## PAGE 379 ၃ ၃ ၆ တော်တိုင် ကြွရောက် ချီးမြှောက်ကြမည်မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိအပ်။ သာသနာ အညွန့် အညှောက်များကို မဖျက်ဆီးမိအောင် သတိပြုကြရာ၏။ ) မင်းကြီးသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပင့်လျှောက်သော်လည်း ကြွလာတော် မမူသဖြင့် မဖူးရ၊ ဖူးရအောင် အကြံထုတ်ကာ မထေရ်ကြီးအား အကျပ်ကိုင်လေ တော့သည်။ မဟာဂါမမြို့တော်ကြီးရှိ သားသည်မိခင်များအားလုံး စာရင်းကောက် ရွေးထုတ်ကာ သားမြတ်ကို ရင်စည်းအဝတ်စည်းလျက် မင်းတံဆိပ် ခတ်နှိပ်လိုက် လေသည်။ “စိတ္တဂုတ္တ မထေရ်ကြီး ငါ၏နန်းတော်သို့ မကြွရောက်လာသေးသမျှ မိခင် များအားလုံး မိမိတို့ကလေးများကို နို ့မတိုက်ရ”ဟုလည်း အမိန့်ထုတ်လေတော့ သည်. မဟာဂါမမြို့တော်ကြီး တခုလုံး ကလေးငိုသံများ ဆူညံသွားလေ၏။ မထေရ်ကြီးလည်း ကြားသိတော်မူကာ ကလေးငယ်များကို သနားကြင်နာ တော်မူ၍ မဟာဂါမ မြို့တော်ဘက်သို့ နောက်ပါ. တပည့် ရဟန်းတော်များနှင့် အတူ ကြွလာတော် မူရလေ၏။ ။ မထေရ်ကြီး ကြွလာပြီဖြစ်ကြောင်း မင်းကြီး ကြားလေလျှင် အမတ်များကို " “သီလယူကြရအောင် မထေရ်ကြီးကို နန်းတော်သို့ အမြန် ပင့်ဆောင် ခဲ့ကြ”ဟု စေလွှတ်ကာ နန်းတော်သို့ ရောက်လျှင် မိဖုရားကြီးနှင့်အတူ ရှိခိုးကန် တော့၍ ကျွေးလှူ ပူဇော်ကြ၏။ ဆွမ်းကျွေးပြီးလျှင်— “အရှင်ဘုရား… တပည့်တော်များ ဒီကနေ့ သီလယူရန် အခါအခွင့်မရ အောင် ရှိနေကြပါတယ်ဘုရား။ နက်ဖြန်ကျမှသာ သီလယူကြပါတော့မယ်”ဟု အချိန်ဆွဲ၍လျှောက်ရာ မထေရ်ကြီး နန်းတော်မှ ပြန်ကြွတော်မူလာရ၏။ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားကြီးတို့လည်း မထေရ်ကြီး၏သပိတ်ကို ယူဆောင် လိုက်ပါကာ ပို ့တော်မူကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် နန်းတော်သို့ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် ကြွရောက်တော် မူရလေ၏။ မထေရ်ကြီးသည် မင်းကြီးက ရှိခိုးသည်ဖြစ်စေ၊ မိဖုရားကြီးက ရှိခိုးသည် ဖြစ်စေ- မြတ်သောမင်းကြီး ချမ်းသာပါစေ သုခီဟောတု မဟာရာဇ”ဟူ၍သာ ဆုပေးတော် မူလေ့ရှိ၏။ နေ့တိုင်းပင် ထိုသို့ချည်း ဆုပေးတော်မူနေသဖြင့် နောက် ပါတပည့်များက “အရှင်ဘုရား …မင်းကြီးက ရှိခိုးလဲ“မြတ်သောမင်းကြီး ချမ်းသာပါစေ၊ မိဖုရားကြီးက ရှိခိုးလာလဲ မြတ်သောမင်းကြီး ချမ်းသာပါစေ”လို့ ဘယ်နှယ့် ကြောင့် မိန့်တော်မူရပါသလဲဘုရား”ဟု လျှောက်ထားကြရာ’ ## PAGE 380 “ငါ့ရှင်တို့… များမှာ မင်းကြီးပဲ, မိဖုရားကြီးပဲရယ်လို့ ကြည့်ရှုခွဲခြားပြီး မနေဘူး”ဟု မိန့်တော်မူလိုက်၏။ (အထီး အမ မည်သူမည်ဝါဟု မျက်စိဖွင့်၍ ကြည့်တော်မမူ၊ ရိပ်ကနဲ မြင်လိုက်မိလျှင် မြင်ကာမျှသာ တန့်ရပ်၍ “သတ္တဝါ တဦး ဟုသာ သိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သတိပဋ္ဌာန် အရှုအမှတ်များ အမြဲတမ်း ရှုမှတ် နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။) ခိုင်မာသော စင်္ကြံသမား ကာကဝဏ္ဏတိဿ မင်းကြီးသည် “မထေရ်ကြီး ဤရှပ်ရှာအတွင်း သီတင်း သုံးရတာ ပင်ပန်းတော်မူပြီ ဟု သိ၍ ပြန်လွှတ်သဖြင့် စိတ္တဂုတ္တမထေရ်ကြီးလည်း ဝဋ်ကျွတ်ကာ ကုရုဏ္ဍက လိုဏ်ဂူတော်ကြီးသို့ ပြန်ကြွတော် မူရသည်။ လိုဏ်ဂူတော်ကြီးသို့ရောက်လျှင် ညအခါ တရားရှုမှတ်ယင်း စင်္ကြံလျှောက် တော်မူရာ ကံ ့ကော်ပင်စောင့် နတ်မင်းကြီးက “အလွန်လျှင် သီလစင်ကြယ်တော် မူသောအရှင်မြတ်ကြီးပါတကား'ဟု သိ၍ မထေရ်ကြီး စင်္ကြံလျှောက်တိုင်း မီးရှူး တိုင်ကို ကိုင်၍ ရပ်တည်လာ၏။ (စိတ္တဂုတ္တမထေရ်ကြီးမှာ ကျော်ကြားသည်ဆိုကာ လူဒကာတို့ နှောင့် ယှက်ခြင်းဘေးမှလည်း ကင်းဝေး လွတ်မြောက်လာသဖြင့် သပ္ပာယမျှကာ) စင်္ကြံ ခြေလှမ်းများ ခါတိုင်းနှင့်မတူ၊ ကြွမှု၊လှမ်းမှု၊ မြေကြီးနှင့်ခြေထိမှုစသည်၌ ဣရိယာပထပဗ္ဗနည်းအရ သတိများကပ်၍ ရှုမှတ်တော်မူရာ ကြုံလို၊ လှမ်းလို၊ချလို သောစိတ်(နာမ်)ကြောင့် စိတ္တဇဝါယောဓာတ်(ရုပ်)များ အလယ်ပိုင်း ကိုယ်၊ အထူးသဖြင့် ခြေနှစ်ဘက်၌ သက်ရောက် လှုပ်ရှား၍ အဆင့်ဆင့်ရိုက်ခတ်သွားပုံ၊ အဆင့်ဆင့်ပျက်၍ ပျက်၍ သွားပုံများကို တကန့်စီတကန့်စီ ဉာဏ်၌မြင်တော်မူ နေရ၏။ ' အမှတ်သတိ အသိဉာဏ်များ ကြည်လင်ပြတ်သား၍၊ ပြတ်သား၍လာရာ ခြေထောက်မှစတင်သော၊ဝါယောဓာတ်မှစတင်သော သတိနှင့်အသိသည် ခြေမှ ခေါင်းသို့လည်းကောင်း၊ ဝါယောဓာတ်မှ အခြားဓာတ်ကြီးသုံးပါးနှင့် ရုပ်နာမ် အစဉ်များသို့လည်းကောင်း၊ခြေဆုံးခေါင်းဆုံးပြောင်းလှည့်ရှုကြည့်နေမိရာ အသိ ဉာဏ်များ တခုနှင့်တခု တချိန်နှင့်တချိန် မသိမသာ ကွဲပြားထူးခြား၍ .တိုးတက် သိမြင်လာ၏။ အသိဉာဏ်သည် မိမိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မပြောင်းရွှေ့တော့ပဲ ပို၍အသေး စိတ်ကာစိတ်ကာ ကြည်ကြည်လင်လင်ကြီး သိမြင်လာသဖြင့် ကံ ့ကော်ပင်စောင့် နတ်ကြီး မီးရှူးတိုင်ကိုင်၍ ရပ်တည်နေလှာသည်ကိုလည်းမမြင်၊ မီးရောင်များရှိနေ သည်ဟူ၍ပင် မသိတော့ချေ။ ## PAGE 381 တဖြည်းဖြည်းချင်း စင်္ကြံကြွတော်မူရာ ညဉ့်နက်သည်ထက်နက်ကာ သန်း ခေါင်ကျော်၍ပင်လာလေပြီ။ ဤမျှကြာသွားပြီဟုလည်း မထင်မှတ်ချေ။) “ဘယ့်နှယ်လဲ…ယနေ့ညငါရဲ့တရားမှာ အလွန်ကြည်လင် ထင်ရှား ပြတ် သားလှပါကလား”ဟု အောက်ဇမူ မိလေသည်။ (ထိုသို့ပင် စူးစိုက်ရှုမှတ်ယင်း ကြွလှမ်းတော်မူလေရာ စင်္ကြံတနေရာ၌ တလှမ်းပြီးတလှမ်း လှမ်းနေသော ခြေလှမ်း များနှင့်အတူ သိမှတ်၍ သိမှတ်၍နေသော စိတ်အသိတရားနှင့် သိမှတ်စရာသဘော တရားများ (အသိခံများ)အားလုံး ရုတ်တရက် ချုပ်ဆုံး ငြိမ်းပျောက် ကုန်ကြ လေသည်။) ကုရဏ္ဍကလိုဏ်ဂူတော်ကြီးတည်ရှိရာ တောင်ကြီးစာတောင်လုံး အိုးထိန်း စက်ပမာ သွက်သွက်ခါလွှဲ၍တခဲနက်သောအသံကြီးမြည်ဟည်းကာငလျင်ကြီးလှုပ် နေသည်ကိုပင် စိတ္တဂုတ္တမထေရ်ကြီး သိလိုက်ဟန်မတူချေ။ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်တော်မူလေသတည်း။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊၃၆-၇။) အရိမေတ္တေယျ ဖူးချင်၍ ရဟန္တာမဖြစ်နိုင်သော မဟာသံဃ ရက္ခိတ ထေရ် တူဝရီး သက်တော် နှစ်ဆယ်၊ ဝါတော် ခြောက်ဆယ် ရပြီးသော မဟာ သံဃ ရက္ခိတ မထေရ်ကြီးလည်း သီလအရာတွင် စံတော်ဝင်ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို မထေရ် ကြီးသည် ရဟန်းပြုသည်မှစ၍ ဝါတော် ခြောက်ဆယ်ကျော်လွန်သည့်တိုင်အောင် ရဟန်းသီလ တစုံတရာ ညစ်ညူးခြင်း မရှိ၊ ကောင်းစွာ သွေးအပ်သော ပတ္တမြား အနှစ်၊ ကောင်းစွာ ကျင်အပ်သော ရွှေစင်အစစ်သဖွယ် ထက်ဝန်းကျင် ပြည့်စုံ စင်ကြယ်သော ပရိပုဏ္ဏ ပါရိသုဒ္ဓိ သီလ ဖြစ်လေသည်။ ထိုသီလမျိုးသည် အရဟတ္တဖိုလ် ရရန် နီးသော အကြောင်း (ပဒဋ္ဌာန်) ဖြစ်သော်လည်း မထေရ်ကြီးသည် အရဟတ္တဖိုလ်ကို မရနိုင်ပဲ ရှိလေ၏။ သက်ရွယ်တော်ကြီး၍ ပျံလွန်မည်ရှိရာ သေအံ့သော ညောင်စောင်း၌ လျောင်းတော်မူရစဉ် တပည့်သံဃာများက တရားထူးနှင့် စပ်၍ မေးလျှောက် ကြ၏။ ( “ငါရှင်တို့၊ ဒို့များမှာ လောကုတ္တရာတရားထူး မရရှိသေးပါဘူး”ဟုသာ ဖြေတော်မူသဖြင့် အတွင်းနေ သူနာပြုရဟန်းငယ်တပါးက- ,