယကျင့်ဝတ်ကို ဖြည့်ကျင့်လိုသောပုဂ္ဂိုလ်သည် ဤအင်္ဂါ ခြောက်ခု နှင့် ပြည့်စုံရ၏။ မေတ္တာသုံးမျိုးထားပုံမှာ လွယ်သယောင်နှင့် ခက်လှပေသည်။ (မေတ္တံာဝါဒ ဗြဟ္မဝိဟာရအဖွင့်၌ အပြည့်အစုံရေးခဲ့ပြီ။)