## PAGE 391 " “အချင်း ဝိသာခ……၊ ရဟန်းပြုသည့် အချိန်ကစပြီး ဒီတောကြီး မျက်မည်းထဲ ရောက်လာတဲ့အထိ ထိုသည့် အချိန် တလျှောက်လုံး သင်၏ ကိုယ်နှုတ်နှလုံး သုံးပါးလုံးမှာ ဘုရားအစရှိသော သူတော် ကောင်းတို့ ကဲ့ရဲ့စရာ အပြစ်အနာအဆာ ချွတ်ယွင်းချက်ဆိုလို့ တခုမှ မရှိပါလား။ အချင်းဝိသာခ…၊ သင့်ဘဝကား အရတော် လေစွ…အရတော်လေစွ….။” ဝိသာခ မထေရ်သည် မိမိဘဝကို ဆင်ခြင်ရာ ပီတိများ လျှံ၍ ထွက်ကာ နှုတ်မြွက် ရင့်ကျူးရသည်အထိ အားရ ကျေနပ်နေမိ၏။ အရတော်လှ ဆည်းပူး ခဲ့သမျှသော မိမိကုသိုလ်များကိုလည်း တောစောင့် နတ်များမှအစ အမျှဝေယင်း ခရီးတထောက် ဆက်ပြန်လေသည်။ မိမိသွားလိုသော နာမည်ကျော် စိတ္တလ တောင်ကြီးကား ရွှေတွင် ထီး တည်းကြီး မြင်နေရ၏။ သို့သော် တောင်သွားလမ်းမှာ နှစ်ခွ ဖြစ်နေ၍ ခဏ ရပ်ပြီး စဉ်းစားနေရ၏။ “ဒီဘက်လမ်းလား၊ ဟိုဘက်လမ်းလား စဉ်းစားလျက် ရပ်နေစဉ် “ဒီဘက်က လမ်းပါ အရှင်ဘုရား”ဟု တောင်စောင့် နတ်မင်းကြီးက လက်ညှိုးညွှန်၍ပင် ပြလိုက်၏။ စိတ္တလတောင် တောကျောင်းသို့ ကောင်းမွန်စွာ ရောက်သွားလေတော့သည်။ နတ်ချစ်သော ဝိသာခ ဝိသာခ မထေရ်သည် စိတ္တလတောင် ကျောင်း၌လည်း လေးလမျှသာ သီတင်းသုံးမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထား၏။ “တနေရာ၌ လေးလမျှသာ နေသည်’ ဆိုသော်လည်း ဝိသာခ မထေရ်၏ စိတ်တွင် “ငါ….ဒီမှာ အာဂန္တုပ်’ ဟု မည်သည့် အခါမျှ သဘောမထား။ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေရသော ဌာနကဲ့သို့ ရောက်လေရာ … ကျောင်းကန်ဘုရား ဆရာသမား သီတင်းသုံးဖော်တို့၏ ဝတ်ကြီး ဝတ်ငယ်များကိုလည်း မလစ်ဟင်း စေခဲ့ပေ။ ပန်း, ရေချမ်း, တံမြက်, သောက်ရေ သုံးရေမှအစ လိုလေသေးမရှိ စရဏဝတ်ကို ဖြည့်မြဲ ဖြည့်တော်မူ၏။ (သမပ္ပဝတ္တဝါသ) ယင်းသို့ ရောက်လေရာ ဒေသခံကျောင်းခံ မထေရ်များနှင့် လိုက်လျော ညီထွေ နေတော်မူလေ့ရှိသဖြင့်လည်း လေးလစေ ့၍ ဝိသာခ မထေရ် ပြန်ကြွသွား လျှင် သီတင်းသုံးဖော်တိုင်း ဝိသာခ မထေရ်အား တ, သ-လျက်သာ ကျန်ရှိခဲ့ရ လေသည်။ စိတ္တလတောင် ကျောင်းကြီး၌လည်း ဝိသာခ မထေရ်သည် စရဏ, ဝိဇ္ဇာ နှစ်ဖြာမချွတ် ရဟန်းဝတ်ကို ဆောင်တော်မူလေရာ လေးလပြည့်၍ “နောက်တရက် ## PAGE 392 ၃ ၄ ၉ နံနက် အရုဏ်တတ်လျှင် ပြန်တော့မည်”ဟု စဉ်းစားယင်း စင်္ကြံကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်း၌ လျောင်း၍ နေလိုက်၏။ ထိုအခိုက် ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်းကလေး စင်္ကြံလှေကားဆီမှ ငိုသံလိုလိုကြား၍ ထသွားပြီး ကြည့်တော်မူလျှင် လှေကားထစ် ပျဉ်ပြားပေါ်၌ နတ်မင်းကြီးတဦး ထို၍ ငိုယိုနေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။ မထေရ် … ငိုနေတာ ဘယ်သူလဲ။ နတ် တပည့်တော်..၊အရှင်မြတ်ရဲ့ စင်္ကြံကျောင်းခေါင်းရင်း သပြေပင်က ရုက္ခစိုးနတ် “မဏိလိယ”ပါ ဘုရား။ မထေရ် သင်…၊ ဘာ့ကြောင့် ငိုနေရတာလဲ။ နတ် အရှင်မြတ် ကြွသွားတော့မှာမို့ ငိုနေရပါတယ်ဘုရား။ မထေရ် ငါကြွသွားမှာ သင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါဒီမှာနေလို့ သင်တို့မှာ ဘာကျေးဇူးရှိလို့လဲ။ နတ် - ရှိပါပြီလားဘုရား……၊ အရှင်မြတ် ဒီမှာ သီတင်းသုံးတော် မူက တည်းက တပည့်တော်တို့ နတ်တွေမှာ တဦးနှင့် တဦး ချစ်ခင် ညီညွတ်မှု ရနေကြပါတယ်။ ယခု အရှင်မြတ်သာ ကြွသွားတော် မူပါလျှင် တပည့်တော်က အစ နတ်တွေ အချင်းချင်း ခိုက်ရန် ငြင်းခုံ ရန်ဖြစ် ကုန်ကြရတော့မှာပါဘုရား။ ကြမ်းတမ်း ယုတ်မာ နားမခံသာအောင်လဲ ဆဲရေး တိုင်းထွာ ကုန်ကြ တော့မှာပါ ဘုရား။ ရုက္ခစိုး နတ်မင်းကြီးသည် လျှောက်ထား ပြောဆိုယင်းလည်း ငိုကြွေး လေ၏။သူ၏ စကားကြောင့် ဝိသာခ မထေရ်လည်းခဏမျှ ဆိုင်းငံ့ စဉ်းစားကာ- “ငါ ဒီမှာ နေတဲ့အတွက် သင်တို့ တတွေပါ ချမ်းသာညီညွတ်မှု ရရှိကြ တယ်ဆိုယင်လဲ…ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မသွားသေးပါဘူး”ဟု မိန့်တော်မူ နတ် များအားလုံး ဝမ်းမြောက်ကြလေ၏။ မထေရ်သည် နောက်ထပ် လေးလ စိတ္တလ တောင်၌ပင် သီတင်းသုံးရန် ထပ်မံစီစဉ်ရလေ၏။ လေးလစေ ၍ ပြန်မည် စဉ်းစားသောအခါ သပြေပင်စောင့် နတ်သည် ရှေးနည်း လာရောက် ငိုယိုပြန်၏။ သို့နှင့် နောက်ထပ် လေးလ ရွှေ့ရ ပြန်သည်။ မေတ္တာ ဘာဝနာကို အခြေခံ၍ အရဟတ္တဖိုလ် ရတော်မူသော ဝိသာခ မထေရ်ကြီးသည် လေးလစေ တိုင်း ပြန်မည်အပြု ဤနည်း နှင်နှင်ချည်း ဖြစ်နေ၍ မည်သည့် နေရာသို့မျှ . မပြောင်းရွှေ့ဖြစ်တော့ချေ။ သတ္တဝါ အများကို သနား ## PAGE 393 • ၃၅ဝ ငဲ့ညှာသောအားဖြင့် သီတင်းသုံးတော်မူရလေရာ စိတ္တလတောဝ် တောကျောင်း ကလေး၌သာ ခန္ဓာဝန်ချ၍ ပရိနိဗ္ဗာန် စံလွန်ဘော်မူခဲ့ရလေသတည်း။ [ဝိသုဒ္ဓိမဂ် အဋ္ဌကထာ-၁၊ ၃၀၆-၌ မေတ္တာပွား၍ နတ်အများ ကပါ ချစ်မြတ်နိုးပုံ သာဓကဝတ္ထု ဖြစ်၏။ အဆိပ် အတောက် ပြေ ပျောက်ပုံ သာဓကဝတ္ထုကိုလည်း “သံယုတ္တဘာဏက စူဠသိဝမထေရ် ကဲ့သို့”ဟု ညွှန်ပြထားသော်လည်း အကျယ်ကို မတွေ့ရချေ။ မေတ္တာနှင့် စပ်၍ ကိုယ်တွေ့ဝတ္ထုများနှင့်တကွ လက်တွေ့ လုပ်ထုံး၊ အဆုံးအဖြတ် အကျယ်ကို သိရှိ ကျင့်ကြံလိုသူများ ကျွန်ုပ်တို့ ရေးခဲ့ပြီး “မေတ္တာဝါဒ’ (ဗြဟ္မဝိဟာရအဖွင့်)၌ ကြည့်ရှုကြပါကုန်။] မေတ္တာအကျိုး ၁၁-မျိုး အိပ်, နိုး-ချမ်းသာ၊ ကောင်းစွာ အိပ်မက်၊ ချစ်လျက် လူ့နတ်၊ စောင့်လတ်နတ်များ၊ မီး ဆိုပ် ဓားတို့၊ ရှောင်ရှား ကိုယ်မှာ၊ လျင်စွာ စိတ်တည်၊ ရွှင်ကြည်မျက်နှာ၊ သေခါမတွေ၊ လားလေ ဗြဟ္မ၊ ဆယ့်တစ်ဖြာသည်၊ မေတ္တာပွားမှု အကျိုးတည်း။ သကုလုဒါယီ ပရိဗိုဇ်ဝင်စားသော မေတ္တာ ဧတဒဂ်ရ အဿဂုတ္တ ထေရ် သကုလုဒါယီ ပရိဗိုဇ်ကား ရာဇဂြိုဟ်ပြည်၌ တပည့် အခြံအရံ များပြား၍ ကျော်ကြားသော ပရိုဗိုင်တဦး ဖြစ်သည်။ ဝေဠုဝန် ကျောင်းတော်နှင့်.မနီး မဝေး ဥဒေါင်းတို့ကို ဘေးမဲ ့ပေးရာ အရပ်၌ ဆောက်လုပ်ထားသဖြင့် “မောရ နိဝါပ'ခေါ် ပရိဗိုလ်ကျောင်းမှ ကျောင်းအုပ် ခေါင်းဆောင်ကြီးလည်း ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရားရှင်သည် ရာဇဂြိုဟ်မြို့တွင်းသို့ ဆွမ်းခံကြွတော်မူရာတွင် အနည်းငယ်မျှ အချိန်စောနေသေးသဖြင့် ပရိဗိုဇ်ကျောင်းသို့ ဝင်တော်မူ၏။ သကုလုဒါယီပရိဗိုဇ်လည်း ဘုရားရှင်အား လေးစား ရိုသေသူ ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာ ဘုရားရှင်သည် ထိုကျောင်းသို့ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဝင်ရောက်တော်မူကာ သကု ဒါယီအား တရားနှစ်ကြိမ် ဟောဖူးလေသည်။ ထိုတရားများမှာ ပိဋက သုံးပုံကို ခြုံမိ၍ အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဟောတော်မူထားသော အလုပ်ပေးတရားလည်း ဖြစ်သည်။ “အယူဝါဒရှင်းတမ်း”ဟုလည်း ဆိုနိုင်၏။