## PAGE 376 ၃ ၃ ၃ တယ်။ အမှန်မမြင်နိုင်တဲ့ လူမိုက်သတ္တ၀ါအပေါင်းကို နှစ်သက်ဖွယ် ထင်အောင် အယောင်ဆောင်၍လဲ ပြနေတယ်။ " “ရောဂါမျိုးစုံကလဲ နှိပ်စက်၊ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အနံ့တထောင်း ထောင်းထပြီး မစင်မကြယ် နှစ်သက်တွယ်တာဖွယ်မပါ၊ နာ၍သာ နေတော့တယ်။ ဒီအပုပ်ကောင်ကြီးကို ငါ့ရှင်တို့ စက်ဆုပ်ရွံမုန်းနိုင်ကြ ပါစေ။” (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်’၁၊၄၆။) သစ္စာဆိုလောက်အောင် ဣစောင့်စည်းသော မဟာမိတ္တထေရ် မဟာမိတ္တထေရ်သည် ဣန္ဒြေကိုစောင့်စည်းတော်မူရာတွင် သီဟိုဠ်သာသနာ ဝင်၌ စိတ္တင်္ဂုတ္တမထေရ်ကြီးနှင့်အတူ စံတင်ရတော်မူသော မထေရှိ ဖြစ်တော်မူသည်။ စောရက မဟာဝိဟာရ၌ သီတင်းသုံးတော်မူ၏။ မထေရ်၏ နှမတော်တဦးလည်း ဘိက္ခုနီ(ရဟန်းမိန်းမ)ပြု၍ နေလေ၏။ တနေ့သောအခါ မယ်တော်ကြီးမှာ ဝိသဂဏ္ဍခေါ် ဆိပ်အိုင်းနာ(နို့ အိုင်း ·နာ)ပေါက်၍ အိပ်ရာထဲ၌ အလူးအလဲ ခံစားနေရသဖြင့် သမီးဘိက္ခုနီမအား— “ချစ်သမီး၊ သင်ရဲ့ မောင်တော်ကြီးဆီ သွားပြီး မယ်တော်ကြီး မကျန်း မာကြောင်း ပြောချေပါ။သင့်မောင်တော်ကြီးဆီက ဆေးများလဲ တောင်းခဲ့ပါ” ဟု ဆိုသဖြင့် သမီးဘိက္ခုနီမသည် မောင်တော်ထံသွား၍ အကျိုးအကြောင်း လျှောက်ထားလေ၏။ မဟာမိတ္တ မောင်တော်ကြီးက— " “နှမငယ်….၊ ငါ့မှာ သစ်ဥ သစ်မြစ်များကို စုဆောင်း ထောင်းထုပြီး ကျိုချက်ရတဲ့ ဆေးဆိုတာလဲ နားမလည်ဘူး။ ငါ့မှာ ဘာဆေးမှလဲ မရှိပါလား။ ဒါပေမယ့် မယ်တော်ကြီး ရောဂါပျောက်စေနိုင်တဲ့ဆေးကိုတော့ မောင်တော်ကြီး ပြောပြလိုက်မယ်၊ နှမတော် မသေသေချာချာ မှတ်သွားပေတော့”ဟု မိန့်တော် မူကာ အောက်ပါအတိုင်း သစ္စာစကားကို မိန့်ကြားတော်မူလိုက်၏’။ “ငါသည် ရဟန်းပြုသည့် အချိန်မှ အစပြု၍ လောဘသဟဂုတ် တပ်မက် စိတ်ယုတ်ဖြင့် မျက်စိစသော ဣန္ဒြေကို ဖျက်၍ ဝိသဘာဂ (မာတုဂါမ) အာရုံကို မကြည့်ရှုခဲ့စဖူးပါ။ဤမှန်သော သစ္စာစကားကိုဆိုရခြင်းကြောင့် ငါတို့၏ မယ်တော်ကြီးရောဂါ ပျောက်ကင်း ချမ်းသာခြင်း ရှိပါစေသတည်း။ " ကဲ….နှမတော်၊ ဒီ အတိုင်း မှတ်သားပြီး မယ်တော်ကြီးရွှေ့မှာ သွား ရောက်ဆိုချေ။ သစ္စာဆိုယင်း မယ်တော်ကြီးရဲ့ ကိုယ်ကိုလဲ နှမတော်ရဲ့ လက်နဲ့ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပေါ့”ဟု မိန့်တော်မူလိုက်သည်။ ## PAGE 377 နှမတော် ထေရီမလည်း မောင်တော်ကြီး မဟာမိတ္တအား ဦးချ ပြန်လာ ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးအား အကျိုးအကြောင်း ပြောပြကာ မောင်တော်ကြီး မှာကြားလိုက်သည့် အတိုင်း သစ္စာဆို၍ မယ်တော်ကြီး ကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ပေး လိုက်၏။ မယ်တော်ကြီး၏ အနာသည် ချက်ချင်းပင် ရေမြှုပ်ကဲ့သို့ ကြေပျက်၍ သွားလေ၏။ မည်သည့် ဝေဒနာမျှ မခံစားရတော့ချေ။ မယ်တော်ကြီးလည်း ဝမ်းသာ အားရ နေရာမှထကာ “မြတ်စွာဘုရားသာ သက်တော်ထင်ရှားရှိနေမယ်ဆိုယင် ငါ့သားကြီးလို ရဟန်းတော်မျိုးရဲ့ ဦးခေါင်းတော်ကို လက္ခဏာဗာကွန်ရက်တို့ဖြင့် ဆန်းကြယ် တော်မူတဲ့ ရွှေလက်တော်နဲ့ သုံးသပ်တော်မမူပဲ နေတော်မူမှာ မဟုတ်ပါဘူး”ဟု ကျူးရင့် မြွက်ဆိုလိုက်လေ၏။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၃၇-၈။) မျက်စိကို နိုင်သော စိတ္တ ဂုတ္တ ထေရ် သီဟိုဠ်ကျွန်း မဟာဂါမမြို့တော်ကို ဂေါစရဂါမ်ပြု၍ ကုရဏ္ဍက လိုဏ်ဂူ တော်ကြီး၌ သီတင်း သုံးတော်မူသော စိတ္တဂုတ္တမထေရ်ကြီးသည်လည်း ရဟန်းတို့ ဣန္ဒြေကို စောင့်စည်းရာ၌ ပဋ္ဋိပတ္တိ သာသနာဝင် စံတင်ရတော်မူသော မထေရ် ကြီးတပါး ဖြစ်တော်မူ၏။ ယင်းကုရဏ္ဍက လိုဏ်ဂူတော်ကြီး၏ နံရံနှင့် အမိုးတို့၌ ရှေးဘုရားရှင် ခုနစ် ပါးတို့၏ တောထွက်ခန်း ဆေးရေးပန်းချီများ အဆန်းတကြယ် ရေးခြယ် ပူဇော် ထား၏။ တနေ့သောအခါ ဘုရားဖူးရဟန်းငယ်များသည် စေတီပုထိုး ကျောင်း ကန်များကို လှည့်လည် ဖူးကြရာ လိုဏ်ဂူတော်ကြီးသို့ ရောက်လျှင် ပန်းချီဆေး ရေးကားများကို တအံ့တဩ ကြည့်ရှု ပြောဆိုနေကြ၏။ စိတ္တဂုတ္တ မထေရ်ကြီးအား ဝင်ရောက် ကန်တော့ယင်း.. “အရှင်ဘုရား….၊ လိုဏ်ဂူတော်ကြီးက ပန်းချီဆေးရေး ဗုဒ္ဓဝင် တောထွက် ခန်းတွေဟာ တယ်ပြီး အဆန်းတကြယ် ကြည်ညိုဖွယ် ကောင်းလှပါလားဘုရား”ဟု လျှောက်ကြသည်။ မတေရ်ကြီးကား…… အဓော ဒိပေယျ စက္ခုနိ၊ ယုဂမတ္တဒသော သိယာ။ ဝန မက္ကဋလောလ၊ န စိတ္တဿ ဝသံ ဝဇေ။ ## PAGE 378 “မျက်စိတို့ကို အောက်သို့ချ၍ ရထားထမ်းပိုးတပြန်မျှသာ ကြည့် လေ့ရှိ၏။တောမျောက်ပမာ လျှပ်ပေါ် လော်လည်သော စိတ်၏ အလို သို့ လိုက်ပါလေ့မရှိ။” စက္ခုနြေစသည်တို့ကို စောင့်စည်းကာ မိမိ သီတင်းသုံးသော လိုဏ်ဂူတော် ကြီး၏ နံရံနှင့် အမိုးများကိုပင် မော်၍ ကြည့်ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် ဘုရားဖူး ရဟန်းများအား … " “ဪ….ဟုတ်ပေလိမ့်မယ်၊ ဒို့များဒီလိုဏ်ဂူကြီးထဲမှာ နေလာတာ အနှစ်ခြောက်ဆယ် ကျော်သွားပြီ။ ဒီ ပန်းချီ ဆေးရေးကားတွေ ရှိနေတယ်လို့ သတိမပြုမိဘူး။ ခုမှပဲ မျက်စိကောင်းတဲ့ ငါ့ရှင်များ ပြောလို့ သိရပေတယ်”ဟု မိန့်တော်မူလေသည်။ စိတ္တဂုတ္တမထေရ်ကြီးသည် မိမိသီတင်းသုံးသော လိုဏ်ဂူတော်ကြီးကိုသာ မက ထိုလိုဏ်ဂူတော်ကြီးအဝင်ဝ၌လည်း မြင့်မားသော ကံ ကော်ပင်ကြီးတပင် ရှိရာ ထို ကံကော်ပင်ကြီးကိုလည်း အနှစ်ခြောက်ဆယ်ကျော်သော်လည်း တခါမျှ မော်၍ မကြည့်စဖူး။ ရှိနေသည်ကိုပင် သတိမမူမိချေ။ တနှစ်တကြိမ် ကံ ့ကော် ပွင့်များပွင့်၍ ပွင့်ချပ် ဝတ်ဆံများ မြေပေါ်၌ ကြွေကျသောအခါမှသာ ကံ ကော် ပင်ရှိနေကြောင်း သိတော်မူလေသည်။ သားသည်မိခင်တို့ သားမြတ်ချိပ်ပိတ်ခံရ ကာကဝဏ္ဏတိဿ မင်းကြီးလည်း မထေရ်ကြီး၏ ဂုဏ်ကျေးဇူး သတင်း စကားများကို ကြားသိရသဖြင့် ဖူးမြော်လို၍ အမတ်များအား . နန်းတော်သို့ ကြွရောက် အပူဇော်ခံရန် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပင့်လျှောက်ခိုင်း၏။ မထေရ်ကြီးကား ကြွမလာ။ (လူတို့သည် တစုံတရာ သတင်းထွက်လာလျှင် “ပုဂ္ဂိုလ်ထူး” ဟု ဆိုကာ သူ ့ထက်ငါ ဖူး ပူဇော်လိုကြ၏။ လူတို့က တအံ့တဩ ပြောဆို အံ့ဩနေကြ သော “အထူး’ များသည် သူတော်ကောင်းကြီးများ၌ ဘာမျှ အဆန်းတကြယ် အံ့ဩဖွယ်မဟုတ်၊ သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေတတ်၏။ မည်သို့ ဖြစ်စေ အလိုက်မသိ သော, သာသနာကို မငဲ့သော,ကိုယ်ကျိုးကိုသာ ရှုလေ့ရှိသော မလိမ္မာသည့် ဒကာ, ဒကာမတို့ကြောင့် ကျင့်ကြံဆဲ ရှိနေသေးသော သူတော်ကောင်း ယောဂီ ကြီးများ၌ ကြီးစွာသော အနှောင့်အယှက်ကြီး ဖြစ်ရလေ၏။ သတ္တဝါအများ ချမ်းသာရေးအတွက် ရှေးရှုကျင့်ကြံ၍ နေကြသည်ဖြစ်ရာ အချိန်ကျ၍ ပြည့်စုံပြီးမြောက်ပါလျှင် မည်သူကမျှ မပင့်ဖိတ် စေကာမူ ကိုယ်