## PAGE 382 PPE “အရှင်ဘုရား၊ “မဟာသံဃ ရက္ခိတ မထေရ်ကြီး ပရိနိဗ္ဗာန် ပြုတော့မတဲ့ ဆိုပြီး ပတ်ဝန်းကျင် ၁၂-ယူဇနာအတွင်းက ဒကာ, ဒကာမတွေ လာရောက် စုရုံးနေကြပါပြီ ဘုရား။ အရှင် ဘုရားများ ပုထုဇဉ် သေခြင်းမျိုးနှင့် သေလွန် သွားပါလျှင် လာတဲ့သူတွေ အားလုံးဒို ဒီကို လာကြရတာ၊ အလကားပါပဲ' ဆိုပြီး စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ကုန်ကြတော့မှာပါ ဘုရား”ဟု ဝမ်းနည်းစွာ လျှောက် ထားလိုက်၏။ " ထိုအခါ မထေရ်ကြီးက-- “ငါ့ရှင်…၊ ဒို့များ မေတ္တေယျ ဘုရားရှင်ကို ဖူးတွေ့ချင်သေးလို့ ဝိပဿနာကို အားမထုတ်ပဲ နေခဲ့တာ။ ရှိပါစေတော့လေ၊ ဒါဖြစ်ယင်လဲ နို့များကို ထူမ,ပြီး နောက်မှီမှာ မှီပေးခဲ့၊ ကဲ …ငါ့ရှင် ခဏ အပြင်ထွက်ချေဦး”ဟု မိန့်တော် မူသဖြင့် သူနာပြုတပည့်ရဟန်းငယ်မှာ အခန်းအပြင်သို့ ထွက်မယ်၍ပေးလိုက်၏။ ရဟန်းငယ် အခန်းမှထွက်ကာမျှ၌ပင် အရဟတ္တဖိုလ်သို့ ရောက်တော်မူ၍ မထေရ်ကြီးက တပည့် ရဟန်းငယ်အား ချက်ချင်းပင် လက်ဖျစ် တီး၍ ခေါ် လိုက်၏။ အကြောင်းစုံ သိရှိရသောအခါ သံဃာများ အားလုံး ဝမ်းမြောက် ဝမ်းသာ စည်းဝေး လာရောက်ကြပြီးလျှင်- “အရှင်ဘုရား၊ ယခုလို သေခါနီးကာလကလေးအတွင်းမှာ လောကုတ္တရာ တရားကိုရအောင် လုပ်နိုင်တာဟာဖြင့် အခက်အခဲကြီးတခုကို လုပ်လိုက်ခြင်းပါပဲ ဘုရား”ဟု လျှောက်ထားကြရာ- " “ငါ့ရှင်တို့၊ ဒါ ဘာမှ အခက်အခဲ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒို့များ သည့်ထက် ခက်ခဲတာကို ပြောပြအုံးမယ်။ ဒို့များ ရဟန်းပြုတဲ့နေ့ကစပြီး အမှတ်သတိကင်းပြီး မသိပဲ့ မှားမှားယွင်းယွင်း လုပ်မိတာ တခုမှ စဉ်းစားကြည့်လို့မမြင်ဘူး ငါ့ရှင်တို့” ဟု မိန့်တော်မူလေသည်။ တူတော်သံဃရက္ခိတမထေရ်လည်း ၀ါတော်ငါးဆယ်အရတွင် အလားတူ အရဟတ္တဖိုလ် ရတော်မူလေ၏။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ်-၁၊ ၄၅။) ‘ပညာ အရဟတ္တဖိုလ်သို့ တုတ်တုတ်ထိ ရောက်စေနိုင်သော သီလနှင့် သတိ များ ထိုမျှ အားကောင်း ပြည့်စုံ လုံလောက်နေသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကိုပင် “နောက်ဘုရား အာသာ”သည် တဘဝတာလုံး ဆုပ်ဆွဲထားနိုင်ခဲ့၏။ နောက်ဘုရား ဝါဒနှင့် ဘုရားလောင်းဝါဒကိုကျနစွာ လေ့လာ ဆင်ခြင်ကြကုန်ရာ၏။ ## PAGE 383 ၃၄.ဝ. ခုတင်ကိုလျှို့ဝှက်သော မထေရ်နှင့် လာဘ်များအောင်ကျင့်သော ဘုန်းကြီး ဦးရွာပျော် (ပိယဂါမိထေရ်) သူတော်ကောင်းတို့သည် မိမိတို့ရရှိထားသော တရားထူး၊ ကျင့်ကြံဆဲသော အကျင့် ပဋိပတ်နှင့် ပရိယတ် ဂုဏ်ကျေးဇူးများကို အမြဲ လျှို့ဝှက်တော်မူကြ၏။ သူတပါးတို့ သိသွားမည်ကို စိုးရိမ်တော် မူကြသည်။ အကျိုးထူး တစုံတရာ ဖြစ် ဖွယ်မမြင်လျှင် လူဒကာတို့ကို မဆိုထားဘိ၊ တရားကျင့်ဖက် သီတင်းသုံးဖော် ရဟန်းတော်အချင်းချင်းကိုပင် အသိမပေးလိုကြပေ။ အပိစ္ဆတာ=အလိုနည်းရ ခြင်း' ဂုဏ်ဟု ခေါ်လေသည်။ သူယုတ်မာတို့ကား သူတော်ကောင်းတို့နှင့် ပြောင်းပြန် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း မဟုတ်ပဲလျက် သူတော်ကောင်း တရားရေးရာတွင် ဟန်ဆောင် ခြင်း၊ လုပ်တာထက် ပို၍သိအောင် ပြခြင်း စသည်ဖြင့် အတွင်းစိတ် ယုတ်မာ သလောက် ကာယကံ ဝစီကံ ကောက်ကျစ်ကြကုန်၏။ မဟာသုမ ထေရ်ကြီးသည် သုသာန်ဓုတင်ကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ဆယ်ပတ် လုံး ကျင့်သုံးဆောက်တည်လေရာ မည်သည့်ရဟန်း တပါးတလေကမျှ သုသာန် ဓုတင်ဆောင်ကြောင်း မသိကြရချေ။ (မ၊ဋ္ဌ၊၂။၄၆။ အံ၊ဋ္ဌ၊၁၊၅ဂ-၌ကားမဟာ ကုမာရထေရ်’ဟု ရှိ၏။) . သီဟိုဠ်ကျွန်း စေတီယတောင်၌ ညီတော် နောင်ဘော် သီတင်းသုံးနေထိုင် ကြရာ နောင်တော်မထေရ်ကြီးသည် ဓုတင်များကို ဆောင်တော်မူ၏။ မည်သူ့ အားမျှ မသိစေခဲ့ပေ။ တနေ့သောအခါ ညီတော်မထေရ်သည် ၎င်း၏ အလုပ်အကျွေး ဒကာ တဦးက ပို လှူလိုက်သော ကြံပိုင်းတို့ကိုယူ၍ နောင်တော်ကြီးထံ သွားပြီးလျှင်’ “သုံးဆောင်တော်မူပါ အရှင်ဘုရား”ဟု ဆက်ကပ်လိုက်၏။ နောင်တော် ကြီးကား ဆွမ်းစားပြီး၍ နှုတ်ခံတွင်း ဆေးကြောနေချိန် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် နောင်တော်ကြီးက’ “ငါ့ရှင်…၊ တော်ပြီ…၊ အလိုမရှိပါ”ဟု မိန့်တော်မူလျှင် ညီတော်က’ “ဘယ်လိုပါလဲ အရှင်ဘုရား…၊ အရှင်ဘုရားများ ဧကာသနိက်ဓုတင်များ ဆောင်ထားကြပါသလား”ဟု လျှောက်သည်နှင့် အနှစ်ငါးဆယ်ပတ်လုံး သနိက်ရုံတင် ဆောင်လာသည်ကို မသိစေလိုသောကြောင့်’ ## PAGE 384 “ကဲ….ကဲ၊ ဒါဖြင့်လဲ ကြံပိုင်းများကို ယူခဲ့ပါ ငါ့ရှင်”ဟုဆိုကာ ဓုတင်ကို ဖျက်၍ သုံးဆောင်တော် မူရလေသည်။ ပြီးမှ ခံတွင်းဆေးကြော ပလုပ်ကျင်းကာ မိမိဓုတင်ကို ပြန်၍ ဆောက်တည်တော် မူရ၏။ (မ-ဋ္ဌ-၂၊၄ ၆။ အံ-ဋ္ဌ-၁၊၅၉။) တဖန်-နောင်တော်မထေရ်ကြီးနေသဇ္ဇက(မအိပ်၊မလျောင်းရသော) ဓုတင် ဆောင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိကြ။ တခုသောညတွင် လျှပ်စစ်ရောင်ဖြင့် နောင် တော်မထေရ်ကြီး အိပ်ရာအင်းပျဉ်၌ မအိပ်မလျောင်းပဲ ငုတ်တုတ် မိုးအလင်း ထိုင်နေတော်မူသည်ကို ညီတော်မထေရ် မြင်သွားပြန်၏။ “အရှင်ဘုရားများ နေသËကဓုတင် ဆောင်တော် မူကြပါသလား” ဟု ညီတော်က(မမေးအပ်သည်ကို မေး၍ မသိစေလိုသောကြောင့်) နောင်တော် မထေရ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အိပ်ရာအင်းပျဉ်ပေါ်၌ လဲလျောင်းတော် မူရလေ သည်။ နောက်မှ ဆက်လက်ဆောက်တည်ကာ ဆောင်မြဲ ဆောင်သွားလေ၏။ (ဝိသုဒ္ဓိမဂ် မဟာဋီက၁-၁၊ ၉၁-အဆို။ အံ-ဋ္ဌ-၃၊၂၂ ၆-၌ “ဝတ္ထု ဝိသုဒ္ဓိမဂ်၌ ဆိုခဲ့ ပြီ”ဟု မှာထားသော်လည်း ဝိသုဒ္ဓိမဂ်၌ အကျယ်မလာ။) ပိယဂါမိထေရ်-ဘုန်းကြီးဦးရွာပျော် ရှေးအခါက ဂါမ၀ါသီဖြစ်သော ပိယဂါမိ မထေရ်တပါးသည် ဓုတင် ဆောက်တည်သော ရဟန်းများ၌ လာဘ်လာဘ များပြားသည်ကိုမြင်၍ “ငါလဲ ဓုတင်ကျင့်ပြီး လာဘ်ရှာမည်´ဟု နှလုံးသွင်းပြီးလျှင် တခုသောသုသာန်သို့သွား၍ သောသာနိကဓုတင်= သုသာန်နေအကျင့်ကို ကျင့်၍နေလေ၏။ စား တနေ့သ၌ အလုပ်ခွင်၌ အသုံးမဝင်တော့၍ ထမ်းပိုးလွှတ်ထားသော နွား အိုကြီးတကောင်သည် နေ့အခါ နွားစားကျက်များ၌ လှည့်လည်ရှာဖွေ သောက်၍ ညအခါ ထိုမထေရ်နေသော သုသာန်ရှိ ပန်းချုံကြီးတခု၌ ခေါင်း ဆိုက် အိပ်ယင်း တညလုံး တကျွိကျွိမြည်အောင် စားမြုံ့ပြန်၍ နေလေ၏။ ပိယဂါမိထေရ် (ပိယောဂါမော တဿ=ဘုန်းကြီး ဦးရွှာပျော်-ဋီကာ) လည်း ညအခါ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် သုသာန်အတွင်း စင်္ကြံလျှောက်နေစဉ် ထို နွားအိုကြီး စားမြုံ့ပြန်သံ ကြားရသဖြင့်- “အင်း...ဒီကိုယ်တော် လာဘ်ပေါများအောင် သုသာန်ထဲလာပြီး နေ တယ်လို့ ငါ့အကြုံတွေ သိကြားမင်းကြီး သိသွားပြီနှင့် တူတယ်...။ ဒါနဲ့ ငါ့ကို နှိပ်စက်ဖို့လာတာ ဖြစ်မှာပဲ…။ မလွှဲပေဘူး”ဟု အတွေးဝင် သွားလေသည်။ သို့နှင့် ဘုန်းကြီးဦးရွှာပျော်သည် ကြောက်ကြောက်နှင့် နွားအိုကြီးရှေ့သို့ သွားကာ လက်အုပ်ချီ၍”