## PAGE 364 ထို ၆-မျိုးတွင်’ မိမိပိုင်ပစ္စည်းဆိုသည်မှာ ပထမဆုံးခံ၍ရသော ဆွမ်းပင် တည်း။ ထိုဆွမ်းမှစ၍ သီတင်းသုံးဖော်များနှင့် မခွဲမခြား-မကန့်မသတ်ပဲ အများ ဘုံဆိုင်ကဲ့သို့ သဘောထားပြီး. သုံးဆောင်ရသည်။ “ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်ကိုသာ ပေးမည်၊ ဘယ်လောက်ကိုသာ ပေးမည်’ ဆိုသော အကန့်အသတ်မထားရ။ ဓမ္မိယလဒ္ဓ=တရားသဖြင့် အပ်စပ်သော ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်ရမည်။ ဆွမ်းကို ခံယူကတည်းက သံဃာတော်များနှင့်အတူ သုံးစွဲမည်ဟု ရည်မှတ်ထားရ၏။ မိဘနှင့် ဆရာဥပဇ္ဈာယ်စသူတို့အား ရဟန်းသည် ပေးကျွေးကောင်း၏။ အပြစ်မရှိ။ သို့သော် ဤသာရဏီယဝတ် ကျင့်လျှင်ကား ပလိဗောဓတခုပင်ဖြစ်၏။ ကန့်သတ်ရာ ရောက်၏။ မပေးရ။ အကယ်၍ ပေးလိုက ကန့်သတ်ပေးနိုင်သောပုဂ္ဂိုလ်များကား ရှိသေး၏။ ဥပမာ- သူနာရဟန်း,သူနာပြုရဟန်း, အာဂန္တုရဟန်း, ခရီးသွားရဟန်း သပိတ် သင်္ကန်း ကိုပင် မကိုင်တွယ်တတ်သေးသော ရဟန်းသစ်များကိုမူ ပေးလိုလျှင် ပေးနိုင်၏။ ယင်းသို့ ပေးစရာရှိလျှင် ပေး၍ ကျန်သောဆွမ်းကို တိုက်တာရှိ အတူနေ မထေရ်ကြီးကစ၍ နောက်ဆုံး မထေရ် အငယ်ဆုံးအထိ ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် ပုဂ္ဂိုလ် စေ့အောင် လိုက်၍ ပေးလှူရသည်။ အနည်းငယ် အနည်းငယ် စတိပေး ပေးလှူခြင်း မဟုတ်။ ထိုသံဃာများ အလိုရှိသလောက် လှူရသည်။ “ မလုံလောက်လျှင်၊ မကျန် တော့လျှင် ထပ်မံ၍ ဆွမ်းခံပြီး ရှေးနည်းတူ မထေရ်ကြီးမှစ၍ ကောင်းမွန်သမျှကို အကုန် ပေးလှူရ၏။ အားလုံး သံဃာများအား ပေးလှူပြီး ကြွင်းကျန်သော ဆွမ်းကိုသာ မိမိ စားရသည်။ (ဒုဿီလကိုမူ မပေးပဲ နေနိုင်၏။) ကျင့်ရမည့်ကာလနှင့် ရသောအကျိုးများ ဤသာရဏီယ ကျင့်ဝတ်ကို ကျင့်ရသည်မှာ အသိဉာဏ်ရှိ၍ ယဉ်ကျေးသော ပရိသတ်တွင် ကျင့်ရလျှင် ပြည့်မြောက်လျက်ရှိ၏။ . ထိုပရိသတ်မျိုးကား အခြား တနေရာရာက ရထားလျှင် မယူဘော့ချေ။ မရရှိသေးစေကာမူ အတိုင်းအရှည် ပမာဏကို သိပြီး အလှူခံ၏။ အပိုအမို လက်မခံ။ ဤကျင့်ဝတ်ကား လိုအပ်လျှင် အထပ်ထပ်ပင် ဆွမ်းခံလှည့်၍ ရသမျှ သံဃာအား ပေးလှူ၊ ကျန်သည်ကိုသာ စားရသောအကျင့်ဖြစ်ရာ တဆယ့်နှစ်နှစ် ကျင့်လျှင်ပင် ထိုဝတ် ပြည့်စုံ ပြီးမြောက်သည်ဟု ဆိုရ၏။ ထို ့အောက်ကား မလျော့စေရ။ ## PAGE 365 PJJ . အကယ်၍ ၁၂-နှစ် ပြည့်ခါနီးမှ ဆွမ်းသပိတ်ကို ဆွမ်းစားကျောင်း၌ ထား၍ ရေချိုးသွားစဉ် သံဃာများက သာရဏီယကျင့်နေသူ၏သပိတ်မှန်းသိ၍ အားလုံး ခွဲဝေစားပစ်လိုက်သော်လည်း “ငါ့ဆွမ်းတွေကို အကုန်စားပစ်ကြသည်။ ချန်မှချိန်မထားကြလေ”ဟု စိတ်မကွက်ရ၊ ဒေါမနဿ မဖြစ်ရ။ ထိုစိတ် ဖြစ်လျှင် သာရဏီယဝတ် ပျက်သွားသည်။ တရက်တာမျှ ပြန်အစားကျင့်၍မရ။ အစကစ၍ ၁၂-နှစ်ပင် ပြန်လည်ကျင့်သုံးရသည်။ “ငါ့သီတင်းသုံးဖော်များ ငါ့ကိုမပြောဆို မပန်ကြားပဲတောင်မှ ဘုဉ်းပေး ချီးမြှောက်ကြပေတယ်။ ငါ ကံ ကောင်းလေစွ”ဟု ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ ၁၂-နှစ်တာတွင် တစုံတရာ စိတ်ကွက်ခြင်း မရှိရအောင် ကျင့်ရလေသည်။ ဣဿာ မစ္ဆေရစိတ် လုံးဝ ကင်းရသည်။ ထိုသို့ ၁၂-နှစ်ပတ်လုံး ချွတ်ယွင်းချက် မရှိ၊ ပြည့်စုံ ပြီးမြောက်အောင် ကျင့်နိုင်ပါလျှင် (ပြဆိုခဲ့သော သာဓက ဝတ္ထုများအတိုင်း) ၁။ လူများ'ဣဿာ မစ္ဆေရ မရှိ၊ ချစ်ခင် ကြည်ညိုခြင်း၊ ၂။ နတ်များ ချစ်ခင် ကြည်ညိုခြင်း၊ ၃။ ပစ္စည်း လာဘ်လာဘ ရလွယ်ခြင်း၊ ၄။ သပိတ်တလုံး၌ရှိသော ဆွမ်းမျှဖြင့် ပေးလှူ၍ မကုန်နိုင်ခြင်း၊ ၅။ ပစ္စည်း ခွဲဝေ လှူဒါန်း ခွဲခြမ်းရာ (မဲချရာလည်း ပါဝင်နိုင်၏)တွင် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းကို ရခြင်း၊ ၆။ တိုင်းပြည်ပျက်ခြင်း၊ငတ်မှုတ်ဘေးဆိုက်ခြင်းမျိုးနှင့်ကြုံလျှင်နတ်များ ကြောင့်ကြစိုက် ကူညီခြင်းအကျိုးများ မုချ ရနိုင်ပေသည်။ (မ-ဋ္ဌ ၂၊ ၂ ၉ ၃-၅-ကောသပ္ပိယသုတ်နှင့် အံ-ဋ္ဌ-၃၊ ၉၂။ ဒီ-ဋ္ဌ-၂၊၁၂၄။) ## PAGE 366 mix i အခန်း (၄) သီလခုတင်နှင့် မေတ္တာအရာ စံတော်ဝင်မထေရ်များ ထောင်မြင် ရာစွန့် ဓနံ စဇေ အင်္ဂဟေတု အင်္ဂ° ဇီဝိတပ္ပစ္စယာ ဓနံ အင်္ဂဉ္စ ဇီဝိတံ သဗ္ဗမ္ပိ ဓမ္မပ္ပစ္စယာ။ ခြေလက်အင်္ဂါအတွက် ဥစ္စာကိုစွန့်ရာ၏။အသက်အန္တရာယ်အတွက် ခြေလက်အင်္ဂါကိုစွန့်ရာ၏။ တရားဓမ္မအထွက်မူကား စီးပွားဥစ္စာ အင်္ဂါခြေလက် အသက်ကိုပင် စွန့်ရာ၏။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်မှီး။)